C a m e n t A

Son.

2011-09-09T13:34:00.002+03:00

Ne kadar uzun zamandır yazmamışım...

İçimden gelmiyor.

Erasmusta zaten oturup yazamayacağımı anlamıştım, Türkiyeye dönünce de yazasım gelmedi açıkçası.

Blog macerama burada son veriyorum. Acı tatlı çok şey yaşadım ve bunları yansıttığım ilk yer hep burası oldu. Ama hevesim kaçtı...

Tumblr açtım kendime Almanyada, onu da bıraktım.

Okuduğunuz, yorumladığınız için teşekkür ederim bunca zamandır.

Artık sadece "zamanında neler yaşamışım" diye düşünürsem bakacağım bir anı sayfası olarak kalacak blogum.

Kendinize iyi bakın...

Ölmedim, Sadece Erasmusum!

2011-03-02T17:24:00.001+02:00

Geldiğim günden beri yazmamışım. Hoş, evde durduğum da yok ya, neyse.
Efenim Erasmus hayatımı inciğine kadar yaşayarak geçiriyorum bundandır ortalıklarda görünmemem.
Yakında bi blog patlatırım, şenlenir buralar :)

Erasmus starts...

2011-01-12T12:37:00.002+02:00

dün saat 14.00 sularında almanya topraklarına ayak bastım. Evimdeyim, 4.5 aylık erasmus hayatımın içindeyim.
öğleden sonra oryantasyon falan var. o amaçla çıkıcam evden.

bakalım 4.5 ayda beni neler bekliyor olacak?

Bir Final Döneminden Daha Merhaba!

2011-01-02T19:38:00.003+02:00

akademik takvim olarak artık final haftasına girmiş bir okulum var. ve yine bu akademik takvime bağlı kalmayarak ders çalışmanın kıyısından bile geçmeyen bir ben! klasik ve şaşırtıcı değil artık.

okul ne zaman yoğun olsa ders çalışmayı bırakırım. etki tepki meselesi bi yerde.

bi de herkese iyi yıllar, hepi nüv yiğır felanss.
bu sene inanılmaz güzel girdim, yanımda marulum kafam güzel... sonunda beklenen de oldu ve marulumla annem kısa süreli de olsa bi tanıştı. bundan sonrası kız isteme merasimi :p gerçi marulum kasım 2010da beni istemeye geliceğini iddia ediyordu, nerdeler acaba kendileriii :p

4 finalim kaldı. sonra gidiyorum. tek korkum giderken "gidiyorum şimdi elimde çanta" şarkısını söylemek. o derece rahatım yani. her ne kadar aksini iddia etse de marulum rahat olsun, gönlünü ferah tutsun. benim gözüm ondan başkasını görmez, görebilemez. döndüğümde ne şekilde kaldıysak o şekilde devam edicez mesela. gitmiş ekşisözlük entrylerini okumuş erasmus hakkında. sevgilin gidiyorsa umudu kes gibisinden alt mesajlar varmış. kanmayınız marul bey, derin bir nefes alınız ve gözlerinizi kapayınız. gözünüzü açtığınızda haziran 1 olacak ve karşınızda ben olucam. bu kadar ne net konuşuyorum karrrşiiim.

şu an facebookumda inanılmaz sevdiğim bir avatarım bulunmakta. marulumla yeni yıla birlikte girdiğimiz için 32 diş sırıttığım bi foto. hep öyle gülücem ben hayata karşı. hep öyle mutlu edicek beni bu adam. hep sarıldığımızda midemdeki kelebekler ağzımdan fırlayacak, kalbim ritmini remiksleyecek.

neyse neyse, sulugöz leyla olucam şimdi. yeteri kadar ağlıyorum zaten gidiyorum diye. siz bir de beni 10 ocakta görün, çeşmelerim bozulacak. :(

en iyisi gideyim de biraz yarınki marketing finaline yoğunlaşayım. biraz adam olsun benden. en azından şu 10 gün. nasılsa erasmusda dersleri sallayan bir camenta olmayacak! :)

*marula huzurunuzda utanır insan böyle güzel olunur mu, onlar nası dudaklar?* demek istiyorum. hatta dedim bile.

hola, hello, hallo, bonjour, selam lan!

