C a m e n t A

Son.

2011-09-09T13:34:00.002+03:00

Ne kadar uzun zamandır yazmamışım...

İçimden gelmiyor.

Erasmusta zaten oturup yazamayacağımı anlamıştım, Türkiyeye dönünce de yazasım gelmedi açıkçası.

Blog macerama burada son veriyorum. Acı tatlı çok şey yaşadım ve bunları yansıttığım ilk yer hep burası oldu. Ama hevesim kaçtı...

Tumblr açtım kendime Almanyada, onu da bıraktım.

Okuduğunuz, yorumladığınız için teşekkür ederim bunca zamandır.

Artık sadece "zamanında neler yaşamışım" diye düşünürsem bakacağım bir anı sayfası olarak kalacak blogum.

Kendinize iyi bakın...

Ölmedim, Sadece Erasmusum!

2011-03-02T17:24:00.001+02:00

Geldiğim günden beri yazmamışım. Hoş, evde durduğum da yok ya, neyse.
Efenim Erasmus hayatımı inciğine kadar yaşayarak geçiriyorum bundandır ortalıklarda görünmemem.
Yakında bi blog patlatırım, şenlenir buralar :)

Erasmus starts...

2011-01-12T12:37:00.002+02:00

dün saat 14.00 sularında almanya topraklarına ayak bastım. Evimdeyim, 4.5 aylık erasmus hayatımın içindeyim.
öğleden sonra oryantasyon falan var. o amaçla çıkıcam evden.

bakalım 4.5 ayda beni neler bekliyor olacak?

Bir Final Döneminden Daha Merhaba!

2011-01-02T19:38:00.003+02:00

akademik takvim olarak artık final haftasına girmiş bir okulum var. ve yine bu akademik takvime bağlı kalmayarak ders çalışmanın kıyısından bile geçmeyen bir ben! klasik ve şaşırtıcı değil artık.

okul ne zaman yoğun olsa ders çalışmayı bırakırım. etki tepki meselesi bi yerde.

bi de herkese iyi yıllar, hepi nüv yiğır felanss.
bu sene inanılmaz güzel girdim, yanımda marulum kafam güzel... sonunda beklenen de oldu ve marulumla annem kısa süreli de olsa bi tanıştı. bundan sonrası kız isteme merasimi :p gerçi marulum kasım 2010da beni istemeye geliceğini iddia ediyordu, nerdeler acaba kendileriii :p

4 finalim kaldı. sonra gidiyorum. tek korkum giderken "gidiyorum şimdi elimde çanta" şarkısını söylemek. o derece rahatım yani. her ne kadar aksini iddia etse de marulum rahat olsun, gönlünü ferah tutsun. benim gözüm ondan başkasını görmez, görebilemez. döndüğümde ne şekilde kaldıysak o şekilde devam edicez mesela. gitmiş ekşisözlük entrylerini okumuş erasmus hakkında. sevgilin gidiyorsa umudu kes gibisinden alt mesajlar varmış. kanmayınız marul bey, derin bir nefes alınız ve gözlerinizi kapayınız. gözünüzü açtığınızda haziran 1 olacak ve karşınızda ben olucam. bu kadar ne net konuşuyorum karrrşiiim.

şu an facebookumda inanılmaz sevdiğim bir avatarım bulunmakta. marulumla yeni yıla birlikte girdiğimiz için 32 diş sırıttığım bi foto. hep öyle gülücem ben hayata karşı. hep öyle mutlu edicek beni bu adam. hep sarıldığımızda midemdeki kelebekler ağzımdan fırlayacak, kalbim ritmini remiksleyecek.

neyse neyse, sulugöz leyla olucam şimdi. yeteri kadar ağlıyorum zaten gidiyorum diye. siz bir de beni 10 ocakta görün, çeşmelerim bozulacak. :(

en iyisi gideyim de biraz yarınki marketing finaline yoğunlaşayım. biraz adam olsun benden. en azından şu 10 gün. nasılsa erasmusda dersleri sallayan bir camenta olmayacak! :)

*marula huzurunuzda utanır insan böyle güzel olunur mu, onlar nası dudaklar?* demek istiyorum. hatta dedim bile.

hola, hello, hallo, bonjour, selam lan!

2010-12-28T13:46:00.004+02:00

offf başlığa bak anasını satayım. sıkıldım lan napıyım. yarın finallerim başlıyo benim :( finallere çalışmak yerine oturdum blog giriyorum. patlayacak! :S

neden blog giriyorum şu an bilmiyorum. kafamda yazcak bişi de yok. sadece sıkıntıdan ha. ders çalışmamak için yollar deniyorum. yemek yemekten 150 kilo olucam o derece. acıkmamışken kendimi kandırıp ay ben acıktım gidip yemek yiim falan demeye başladım. sonum iyi değil. belki de şundandır ama: gidicem ya almanyaya, bulamıcam orda anne yemeği. gerçi ben de iyi yemek yapıyorum ama anne yapınca yemesi daha zevkli. bi de annem şu sıralar tatil ilan etti, paso yemek yapıyo.. yamyamyam! mis. ondan çok yiyorum ben. hıhı, ebet.

bi de benim kafam güzel galiba. dün fenalaştım da üstünüze afiyet. çok sık olan bişey ama arkadaşlarım ilk defa gördüler ve beni de paniklettirdiler. peşimden pıtıpıtı gelmeseler ben daha kısa sürede toparlardım. ama onlar da haklı, kafatasına kadar kızarmış bi camenta görmek onlara iyi gelmemiştir. hele ki nefes alamayan ve olduğu yerde kitlenip titremeye başlayan bi camenta. oha ben bile düşününce fena oldum. doktora götürmek istediler ama dedim ya bu benim alışmam gereken bir sağlık sorunu. o yüzden ne kadar doktora gitsem de bişi yapılamıyo. reddettim doktora gitmeyi. su içirip dışarı çıkardılar. sonra yüzümü falan yıkadılar. öyle. sonra geçti. ama insanlar bi anda yanıma gelip iyi misin diye sorunca gene nefes alamadım gözlerim kızara kızara zor attım kendimi tuvaletten dışarı. öyle. iyiyim şimdi ama ya. korkmayın *-*

iki lafı bağladım az önce kafamda, şu çıktı:
şimdi ben gidiyorum ya, kimse bana benzeyemeyecek. BEN TEKEEEMMM!

iyice saçmalamaya başladım ben galiba. o.O bele bele bakıyorum zaten ekrana. derse dönmem lazım. istemiyorum ama. zorla mı? evet. neden? çünkü galiba ünv. hayatımın en iyi ortalamasını yapıcam bu dönem. finallerde patlamamam lazım. kısfmet.

yılbaşı da geldi lan. oha. ayrıca fizy de kapatılmış. kınadım çok.

konudan konuya atlamak böyle olur işte. gidiyorum ben! :/

Asla.

2010-12-16T22:15:00.003+02:00

Bir hata hayatta bir kere yapılır.
Ben o hata kotamı bundan 6 sene önce, LGS sınavından sonra yaparak doldurdum.
Babamın isteğiyle zorla Fen Lisesinde okudum. Biyoloji dışında Fen adına kafası başka bir şeye basmayan kız olarak başladığım lise hayatıma, aynı statüde veda ettim.
Başarısız mı oldum? Hayır, ama başarımı herşeye kafası basan biri olmama değil, ezber kuvvetime ve kopya çekme kabiliyetime borçluydum.
Bundan mütevellit İşletme okumaya karar verdim.
Hani olur da burada daha güzel bir amaç edinir, ona çalışırım diye.
O amacı buldum. Global Business'ı major olarak seçmek.
Liseye gelene kadar amacım olan Yabancı Dil okumak, üniversitede biraz dallanıp budaklandı. Yerini bolca dil öğrenerek, uluslararası bir şirkette çalışmak aldı.
Bu süre zarfında danışmanlık ilgimi çekti.
Türkiye'deki danışmanlarla görüştüm. Fikir aldım. Asla parasal bazlı bir işte çalışamayacığımı daha 2. sınıfta anlamıştım zaten. Para işin içine girince benim matematik bilgim arap saçından hallice oluyordu.
...
Bugün Major Tanıtım Toplantısı yapıldı. Kağıt dağıtıldı seçtiğimiz major'ı 2 haftaya bildirelim diye. Hiç düşünmeden Global Business Management yazıp kağıdımı teslim ettim. Sessiz sedasız...
Babamla dönem başından beri anlaşamadığım bir konuydu bu Global konusu...
O beni sigortacı yapmak istiyordu. Hesabında İngilterede master yapıp burada özel sigorta şirketi açmam vardı...
Bu kez olmadı.
Babamın isteği doğrultusunda değil, burnumun dikine giderek karar verdim. Sevdiğim bir işi yapmak her zaman beni daha iyi, daha canlı tutar. Bu herkes için böyledir.
Akşam ben Global seçtim dediğimde evde kızılca kıyamet koptu. Ne kadar sorumsuz olduğumdan girildi, bundan sonra hayatta yalnız karar alıyım bariden çıkıldı. Tam bir kaos.
...
Ben Fen Lisesine girerken kendi kendime bir karar verdim.
Asla babamın istediği, onun istekleriyle harmanlanmış, hamuru onun keyfi doğrultusunda yoğrulmuş bir kız olmayacağım dedim.
Asla...

Ciddi Ciddi

2010-12-14T19:50:00.002+02:00

Elime Frankfurt biletim geçti az önce.
Öğle saatlerinde de üzerine vizesi basılmış pasaportum eve gelmiş.
Ev tamam.
Dersler tamam.
Toplam 60 kg gidebilirim. Annem benimle geliyor. Ana kuzusu, ezik falan değilim hayır. Sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı ve Almanya'daki evim buna çok uygundu. 4 gün kalıp gidecek. Annemin en fazla 7 kg ile gideceğini bildiğimden toplam bagaj hakkım etti mi 53 kg?
Frankfurttan eve transferim de tamam.
Ne kaldı ki geriye?
Bir kaç bavul toparlaması, alışveriş ve de buna hazır bir kafa.
Hepsine ek olarak kalan 4 hafta...
Zaman yaklaştıkça günler daha mı çabuk geçiyor ne?

Nasıl yani? Ben gidiyor muyum şimdi ciddi ciddi?

Şaka gibi...

2010-12-08T23:38:00.004+02:00

Cuma günü vizeye başvuruyorum. resmen gidiyorum arkadaş!?! annemin gazıyla öylemesine başvurduğum hedehödöye resssmen gidiyorum. ufaktan ufaktan tırsıyorum. tek olucağımdan değil, derslerden tırsıyorum. boru gibi 11 ders. yazıyla ONBİR.

burada ders çalışmaktan çok sıkıldım. orada minimum çalışıp en düşük geçme notuyla geçmek en büyük hedeflerim arasında. en büyüğü ise avrupayı dolaşmak tabiki... yaptım, olacak hesaaaaabı.

ben heyecanlanınca ayağımı sallarım. hatta bi çok tepkimi de ayağımı sallamamdan anlayabilirsiniz çok rahat. şu anda da ayağımı sallıyorum. daha 1 ay 3 gün varken gitmeme... son günkü ayak sallama hızımı tahmin etmek dahi istemiyorum...

vay anasını be... cidden gidiyorum!!

Ödev yapmaya ayırmam gereken vakti bunu yazmaya ayırıyorum, sonum iyi değil!

2010-12-02T21:59:00.002+02:00

ya ben bunu yazmazsam hep unutucam gibi geliyo. çünkü zaman zaman ben de unutuyorum. tarihe not düşmek istedim bunu. gerekli.
lafı gevelemesene lan diyebilirsiniz, haklısınız.
benim erasmus işi kesinleşti canlar. 11 ocakta yolcuyum. terk-i diyar eyliyorum. dersler sallantıda olduğu için geçen haftaya kadar belirsizdi, o kadar belirsizdi ki tarih yakın olmasına rağmen bilet alamamıştım vs. ama dersler kesinleşti, kalacak yerim hemen hemen ayarlandı sayılır ve biletimi de hafta başında aldım.
1 ay başka ülkede yaşamış, bunu başarabilmiş olmanın rahatlığı var üzerimde. yoksa ayaklarım geri giderdi. tek gidecek olmaktan da korkmuyorum çünkü yazın tek gitmenin aslında çok avantajlı olduğunu keşfettim.
işin can sıkıcı yanı marulumu burada bırakmak. yanıma gelmesi için elimizden geleni yapıcaz elbet. 4 ay hem uzun hem kısa bir süre. bu süreyi başarıyla atlatacağımızdan da adım gibi eminim. nasıl sevgi dolu gittiysem öyle geri dönücem ve öyle çıkıcam karşısına.
her ne kadar onun kafasında bazı soru işaretleri olsa da ben aramızda bir problem çıkacağını zannetmiyorum. çıkmamalı da zaten(açık mektup yazıyorum sana marulum :p, korkma len)

almanya çok soğuk olur diyolla. bakalım görücez. 4 ay kendi başıma yaşamak benim kişisel gelişimim için çok önemli olacak diye düşünüyorum. birşeyleri başarabildiğimi daha uzun vadede aileme kanıtlayabilecek olma şansım beni heyecanlandırıyor açıkçası.