2010-12-28T13:46:00.004+02:00

offf başlığa bak anasını satayım. sıkıldım lan napıyım. yarın finallerim başlıyo benim :( finallere çalışmak yerine oturdum blog giriyorum. patlayacak! :S

neden blog giriyorum şu an bilmiyorum. kafamda yazcak bişi de yok. sadece sıkıntıdan ha. ders çalışmamak için yollar deniyorum. yemek yemekten 150 kilo olucam o derece. acıkmamışken kendimi kandırıp ay ben acıktım gidip yemek yiim falan demeye başladım. sonum iyi değil. belki de şundandır ama: gidicem ya almanyaya, bulamıcam orda anne yemeği. gerçi ben de iyi yemek yapıyorum ama anne yapınca yemesi daha zevkli. bi de annem şu sıralar tatil ilan etti, paso yemek yapıyo.. yamyamyam! mis. ondan çok yiyorum ben. hıhı, ebet.

bi de benim kafam güzel galiba. dün fenalaştım da üstünüze afiyet. çok sık olan bişey ama arkadaşlarım ilk defa gördüler ve beni de paniklettirdiler. peşimden pıtıpıtı gelmeseler ben daha kısa sürede toparlardım. ama onlar da haklı, kafatasına kadar kızarmış bi camenta görmek onlara iyi gelmemiştir. hele ki nefes alamayan ve olduğu yerde kitlenip titremeye başlayan bi camenta. oha ben bile düşününce fena oldum. doktora götürmek istediler ama dedim ya bu benim alışmam gereken bir sağlık sorunu. o yüzden ne kadar doktora gitsem de bişi yapılamıyo. reddettim doktora gitmeyi. su içirip dışarı çıkardılar. sonra yüzümü falan yıkadılar. öyle. sonra geçti. ama insanlar bi anda yanıma gelip iyi misin diye sorunca gene nefes alamadım gözlerim kızara kızara zor attım kendimi tuvaletten dışarı. öyle. iyiyim şimdi ama ya. korkmayın *-*

iki lafı bağladım az önce kafamda, şu çıktı:
şimdi ben gidiyorum ya, kimse bana benzeyemeyecek. BEN TEKEEEMMM!

iyice saçmalamaya başladım ben galiba. o.O bele bele bakıyorum zaten ekrana. derse dönmem lazım. istemiyorum ama. zorla mı? evet. neden? çünkü galiba ünv. hayatımın en iyi ortalamasını yapıcam bu dönem. finallerde patlamamam lazım. kısfmet.

yılbaşı da geldi lan. oha. ayrıca fizy de kapatılmış. kınadım çok.

konudan konuya atlamak böyle olur işte. gidiyorum ben! :/

Asla.

2010-12-16T22:15:00.003+02:00

Bir hata hayatta bir kere yapılır.
Ben o hata kotamı bundan 6 sene önce, LGS sınavından sonra yaparak doldurdum.
Babamın isteğiyle zorla Fen Lisesinde okudum. Biyoloji dışında Fen adına kafası başka bir şeye basmayan kız olarak başladığım lise hayatıma, aynı statüde veda ettim.
Başarısız mı oldum? Hayır, ama başarımı herşeye kafası basan biri olmama değil, ezber kuvvetime ve kopya çekme kabiliyetime borçluydum.
Bundan mütevellit İşletme okumaya karar verdim.
Hani olur da burada daha güzel bir amaç edinir, ona çalışırım diye.
O amacı buldum. Global Business'ı major olarak seçmek.
Liseye gelene kadar amacım olan Yabancı Dil okumak, üniversitede biraz dallanıp budaklandı. Yerini bolca dil öğrenerek, uluslararası bir şirkette çalışmak aldı.
Bu süre zarfında danışmanlık ilgimi çekti.
Türkiye'deki danışmanlarla görüştüm. Fikir aldım. Asla parasal bazlı bir işte çalışamayacığımı daha 2. sınıfta anlamıştım zaten. Para işin içine girince benim matematik bilgim arap saçından hallice oluyordu.
...
Bugün Major Tanıtım Toplantısı yapıldı. Kağıt dağıtıldı seçtiğimiz major'ı 2 haftaya bildirelim diye. Hiç düşünmeden Global Business Management yazıp kağıdımı teslim ettim. Sessiz sedasız...
Babamla dönem başından beri anlaşamadığım bir konuydu bu Global konusu...
O beni sigortacı yapmak istiyordu. Hesabında İngilterede master yapıp burada özel sigorta şirketi açmam vardı...
Bu kez olmadı.
Babamın isteği doğrultusunda değil, burnumun dikine giderek karar verdim. Sevdiğim bir işi yapmak her zaman beni daha iyi, daha canlı tutar. Bu herkes için böyledir.
Akşam ben Global seçtim dediğimde evde kızılca kıyamet koptu. Ne kadar sorumsuz olduğumdan girildi, bundan sonra hayatta yalnız karar alıyım bariden çıkıldı. Tam bir kaos.
...
Ben Fen Lisesine girerken kendi kendime bir karar verdim.
Asla babamın istediği, onun istekleriyle harmanlanmış, hamuru onun keyfi doğrultusunda yoğrulmuş bir kız olmayacağım dedim.
Asla...

Ciddi Ciddi

2010-12-14T19:50:00.002+02:00

Elime Frankfurt biletim geçti az önce.
Öğle saatlerinde de üzerine vizesi basılmış pasaportum eve gelmiş.
Ev tamam.
Dersler tamam.
Toplam 60 kg gidebilirim. Annem benimle geliyor. Ana kuzusu, ezik falan değilim hayır. Sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı ve Almanya'daki evim buna çok uygundu. 4 gün kalıp gidecek. Annemin en fazla 7 kg ile gideceğini bildiğimden toplam bagaj hakkım etti mi 53 kg?
Frankfurttan eve transferim de tamam.
Ne kaldı ki geriye?
Bir kaç bavul toparlaması, alışveriş ve de buna hazır bir kafa.
Hepsine ek olarak kalan 4 hafta...
Zaman yaklaştıkça günler daha mı çabuk geçiyor ne?

Nasıl yani? Ben gidiyor muyum şimdi ciddi ciddi?

Şaka gibi...

2010-12-08T23:38:00.004+02:00

Cuma günü vizeye başvuruyorum. resmen gidiyorum arkadaş!?! annemin gazıyla öylemesine başvurduğum hedehödöye resssmen gidiyorum. ufaktan ufaktan tırsıyorum. tek olucağımdan değil, derslerden tırsıyorum. boru gibi 11 ders. yazıyla ONBİR.

burada ders çalışmaktan çok sıkıldım. orada minimum çalışıp en düşük geçme notuyla geçmek en büyük hedeflerim arasında. en büyüğü ise avrupayı dolaşmak tabiki... yaptım, olacak hesaaaaabı.

ben heyecanlanınca ayağımı sallarım. hatta bi çok tepkimi de ayağımı sallamamdan anlayabilirsiniz çok rahat. şu anda da ayağımı sallıyorum. daha 1 ay 3 gün varken gitmeme... son günkü ayak sallama hızımı tahmin etmek dahi istemiyorum...

vay anasını be... cidden gidiyorum!!

Ödev yapmaya ayırmam gereken vakti bunu yazmaya ayırıyorum, sonum iyi değil!