şimdilik bu kadar. geri sayım devam etmekte....

One Way or Another

2010-11-24T00:09:00.003+02:00

*kendi çekimim, model japon. (Kasım 2010, Ankara)

Karmaşık Hayatımı Biri Toparlayabilir mi? Teşekkürler.

2010-11-08T15:34:00.004+02:00

hayatım inanılmaz yoğun. 2 haftadır sınavlarla boğuşuyoruz. 5 dk içinde birinden çıkıp diğerine uçtuğum bile görüldü geçtiğimiz cuma günü. bu hafta 2 tane daha var ve sonrası malum bayram tatili.
hayatımın karmaşıklığı şurdan geliyor: hangi derse çalışacağımı şaşırdım resmen. bu yüzden karıştım, darmadağın oldum, insanlıktan çıktım resmen. biri beni silkse, belirli gün belirli saatlerde ders çalıştırsa. resmen maaş bağlarım ben bunu yapana. çok ihtiyacım var çünkü. yoruldum. kafamı taşımakta zorlanıyorum artık. her haftasonu geldiğinde rahatladığımı sanıp aslında pazartesinin gelişiyle birlikte yeni bi yoğunluğa yelken açtığımı görmem beni güçsüz düşürüyor. gerçekten bu dönem hiç sıkılmadığım kadar sıkılıyorum ders konusunda.

bu arada hiç kendime zaman ayırmıyor muyum? ayırıyorum elbette. bahsetmemişim ama 23 Ekim gecesi Efes Pilsen Blues Festival 21deydik mesela. oldukça eğlendim, bi kaç saatliğine de olsa kafamı rahatlattım. Mitch Woods'da dans edip, Kenny Nealda kendimizi müziğin akışına bıraktık marulla. sonra durduk bi ara, düşündük; nerdeeeen nereye. daha 2 sene önce Metallica konserinde çığıra çığıra şarkılara eşlik ediyoduk, o gün ise Blues ritimlerine salmıştık kendimizi. büyüdük aslında ama bunun farkına varmak istemiyoruz hiç birimiz. herşey çocukken çok daha kolay çünkü.

29 ekim haftasında da sıkılıp kız kıza içmeye gittik önce. ertesi gün de bilardo vs vs. o gün çok güzeldi mesela. geri dönebilsek ve keşke hiç bitmese. önce arkadaşlarımla çok keyifli bir yemek yedik, ardına bilardoda marifetler(!) sergilendi. ve daha sonra biz marulla sinemaya gittik.

yeri gelmişken söyleyeyim, izlediniz mi bilmiyorum ama Social Network bana göre son zamanların en bayık filmiydi. gereksiz keskin geçişler, konudan konuya zıplamalar... gereksiz bir uzunluktaydı zaten film. 2 seferdir filmlerden yana şansımız bi türlü dönmüyor nedense. eğer izleyip de beğendiyseniz o filmi, ya bende bi gariplik var ya da sizde. bilemedim. ama ben 2/10 veriyorum. bu bile fazla ya... neyse.

bu kadar yoğunluk arasında bir de MAD'e girdim. geçen seneden beri istediğim bir şeydi. inflack hatuna bakıp bakıp özeniyordum. sonunda benimde bir klübüm oldu. ilk topluca dışarı çıkışımızı geçtiğimiz cuma gerçekleştirdik ve inanılmaz eğlendik. MADi gerçekten çok seviyorum. içindeki insanlar ve onların yarattığı atmosferin başka klüplerde olduğuna da inanmıyorum açıkçası. geçen sene tanışmıştım klüp üyelerinin bazılarıyla, mayfestte. o zamandan beri klübün içinde gibiydik. bir tek işi resmiyete dökmemiştik, onu da dönem başında gerçekleştirdik. mutluyuz!

alakaya çay demlemek lazım şimdi söyleyeceğim şeyle birlikte ama ben ispanyolca konuşmayı özledim. hoş ne kadar konuşabiliyordum orası da muamma ama en azından madriddeki sınıfımda elimden geldiğince konuşmaya çalışıyordum kafa göz yara yara. onu çok özledim. bazen evde kendi kendime ispanyolca konuşurken buluyorum kendimi. aylardan beri söylüyorum, benim ispanyam geldi! geri gönderin beni, siz de rahat edin ben de. ama yanıma marulu da verin, çok özlerim ki ben onu :/ (bari aranızda para toplayın da beni latin amerikaya yollayın. çok merak ediyorum abi oraları ben!)

bir sonraki postta da bekleriz efeniimmm...!!

*bu aralar yine gipsy kings aşkım kabardı, her sabah arabada şunu dinleyerek güne başlıyorum: http://fizy.com/#s/1lrhe8
ama söyleyin şimdi, muhteşem bir yorumlama değil de nedir bu?
*sağ taraftaki ruhun gıdası kısmına gipsy kings'in en sevdiğim şarkısı olan trista pena'yı yükledim. umarım çalışır da siz de bu muhteşem şarkıyı dinlersiniz.

Özlem Dolu Bir Yazı

2010-10-30T20:25:00.003+03:00

2 blog önce yazdığım "özlediklerim" temalı bi yazı yazmaya karar verdim. neden diye sormayın, içimden geldi sadece. kafamda kurmadım özlediklerimi. yazmaya başladıkça aklıma geleni çakıcam buraya.

1)Madrid: hala travmasını atlatamadım, hala içimdeki özlem dinmedi. hepimizin bi rüya ülkesi vardır ya, ispanya benim için o. yaşayacağım yer ise madrid sanırım. sanılanın aksine barcelonadan umduğumu bulamadım mesela. ha, gün gelir güney kısımlarını görür ve de oralara çarpılırsam, oralarda yaşamak için çabalarım. sevilla güzelmiş diyolar. bakalım. çalışıcaz ispanyada yaşamak için. başka yolu yok.