2010-12-02T21:59:00.002+02:00

ya ben bunu yazmazsam hep unutucam gibi geliyo. çünkü zaman zaman ben de unutuyorum. tarihe not düşmek istedim bunu. gerekli.
lafı gevelemesene lan diyebilirsiniz, haklısınız.
benim erasmus işi kesinleşti canlar. 11 ocakta yolcuyum. terk-i diyar eyliyorum. dersler sallantıda olduğu için geçen haftaya kadar belirsizdi, o kadar belirsizdi ki tarih yakın olmasına rağmen bilet alamamıştım vs. ama dersler kesinleşti, kalacak yerim hemen hemen ayarlandı sayılır ve biletimi de hafta başında aldım.
1 ay başka ülkede yaşamış, bunu başarabilmiş olmanın rahatlığı var üzerimde. yoksa ayaklarım geri giderdi. tek gidecek olmaktan da korkmuyorum çünkü yazın tek gitmenin aslında çok avantajlı olduğunu keşfettim.
işin can sıkıcı yanı marulumu burada bırakmak. yanıma gelmesi için elimizden geleni yapıcaz elbet. 4 ay hem uzun hem kısa bir süre. bu süreyi başarıyla atlatacağımızdan da adım gibi eminim. nasıl sevgi dolu gittiysem öyle geri dönücem ve öyle çıkıcam karşısına.
her ne kadar onun kafasında bazı soru işaretleri olsa da ben aramızda bir problem çıkacağını zannetmiyorum. çıkmamalı da zaten(açık mektup yazıyorum sana marulum :p, korkma len)

almanya çok soğuk olur diyolla. bakalım görücez. 4 ay kendi başıma yaşamak benim kişisel gelişimim için çok önemli olacak diye düşünüyorum. birşeyleri başarabildiğimi daha uzun vadede aileme kanıtlayabilecek olma şansım beni heyecanlandırıyor açıkçası.

şimdilik bu kadar. geri sayım devam etmekte....

One Way or Another

2010-11-24T00:09:00.003+02:00

*kendi çekimim, model japon. (Kasım 2010, Ankara)

Karmaşık Hayatımı Biri Toparlayabilir mi? Teşekkürler.

2010-11-08T15:34:00.004+02:00

hayatım inanılmaz yoğun. 2 haftadır sınavlarla boğuşuyoruz. 5 dk içinde birinden çıkıp diğerine uçtuğum bile görüldü geçtiğimiz cuma günü. bu hafta 2 tane daha var ve sonrası malum bayram tatili.
hayatımın karmaşıklığı şurdan geliyor: hangi derse çalışacağımı şaşırdım resmen. bu yüzden karıştım, darmadağın oldum, insanlıktan çıktım resmen. biri beni silkse, belirli gün belirli saatlerde ders çalıştırsa. resmen maaş bağlarım ben bunu yapana. çok ihtiyacım var çünkü. yoruldum. kafamı taşımakta zorlanıyorum artık. her haftasonu geldiğinde rahatladığımı sanıp aslında pazartesinin gelişiyle birlikte yeni bi yoğunluğa yelken açtığımı görmem beni güçsüz düşürüyor. gerçekten bu dönem hiç sıkılmadığım kadar sıkılıyorum ders konusunda.

bu arada hiç kendime zaman ayırmıyor muyum? ayırıyorum elbette. bahsetmemişim ama 23 Ekim gecesi Efes Pilsen Blues Festival 21deydik mesela. oldukça eğlendim, bi kaç saatliğine de olsa kafamı rahatlattım. Mitch Woods'da dans edip, Kenny Nealda kendimizi müziğin akışına bıraktık marulla. sonra durduk bi ara, düşündük; nerdeeeen nereye. daha 2 sene önce Metallica konserinde çığıra çığıra şarkılara eşlik ediyoduk, o gün ise Blues ritimlerine salmıştık kendimizi. büyüdük aslında ama bunun farkına varmak istemiyoruz hiç birimiz. herşey çocukken çok daha kolay çünkü.

29 ekim haftasında da sıkılıp kız kıza içmeye gittik önce. ertesi gün de bilardo vs vs. o gün çok güzeldi mesela. geri dönebilsek ve keşke hiç bitmese. önce arkadaşlarımla çok keyifli bir yemek yedik, ardına bilardoda marifetler(!) sergilendi. ve daha sonra biz marulla sinemaya gittik.

yeri gelmişken söyleyeyim, izlediniz mi bilmiyorum ama Social Network bana göre son zamanların en bayık filmiydi. gereksiz keskin geçişler, konudan konuya zıplamalar... gereksiz bir uzunluktaydı zaten film. 2 seferdir filmlerden yana şansımız bi türlü dönmüyor nedense. eğer izleyip de beğendiyseniz o filmi, ya bende bi gariplik var ya da sizde. bilemedim. ama ben 2/10 veriyorum. bu bile fazla ya... neyse.

bu kadar yoğunluk arasında bir de MAD'e girdim. geçen seneden beri istediğim bir şeydi. inflack hatuna bakıp bakıp özeniyordum. sonunda benimde bir klübüm oldu. ilk topluca dışarı çıkışımızı geçtiğimiz cuma gerçekleştirdik ve inanılmaz eğlendik. MADi gerçekten çok seviyorum. içindeki insanlar ve onların yarattığı atmosferin başka klüplerde olduğuna da inanmıyorum açıkçası. geçen sene tanışmıştım klüp üyelerinin bazılarıyla, mayfestte. o zamandan beri klübün içinde gibiydik. bir tek işi resmiyete dökmemiştik, onu da dönem başında gerçekleştirdik. mutluyuz!

alakaya çay demlemek lazım şimdi söyleyeceğim şeyle birlikte ama ben ispanyolca konuşmayı özledim. hoş ne kadar konuşabiliyordum orası da muamma ama en azından madriddeki sınıfımda elimden geldiğince konuşmaya çalışıyordum kafa göz yara yara. onu çok özledim. bazen evde kendi kendime ispanyolca konuşurken buluyorum kendimi. aylardan beri söylüyorum, benim ispanyam geldi! geri gönderin beni, siz de rahat edin ben de. ama yanıma marulu da verin, çok özlerim ki ben onu :/ (bari aranızda para toplayın da beni latin amerikaya yollayın. çok merak ediyorum abi oraları ben!)

bir sonraki postta da bekleriz efeniimmm...!!

*bu aralar yine gipsy kings aşkım kabardı, her sabah arabada şunu dinleyerek güne başlıyorum: http://fizy.com/#s/1lrhe8
ama söyleyin şimdi, muhteşem bir yorumlama değil de nedir bu?
*sağ taraftaki ruhun gıdası kısmına gipsy kings'in en sevdiğim şarkısı olan trista pena'yı yükledim. umarım çalışır da siz de bu muhteşem şarkıyı dinlersiniz.

Özlem Dolu Bir Yazı

2010-10-30T20:25:00.003+03:00

2 blog önce yazdığım "özlediklerim" temalı bi yazı yazmaya karar verdim. neden diye sormayın, içimden geldi sadece. kafamda kurmadım özlediklerimi. yazmaya başladıkça aklıma geleni çakıcam buraya.

1)Madrid: hala travmasını atlatamadım, hala içimdeki özlem dinmedi. hepimizin bi rüya ülkesi vardır ya, ispanya benim için o. yaşayacağım yer ise madrid sanırım. sanılanın aksine barcelonadan umduğumu bulamadım mesela. ha, gün gelir güney kısımlarını görür ve de oralara çarpılırsam, oralarda yaşamak için çabalarım. sevilla güzelmiş diyolar. bakalım. çalışıcaz ispanyada yaşamak için. başka yolu yok.

2)İstanbul: sanırım uzun bi süre istanbulu doya doya içime çekemicem. blogda bahsetmedim sanırım, ben dersleri uydurursam gelecek dönem Almanyaya gidiyorum erasmus hedesine. o yüzden istanbulu göremicem bi süre. aralık başında günübirlik gidicem eğer almanyaya gidersem. eğer almanya işi olmazsa bu madde çok da önemli olmaz, ara tatilde istanbula giderim zaten. almanya işi olursa ara tatilim olmayacak. bilkentteki finaller bitmeden almanyada olmam gerekecek. sıkıntı. kısmet.

3)Marul: aslında ben her daim kendisini özlemekteyim. yanımdayken bile özlüyorum. 48 saat bile olmadı yanımdan ayrılalı ama çok özledim. onunla yaptığım her şey çok anlamlı, çok güzel. insanların ilişkileri gitgide monotonlaşırken, benimki gitgide güzelleşiyor. işte bunu seviyorum. bi de marulu seviyorum.