2)İstanbul: sanırım uzun bi süre istanbulu doya doya içime çekemicem. blogda bahsetmedim sanırım, ben dersleri uydurursam gelecek dönem Almanyaya gidiyorum erasmus hedesine. o yüzden istanbulu göremicem bi süre. aralık başında günübirlik gidicem eğer almanyaya gidersem. eğer almanya işi olmazsa bu madde çok da önemli olmaz, ara tatilde istanbula giderim zaten. almanya işi olursa ara tatilim olmayacak. bilkentteki finaller bitmeden almanyada olmam gerekecek. sıkıntı. kısmet.

3)Marul: aslında ben her daim kendisini özlemekteyim. yanımdayken bile özlüyorum. 48 saat bile olmadı yanımdan ayrılalı ama çok özledim. onunla yaptığım her şey çok anlamlı, çok güzel. insanların ilişkileri gitgide monotonlaşırken, benimki gitgide güzelleşiyor. işte bunu seviyorum. bi de marulu seviyorum.

4)Kuzenim: kendisi tam bir şerreefsiz. ha neden böyle dedim, çünkü ankaraya 2 saat mesafede oturmasına rağmen ankaraya gelmiyor. her haftasonu istanbula gidiyor. en son haberleştiğimde(ramazan bayramıydı) yurt dışına çıkıcaktı tatile. tam bir terbiyesiz. ama çok özledim.

5)Madriddeki PaPizza: neden madrid başlığı altında yazmadım bilmiyorum ama felaket önemli bi pizzacı oldu kendisi benim için. sabah 11de de pizza yedim burdan, sabaha karşı 5te de, akşam 9da da. mükemmel pizzaları var. 24 saat açık olması ayrı bir cazibe merkezi yapıyor. düşünsene, sabahın 5i, içmece, dans etmece olaylarından çıkmışsın. acıkır insan. bi pizza atıyosun, kendine geliyosun. oh yes.

Bizim sürekli gittiğimiz PaPizza şubesi, Puerta Del Sol

6)Roma: lise1de gittim italyaya. tarihine çarpıldım. ileride burda yaşıcam dedim ama onun yerini ispanya aldı şimdilik. yine de italya benim için çok özel. ilk yurt dışına çıkışımdı. hissiyatım "yurt dışında gibi hissetmiyorum kendimi" olmuştu. ama 3 gün sonra türkiyeye dönerken canım çok acımıştı. en çok bana koyansa romada keşfettiğim o minicik pizzacının yerini babam sayesinde bi daha bulamayışımızdır. ha, şimdi gidersem ve aynı yerde aynı kadın hala işletiyorsa kesin bulurum. fontana di trevi'yi karşına al, en sondaki sol sokaktan gir. meydana kadar yürü şeklinde bi rota çünkü. nası içime dert olmuşsa. PaPizzadan daha öne çıkar, italyan pizzası sonuçta. adamlar yapıyo abi!

7)Hazırlık: üniversite hazırlık kıç yayarak geçtiği için inanılmaz özlerim. inanılmaz rahatlıktı o be! şimdi vize ödev proje final falan. ııııhh!!

8)İstanbul 2008: hem kışın hem yazın gittim. üstteki istanbul başlığından ayrı incelenir. neden? çünkü kışın gittiğimde seneler sonra ilk defa C, M, ve ben gezmiştik o şehirde. ikisi de çocukluk arkadaşım. ikisi de çok sevdiğim insanlar. istanbula ayak basar basmaz o buz gibi havada "beni deniz kenarına götürün ulan!" diye ultimatom verdiğimi hatırlıyorum. onlar da garibanlarım beni direk caddebostana götürmüştü. o günden 6 ay önce sıcaktan kavrulduğum caddebostanda bu sefer donuyordum. içimdeki deniz aşkı yüzünden sıcak bi yerde oturmayı reddedip, ikisini de denize karşı bi bankta benimle oturmaya mecbur bırakmıştım. ertesi gün aynısı arnavutköyde yaptırmış, sonra tekrar anadoluya dönüşte canımın waffle çekmesi üzerine kadıköy-moda arası bi yerde 1 saat bunları yürüterek baya meşhur bi wafflecıyı arattırmıştım.(şu an wafflecının adını hatırlamıyorum ama waffleları da o buz gibi soğukta yediğimizi söylememe gerek yok sanırım)
yaza gelince, 27 temmuz 2008 diyorum aga. metallica diyorum. her ne kadar artık rock metal ayakları benden geçmiş olsa da, düşününce hala gülümsetir beni o gün. marulumla ilk istanbul maceramız. ilk farklı şehir maceramız. ertesi günü boğaz turu yapmamız, yine bir waffle macerası, haydarpaşaya ulaşmak vs vs. aaahhh!!!

9)1997-1999: bu senelere dair güzel hatıralarım var. yine istanbulda geçen(yalnız fil hafızası mübarekkk) 97de kardeşimin 1. yaş gününde istanbuldaydık. bi arkadaşımın kozyatağındaki eski evlerinde kalmıştık. videolar bile vardır. 99da ise polonezköyde ata binmişliğimiz vardır o aynı arkadaşımla.

10)90lar: şarkılar bakımından çok özlerim. arasıra evde kendi kendime yaptığım 90lar gecelerimi inkar etmek anlamsız.

11)sarı, topuklu, spice girls ayakkabılarım: fotoğrafını bulamadım ama o sene bir çok okuldaşımın ayağında gördüğüm o ayakkabılar spice girls ayakkabısı olarak geçerdi. sene 98 ya da 99 olmalı. benimkiler cart sarıydı ve o zaman da müthiş uzun olmama rağmen çarşamba günleri inatla o ayakkabılarla giderdim okula. çarşambaları serbest kıyafet günüydü çünkü. sonra ben iyice gelişmeye başlayınca o ayakkabılar benim ayaklarımı reddetmeye başladı ve yanlış hatırlamıyorsam ayakları halaaaa minicik olan yengeme vermiştim onları.

şu an aklıma daha fazla bişey gelmiyor resmen. ben en iyisi burada noktalıyım blogu. zaten uzun zamandır yazdığım en uzun yazı olmuş. vay anasını!

Ona Sarılırken En Derinden Hissediyorum Huzurun Ne Demek Olduğunu...