4)Kuzenim: kendisi tam bir şerreefsiz. ha neden böyle dedim, çünkü ankaraya 2 saat mesafede oturmasına rağmen ankaraya gelmiyor. her haftasonu istanbula gidiyor. en son haberleştiğimde(ramazan bayramıydı) yurt dışına çıkıcaktı tatile. tam bir terbiyesiz. ama çok özledim.

5)Madriddeki PaPizza: neden madrid başlığı altında yazmadım bilmiyorum ama felaket önemli bi pizzacı oldu kendisi benim için. sabah 11de de pizza yedim burdan, sabaha karşı 5te de, akşam 9da da. mükemmel pizzaları var. 24 saat açık olması ayrı bir cazibe merkezi yapıyor. düşünsene, sabahın 5i, içmece, dans etmece olaylarından çıkmışsın. acıkır insan. bi pizza atıyosun, kendine geliyosun. oh yes.

Bizim sürekli gittiğimiz PaPizza şubesi, Puerta Del Sol

6)Roma: lise1de gittim italyaya. tarihine çarpıldım. ileride burda yaşıcam dedim ama onun yerini ispanya aldı şimdilik. yine de italya benim için çok özel. ilk yurt dışına çıkışımdı. hissiyatım "yurt dışında gibi hissetmiyorum kendimi" olmuştu. ama 3 gün sonra türkiyeye dönerken canım çok acımıştı. en çok bana koyansa romada keşfettiğim o minicik pizzacının yerini babam sayesinde bi daha bulamayışımızdır. ha, şimdi gidersem ve aynı yerde aynı kadın hala işletiyorsa kesin bulurum. fontana di trevi'yi karşına al, en sondaki sol sokaktan gir. meydana kadar yürü şeklinde bi rota çünkü. nası içime dert olmuşsa. PaPizzadan daha öne çıkar, italyan pizzası sonuçta. adamlar yapıyo abi!

7)Hazırlık: üniversite hazırlık kıç yayarak geçtiği için inanılmaz özlerim. inanılmaz rahatlıktı o be! şimdi vize ödev proje final falan. ııııhh!!

8)İstanbul 2008: hem kışın hem yazın gittim. üstteki istanbul başlığından ayrı incelenir. neden? çünkü kışın gittiğimde seneler sonra ilk defa C, M, ve ben gezmiştik o şehirde. ikisi de çocukluk arkadaşım. ikisi de çok sevdiğim insanlar. istanbula ayak basar basmaz o buz gibi havada "beni deniz kenarına götürün ulan!" diye ultimatom verdiğimi hatırlıyorum. onlar da garibanlarım beni direk caddebostana götürmüştü. o günden 6 ay önce sıcaktan kavrulduğum caddebostanda bu sefer donuyordum. içimdeki deniz aşkı yüzünden sıcak bi yerde oturmayı reddedip, ikisini de denize karşı bi bankta benimle oturmaya mecbur bırakmıştım. ertesi gün aynısı arnavutköyde yaptırmış, sonra tekrar anadoluya dönüşte canımın waffle çekmesi üzerine kadıköy-moda arası bi yerde 1 saat bunları yürüterek baya meşhur bi wafflecıyı arattırmıştım.(şu an wafflecının adını hatırlamıyorum ama waffleları da o buz gibi soğukta yediğimizi söylememe gerek yok sanırım)
yaza gelince, 27 temmuz 2008 diyorum aga. metallica diyorum. her ne kadar artık rock metal ayakları benden geçmiş olsa da, düşününce hala gülümsetir beni o gün. marulumla ilk istanbul maceramız. ilk farklı şehir maceramız. ertesi günü boğaz turu yapmamız, yine bir waffle macerası, haydarpaşaya ulaşmak vs vs. aaahhh!!!

9)1997-1999: bu senelere dair güzel hatıralarım var. yine istanbulda geçen(yalnız fil hafızası mübarekkk) 97de kardeşimin 1. yaş gününde istanbuldaydık. bi arkadaşımın kozyatağındaki eski evlerinde kalmıştık. videolar bile vardır. 99da ise polonezköyde ata binmişliğimiz vardır o aynı arkadaşımla.

10)90lar: şarkılar bakımından çok özlerim. arasıra evde kendi kendime yaptığım 90lar gecelerimi inkar etmek anlamsız.