2010-10-16T22:06:00.004+03:00

Seni çok seviyorum Marul'um...
Sarılmak var ya sana... Herşeyi bir yana bıraktırıyor bana. Sadece sen varsın o an beynimde, bedenimde, her bir hücremde.
Anlatamam ki sana olan sevgimin boyutunu...

Serhat!! Neler Neler Dönmüş?!

2010-10-15T17:15:00.002+03:00

yuh 1 aydır yazmamışım ben ya?! sanki 1 hafta önce yazmışım gibi geliyo ha. ama dersler öyle bi başladı ki vay anasını yani. haftaya pazartesi midterm sezonunu da açıyoruz zati. bu ne ya, hayat ne hızlı akıyo. çok şey yaşıyoruz ama gün sonunda hiç bişi yaşamamışız gibi?!!!! e ne anladım o zaman ben bu hayattan, peeeeh!
hayatımda güzel güzel gelişmeler oldu, tatlı tatlı yaşıyorum şimdi. en son bugün ispanyolca için DELE sınavına başvurdum mesela. 1 ay sonra sınavım var falan filan(sınavın neresi güzel demeyin, önemli bişi bu benim için)
fransızca öğrenimim tam gaz devam ediyor.
okul yoğun işte, ciddi yoğun. hiç bişi olmasa bile quiz var, kastırıyolar. yok akredite için bilmemne yok bunun için şu diye diye suyumuzu çıkardılar bu dönem. daha da ocakta bitiyo bu dönem bak, gerisini sen hesap et!

bu kadar karmaşanın arasında bi çok şeyi özlediğimi fark ediyorum. en başta madriddeki kısa yaşantımı çok özlüyorum mesela. "madridde olaydım böle böle yapardım" diye düşünürken buluyorum gün içinde kendimi. marulla birlikte geçirdiğim günler zaten aklımdan çıkmıyo. bi fırsatını yakalasak da tekrar gitsek madride, ah ne güzel olurdu.... ah ne güzel!

aslında ben "özlediklerim" listesi yapıcaktım ama kafamda olanların hepsinin uçtuğunu şu saniye fark ettim. çok da uzun yazmıcam bugün çünkü nedense hiiiiiç istemiyorum.
ama yaşıyorum yani bilin bunu :)

öptüm cicişler :p

Ortaya Karışık, Alengirli

2010-09-16T16:49:00.002+03:00

ben anladım ki bi olayı uzun uzadıya anlatamicam. zilyon tane taslak vardı az önce madride dair. hepsini sildim. başlıyorum, 5-6 satır yazınca sıkılıyorum. huzurlu bir şarkı açıyorum kendime ve öylesine uzanıyorum. tavandaki noktaları sayıyorum. kaçta kalmıştım en son? 1.672.195 olabilir mi?

mesela ben bu postu yazarken arkada şu çalıyor: http://fizy.com/#s/1lsv0t

-normalde bugün okul başladı. inanılmaz sancılı bi ders kayıt dönemiydi benim için. 5 dönemdir ilk kez böyle bi rezillik yaşadım. eklenen derslerim silindi, kotalar doldu, zaten sistem benim için o kadar geç açıldı ki, açmasalardı da olurdu. ama neyse ki hallettim. başta normalde dedim, çünkü öğlene kadar olan bütün derslerimi iptal etmiş hocalar. eh, öğleden sonraki 2 saat fransızca için koca yolu gidemeyeceğime karar verdim. daha doğrusu üşendim. çünkü servisle gitmem gerekecekti. bu da gün içinde bana 110 dakika için 3.5 saat yol gitmek demekti. araba olmayınca hayat zor :/

-araba yok, neden yok? çok güzel kaza geçirdim 2 hafta önce. o kadar güzeldi ki(!), anlatamam. arabaya arkadan bindiren bi ipne sağolsun ben de öndekine girince, eh biraz masraf, haşat olan araba... normal şeyler bunlar. en az 2-3 hafta daha arabam yok. bilkentin yolları taştan anlicağınız. TM servisleriyle 1 sene sonra yeniden buluşuyoruz yarından itibaren. ha hocalar insafa gelir, yarın ki dersleri de iptal ederlerse, her yerinden öpüyorum rüştü der, saygılarımı sunarım.

-bu yaz her ne kadar başımdan 2 ciddi büyük kaza geçmiş olsa da bana iyi geldi. çok gezdim, çok eğlendim. blogda konusuna hiç değinmedim ama marul yanıma, madride geldi son hafta. o yüzdendir son hafta güzel olucak yazmış olmam."ilk başbaşa tatilini yurtdışında geçiren şanslı piçleriz" diyip durmamsa, durumun gerçekten öyle olmasından ibaret. barcelonaya gidemedik belki ama, madridi gezdik, gece hayatına aktık, çok da güzel iyi vakit geçirdik. iyi ki gelmiş sevgilim... bir anlamda 3. yılımızı da madridde kutlamış gibi olduk. ama bir kutlama da ankara yaptık. 40 gün 40 gece parti yapalım dedik de, çok şaşaalı olur dedik, vazgeçtik :p bol bol fotoğraf çektik, bilimum yerlere anılarımızı bıraktık madrid sokaklarında. gecenin bi vakti boş sokaklarda kaybola kaybola yürüdük, ama şans bu ya, aslında varmak istediğimiz yerin tam önüne çıktık hep. bi imkan olsa, geri dönsek o günlere...

-kapadokyaya gittim geçen hafta, günübirlik. mıçmıç bayram ziyaretlerinden zerre haz almayan bünyeme çok iyi geldi. şuursuzca yürüdük, ordan oraya koşturduk. giderken tuz gölüne uğrayıp, havasını koklamamazlık yapamazdık, bi de onu gördük. kısacık saatlere çok şey sığdırdık, sonrasında evimize döndük.

-gezmelerim henüz bitmedi. 3 hafta sonra, 9 ekimde, bi aksilik olmazsa kastamonu'ya gidiyorum. ne işin var orda diyebilirsiniz, diyin bence de. ama yıllardır gidemediğimiz bir organizasyonun bu seneki noktası kastamonu imiş. sanırım gidiyoruz. uzun zaman sonra arkadaşlarımla, 1-2 eksik olsa bile, kalabalık grubumla haftasonumu geçiricem. oradan da çok güzel anılarla döneceğimi biliyorum.

-saç rengimi değiştirdim mesela. açık kahve yaptım. ancak biliyorum ki bunu 1 sene boyatmazsam civciv sarısına dönme ihtimali çok yüksek. koyu kahve bakıra dönüştü çünkü. şimdiden diplerimin çıkacak olmasına içerleniyorum. bir sonraki saç rengim ne olur, bilemem.

-yukarıda da yazdığım gibi, fransızca dersim vardı bugün. bu demek oluyor ki, bu sene de fransızca öğrenmeyi kafama takmış durumdayım. ama TÖMERle falan uğraşamıcam. okulda ne kadar kapabilirsem o kadar iyi. elbet gün gelir ben açıklarımı kurslarla kapatırım.

şimdilik yazacaklarım bu kadar. okul başlayınca daha sık post girebilirim belki, komiklikler şakalar...

İstanbul'a Gittik Beraber, Türlü Maceralar da Yaşadık

2010-09-08T11:39:00.003+03:00

okurum, okurum! sevgili okurum. sanırım sonunda yazıcak gücü buldum. ben istanbuldan döneli 2 hafta oluyo ama yazalım bakalım bi istanbul postu be ya!

madridden sonra sıkılmış portakala döndüm adeta. madridde dur durak bilmeden gezmelerim, geceleri içmeler, dışarı çıkmalar derken ankaraya gelince kendimi sudan çıkmış balık misali mal hissettim. sıkılıyodum, ağlıyodum. yapacak bi şey yok sonuçta ankarada. arkadaşlarımın hepsi tatilde... denizli bi tatile gidememişim, deniz hasretim tepe noktalarını çoktan aşmış. istanbulu da özlemişim, çokçana. hem de uzun zamandır görmediğim capon orda. ne yaptım? döndükten 10 gün sonra atladım trene istanbula gittim. inatçı hardal eşliğinde.

ah be okur, biz ankaralılar böyleyiz işte. ankarayı severiz aslında, bakma bok attığımıza ama istanbul bi başka memleket. ankarada olmayan herşey mevcut. deniz var herşeyden önce. hiç bişi bulamıyosan git deniz kenarında otur. öyle bi yer. ankarada gitsen gitsen nereye gidiceksin ki? or-an'a zaten gelme. dağ başı, kurt falan iniyo kışın. bu denli sapkın. o yüzden istanbul bize cennet. cennetten öte. bir de içinde sevdiklerin varsa, hah yeme de yanında yat.

döneli uzun zaman olduğu için gün gün ne yaptık detaylı hatırlamıyorum. ilk gün sinsi ketçapla buluştuk ettik, kanyona gittik. sonra caponun gelmesini bekledik vs. daha sonra da kendimizi gece dışarı attık zaten. bi de şu uğurkan erez denen adamı gördük falan. kalabalık bi grup olduk daha sonra küçük beyoğlunda. 3 gece çıktığımız gecede bi anda 8-9 olduk. hoş bi geceydi, sohbet ettik uzun bi süre. ramazana aldırmayan gönlüm hafif de içti tabi. ama orası istanbul, nolucağı belli olmaz. sınırı da çok aşmadık. hoş bi tebessümle evimize döndük daha sonra.

ertesi gün sıcaklardan bunalan bünyeler olarak kendimizi buz müzesinde bulduk. ha öncesinde itü'de kahvaltı yaptık, evet. nası özlemişim üşümeyi... kat kat giyinmeyi... bundandır ki dün gece çorap giyince pek bi sevindim mesela. neyse, daha sonra ne yaptık inan hatırlamıyoru okur. gece dışarı çıktık. ama gece güzel başlaması ve devam etmesine rağmen olaylı sonlanınca, şalterler attı bizde. evde sabaha kadar sinir harbi yaşadık. kendi içimizde olayın sebeplerini bulmaya çalıştık. çooook geç yattık çok. fazla geç. ertesi gün ebleklik yaşatacak kadar.

bi sonraki gün geldiğinde bebek'e gitme kararı aldık, yola koyulduk. bebek starbucks iyidir iyiiii. saat 5.30da bi arkadaşımızı taksimden uğurladıktan sonra taksimde durmaya devam ettik. Claire de Lune ile buluştuk... yeriz ki biz onu. ardından ben başka biriyle buluşmak üzere yanlarından kalktım ve önceki gecenin sinirini oluşturan insanın yanına gittim. ha neden gittim orası da ayrı olay... intikam, baldan tatlı intikam... planın sadece başlarıydı... nihıhoohhah.

son güne geldiğimizde, capon staj yaptığı için onsuzduk. bi ara öğle yemeğine yanına gittim hatunun. daha sonra da eve gelip pinekledim. en sonrasında fotoğraf çekicem ben yeaaa! diyerek atladım vapura. şehirden ayrıldığıma mı üzüleyim, arkadaşlarımdan mı bilemedim. gözyaşlarım sel oldu. hatta kadıköye indiğimde hala ağladığımı gören bi mendilci çocuk kendi çıkarları doğrultusunda "abla ağlama ya, bi mendil vereyim" bile dedi... en son trene binerken bile ağlıyodum artık siz düşünün. zaten o trenin son düdüğü istanbulun bir kez daha bitişiydi...

elbet gidicem bir daha... ancak bu istanbul çok tatlıydı be okur!

not: detaylar cidden hatırlanamadığı için bu kadarcık bi post çıktı. idare ediverin gari!

Harry Potter'cılar Buraya!

2010-08-30T23:36:00.002+03:00

inflack tarafından çok faydalı bir mim almışım. ayağımın tozuyla, hazır da mimi görmüşken yapayım dedim.

olay, Harry Potter'ın bir galasının da ülkemizde yapılmasıyla ilgili. eğer siz de ölmeden Harry Potter ve ahalisini Türkiye'de görmek istiyorsanız, aşağıdaki linke tıklamanız, daha sonra Destekliyorum kısmından gelecek küçük formu doldurmanız yetecektir.

Kim bilir, belki de bu gala "bir tık" uzağımızdadır.

Bu linki Harry Potter severler paylaşırsa belki bir mucize olur... size güveniyorum. Özellikle blogger ismi vermiyorum. her kim seviyorsa paylaşacağını umut ediyorum.
Bir tek dileğim var, gala burda olsun yeter (:

http://www.hp7trgala.com/site/

gidiyorum

2010-08-26T22:14:00.000+03:00

salı sabahı geldim, yarın sabah gidiyorum. rotam antalya... 4 gün denize girip gelicem. mümkünse denizden çıkmıcam.

sonunda tatilime gidiyorum. dinlenmiş ve arınmış olarak, yepyeni bir camenta olarak geri gelicem!

nerde bu kız?

2010-08-25T14:33:00.004+03:00

2 haftadır uğramamışım bile. sıcaktan, sıkıntıdan hal mi kaldı ey okur?
istanbula bile gittim ben bu sürede düşün ne zamandır yazmıyorum.
madrid part 2 yazıcam bi ara. ama kafa toplayamıyorum.
istanbula gelirsek, en tatlı haftasonlarımdan birini geçirdim... en yakınlarımla birlikteydim çok da mutluydum. ankarada yapıcak bi iş olmadığı için istanbul bana cennet.

baya olaylar da döndü ancak sanırım ki çözdüm. sıkıntılı bi süreç atlattık diyebilirim.
onun dışında istanbulda düşünmeye zaman yarattım, tek başıma fotoğraf çektim...
kısacık bi vapur yolculuğunun hayatıma etkisini çok acı şekilde öğrendim. ağlaya ağlaya binbir düşünceyi adam ettim kafamda. düşündüm... istanbulun neden hayatıma bu kadar etki ettiğini. içindeki insanların çok büyük yeri var ancak anladım ki ben o şehirde kimseyi görmesem dahi mutlu olurum.

yaşanabilecek duyguların çoğunu istanbulda yaşamışken bana en çok koyanı dönerken içime sıkıştırdığım hüzün. giderken ne kadar pır pır ediyosa kalbim, dönerken de bir o kadar yaralı. diyorum ya, illa birinin olmasına gerek yok. o şehir her şekilde bana güzel.
kadıköyde tek takılırken kulağımda çalan şarkıydı belki de beni o denli ağlatan... "beni hemen uyandır..." diyodu o ses. gerçekten biri beni hemen uyandırmalıydı. bi rüya olduğunu varsayarsam belki de bu kadar koymucaktı dönüşüm.

ama döndüm...

yeni yazımla, (önce istanbul postu sonra madrid) kendime gelmiş halimle karşınızda olucam yakında.

kulağımda çalan şarkı: mor ve ötesi - 23 idi. inanın önünüzde uzanmış bir deniz, kalkmak üzere olan bir vapur olunca çok koyan bir şarkı olabiliyor. o vapura atlayıp gitmek vardı... istanbulda kalmak vardı...

Bir Dönüş Hikayesi Part I

2010-08-13T23:12:00.004+03:00

evet bildiğiniz üzere 1 aylık maceramı tamamlayarak yurda döndüm. ha, dönmeyi istemedim, annemlere "ben burda kalıcam yeaa" ayağı yaptım ama elim mahkum döndüm işte. durumlarımın uygun olması halinde bir daha gider miyim? kesinlikle! aynı çileyi bile çekebilirim ev konusunda. o kadar güzel anılarla doluyum.
en baştan başlamak gerekirse, uçaktan iner inmez okuldan bi türkle tanışmam bu 1 ayı çevremde bir sürü türkle geçireceğimin kanıtı gibiydi zaten. bizi karşılamaya gelen adamın elinde başka bi türk isim daha yazdığını görünce "hadi bakalım başlıyoruuuzzz" dedim. kızla hemen muhabbetti kurduk. nerdensin, kimlerdensin, naparsın muhabbetleri içerisinde evimize ulaştık. biz sanmıştık ki 2miz bir evi paylaşıcaz. meğersem 10 kişiyle aynı evde olacakmışım, haberim yok!

ilk önce M. nin evine giriş yaptık. yaşadığımız hayal kırıklığını anlatamam sizlere. apartmanın girişi gerçekten hoş olmasına rağmen evler eskiydi, parkeler bile gıcırdıyodu üstelik pek de temiz sayılmazdı. ilk şoku atlattıktan sonra kadın beni yan daireye, kendi evime götürdü. ortada oturan 2-3 insanın bakışları arasında upuzuuun koridoru geçip 8 numaraya, en son odaya götürüldüm. burası da senin odan dendi. odama giderken duşa bi göz attım da... yok artık dedim. burada nasıl yaşayacağımı düşünmeye başladım. ancak bilmediğim bir şey vardı, 4 haftada o kadar alışacaktım ki, bir gece "evim evim güzel evim" bile diyecektim buraya.

M. ile yemek yiyecek bi yer bulmaya çıkacaktık ama öncesinde wireless şifremizi öğrendik. ortak alanda tamam 10 dk sonra kapının önünde gibisinden laflar ederken bir kız dönüp "türk müsünüz" dedi. o da türktü ve artık türklerle olmam kaçınılmaz gibi bir şeydi. ankaralıydı, üstelik bilkentliydi. şok üstüne şoktu. dünya gerçekten küçüktü!

gittiğim gün dünya kupası finali vardı. evdeki elemanlar bizi maç izlemeye çağırdı. kabul ettik. 3 brezilyalı, 3 türk, 1 hint asıllı ingiliz ile düştük yollara. sanıyoruz ki barda bişiler yiyerek maç izlicez. açız çünkü. meğer meydana gidiyormuşuz! her yer kapalı,su yok, yiyecek yok. meydanda 5 dk dayanabildik. biz gidiyoruz dedik ve çıktık 3 türk. girdiğimiz her barda suyun tükenmiş olması bizi umutsuzluğa gark etmiş olsa da sonunda bi büfe bulduk ve su stoğu yaptık. yemişiz geleneksek yemekleri, açız biz! nidalarıyla mc donald's a sızdık ve karnımızı doyurduk. saat 10a gelirken ispanyollar iyice çıldırdığı için direk eve döndük. o gece 6ya kadar uyuyamadım ve 6ya kadar kutlamalar sürdü.

ertesi sabah okula gittik, sınavdı seviyeydi derken bi sürü türk olduğunu keşfettik. hatta ve hatta sınıfımda bile vardı! bu arada o gün eve döndüğümde evde 2 türk kız daha olduğunu öğrenmemle kesin olarak anlamıştım. benim burada türkçem gelişecekti :)

ilk hafta durgun geçti biraz. bunda en büyük etken benim derslerimin sabah, kızlarınkinin öğlen olmasıydı. sonraki hafta saatlerimi değiştirip ortak şeyler yapmaya başladık. ilk hafta 2 türk kızın son haftasıydı o yüzden gecelerimiz biraz yoğundu. hatta bi gece 5de geldim, 6 da uyudum sbah 9buçuk dersine gittim. gerisini siz düşünün. o hafta cumartesi toledoya gittik ve sanırım hiç eğlenmediğim kadar eğlenip doyasıya güldüm. sizi seviyorum Z. ve İ.!!!bu hemen hemen ilk hafta. biraz daha detaylı anlatım ve 2. hafta için diğer yazıyı bekleyiniz...

*odamdaki balkondan madrid :):)

2010-08-09T01:51:00.000+03:00

döndüm ben!!!
yemekleri özlemişim....çok özlemişim...
ayrıca ankara çok sıcak.
şimdilik bu kadar.

Madridden Notlar

2010-07-30T01:09:00.003+03:00

pc başında çok zaman geçirmiyorum. ya dışardayız, ya da evde içiyoruz. kafam güzelken de blog giremiyorum doğal olarak.

aklıma yazdığım ve bloga geçirmek istediğim bir kaç olay var.

- ispanyollar inanılmaz uyuşuk insanlar. yemeğiniz geç geliyor, nerede diye soracak oluyorsunuz garson hee tamam ya tarzı konuşuyor. inanılmaz rahatlar. zaten siesta vakti herkes köşesine çekiliyor. dükkanlar kapanıyor. madridde çok yok ama bunu salamancada çok yaşadık. 2-6 arası şehir ölü gibiydi. kimse yoktu. hatta turist bile yoktu. 40 derece sıcağın altında salak salak dolandık biz de.

-midelerine çok düşkünler. günün her saati bi yerlerde bişiler yiyo oluyolar genelde.

-erkekleri kesinlikle çok havalı. havalı derken "ben çok süperim, herşeyi ben yaparım" edasında gezmelerini diyorum. mesela bizim okulda ders kordinatörümüz olan bi adam var. "dünyayı ben yarattım" diyerek yürüyor sanki. piç piç sakız çiğniyor. bi acaip.

-kesinlikle güzel giyinemiyorlar. alakasız alakasız sokağa çıkıyorlar. özellikle kadınlar gerçekten giyinme işini başaramıyor. bunu zaten hemen anlıyorsunuz.

-herkes köpek sahibi ama köpekler genelde fare boyutunda ya da oyuncak tipli. 3 haftada nerdeyse 3-4 tane büyük denebilecek köpek gördük. özellikle bugün tam fare boyutunda bi köpek gezdiriyordu adamın biri. korkunç.

-sangria ve bira tüketimleri çok fazla. geldiğim günden beri hep sangria içiyorum. milli içeceğim gibi oldu artık. büyük ihtimalle gelirken bir kaç şişe sangria ile dönücem.

aklıma gelenler şimdilik bunlar. yarın gece barcelonaya gidiyorum. haftasonu kaçamağı yapıcaz.
ardından pazartesi müthiş bir hafta beni bekliyor. nedenini sonra söylerim :p pazar günü de dönüyo olucam zaten.
10 günüm kaldı. 3 hafta nasıl geçti? neden geçti?

DÖNMİCEM BEN YAAA!!!

2010-07-23T14:19:00.000+03:00

yazasım yok.

yarın salamancadayım, haftaya da barcelonaya gidiyoruz haftasonu için.
madrid çok güzel geçiyo.
bitmesin dediğim 15 günüm var.
bunu bilin yeter.

Hola Chicos!

2010-07-16T21:13:00.003+03:00

Que tal?

madridde günlerim geçmeye devam etmekte. 6. gündeyim. 1 hafta o kadar çabuk geçti ki, yarın dönücekmişim gibi sanki. yapmak istediğim çok şey, ölümsüzleştirmek istediğim sürüyle kare var. hemen bitmesin. biraz yavaş geçsin :(

kaldığım yeri değiştiremedim. her yer doluymuş. bu eziyete alışmam gerekecek yani. kaldığım yer dışında hiç bir sorunum yok. herşey tıkırında. ders saatlerimi de değiştirdim, artık arkadaşlarla daha fazla takılabilirim demektir bu. que bien!

daha çok önemli diyebileceğim bi şey yapmadık. çarşamba gecesi dışarı çıktık ve sabah 5de döndük. ben bi de 8de kalkıp derse gittim. o yüzdendirki bu sabahki 2 dersimi kaçırdım. uyanamadım. ama uyumak çok iyi geldi be! dün gece çok güzel bir meydan, o meydanda çok güzel bir jazz bar keşfettik. hafta içi bi gün ordayız. burada su içer gibi sangria içebilirim, sürekli museo del jamondan sandviç yiyebilirim. gerçekten.

ilerleyen günlerde daha çok kültürel, tarihsel aktivite yapıcaz ve bunları size tavsiye edicem umarım.

yarın toledoya gidiyoruz. çok güzel bi şehirmiş. umarım dedikleri kadar vardır.

şimdilik benden bu kadar. kaçarca.

Yo Soy Espanol, Espanol, Espanol

2010-07-13T09:55:00.002+03:00

detaylı bi yazı giremicem, zaten detaylı bişi de yapmadım 2 gündür ama okula yetişmem gerekmekte.

öncelikle kaldığım yer hayallerimdekinin zıttı, berbat bi yer. bi evde 15 kişi falan kalıyoruz, bunlardan 4ü türk, 2 si çinli, 4ü brezilyalı biri de ingiliz. odalarımız hariç herşey ortak ve gerçekten rezalet bi durumdayız. odalardaki yatakların telleri oramıza buramıza batıyo, banyo leş. yurt hayatını daha sefil yaşıyoruz diyebilirim. bugün yurda çıkmak için yetkili her kim varsa görüşücez, yurtlar çok temiz ve de çok rahatmış.

madridde hava inanılmaz sıcak. öyle bi şehirki karasal iklim olmasına rağmen geceleri bile yanıyo. balkon, cam açık yatmak durumundayız. ayrıca her odada vantilatör varken bende yok, o da benim eşşek şansım. sanırım paraya kıyıp bi tane alıcam.

daha önceden geldiğim için gezilecek yerleri az çok biliyorum. bu da bana kolaylık sağlamakta.

ben şimdi okul için hazırlanmalıyım. vakit buldukça yazıcam. adios!