11)sarı, topuklu, spice girls ayakkabılarım: fotoğrafını bulamadım ama o sene bir çok okuldaşımın ayağında gördüğüm o ayakkabılar spice girls ayakkabısı olarak geçerdi. sene 98 ya da 99 olmalı. benimkiler cart sarıydı ve o zaman da müthiş uzun olmama rağmen çarşamba günleri inatla o ayakkabılarla giderdim okula. çarşambaları serbest kıyafet günüydü çünkü. sonra ben iyice gelişmeye başlayınca o ayakkabılar benim ayaklarımı reddetmeye başladı ve yanlış hatırlamıyorsam ayakları halaaaa minicik olan yengeme vermiştim onları.

şu an aklıma daha fazla bişey gelmiyor resmen. ben en iyisi burada noktalıyım blogu. zaten uzun zamandır yazdığım en uzun yazı olmuş. vay anasını!

Ona Sarılırken En Derinden Hissediyorum Huzurun Ne Demek Olduğunu...

2010-10-16T22:06:00.004+03:00

Seni çok seviyorum Marul'um...
Sarılmak var ya sana... Herşeyi bir yana bıraktırıyor bana. Sadece sen varsın o an beynimde, bedenimde, her bir hücremde.
Anlatamam ki sana olan sevgimin boyutunu...

Serhat!! Neler Neler Dönmüş?!

2010-10-15T17:15:00.002+03:00

yuh 1 aydır yazmamışım ben ya?! sanki 1 hafta önce yazmışım gibi geliyo ha. ama dersler öyle bi başladı ki vay anasını yani. haftaya pazartesi midterm sezonunu da açıyoruz zati. bu ne ya, hayat ne hızlı akıyo. çok şey yaşıyoruz ama gün sonunda hiç bişi yaşamamışız gibi?!!!! e ne anladım o zaman ben bu hayattan, peeeeh!
hayatımda güzel güzel gelişmeler oldu, tatlı tatlı yaşıyorum şimdi. en son bugün ispanyolca için DELE sınavına başvurdum mesela. 1 ay sonra sınavım var falan filan(sınavın neresi güzel demeyin, önemli bişi bu benim için)
fransızca öğrenimim tam gaz devam ediyor.
okul yoğun işte, ciddi yoğun. hiç bişi olmasa bile quiz var, kastırıyolar. yok akredite için bilmemne yok bunun için şu diye diye suyumuzu çıkardılar bu dönem. daha da ocakta bitiyo bu dönem bak, gerisini sen hesap et!

bu kadar karmaşanın arasında bi çok şeyi özlediğimi fark ediyorum. en başta madriddeki kısa yaşantımı çok özlüyorum mesela. "madridde olaydım böle böle yapardım" diye düşünürken buluyorum gün içinde kendimi. marulla birlikte geçirdiğim günler zaten aklımdan çıkmıyo. bi fırsatını yakalasak da tekrar gitsek madride, ah ne güzel olurdu.... ah ne güzel!

aslında ben "özlediklerim" listesi yapıcaktım ama kafamda olanların hepsinin uçtuğunu şu saniye fark ettim. çok da uzun yazmıcam bugün çünkü nedense hiiiiiç istemiyorum.
ama yaşıyorum yani bilin bunu :)

öptüm cicişler :p

Ortaya Karışık, Alengirli

2010-09-16T16:49:00.002+03:00

ben anladım ki bi olayı uzun uzadıya anlatamicam. zilyon tane taslak vardı az önce madride dair. hepsini sildim. başlıyorum, 5-6 satır yazınca sıkılıyorum. huzurlu bir şarkı açıyorum kendime ve öylesine uzanıyorum. tavandaki noktaları sayıyorum. kaçta kalmıştım en son? 1.672.195 olabilir mi?

mesela ben bu postu yazarken arkada şu çalıyor: http://fizy.com/#s/1lsv0t

-normalde bugün okul başladı. inanılmaz sancılı bi ders kayıt dönemiydi benim için. 5 dönemdir ilk kez böyle bi rezillik yaşadım. eklenen derslerim silindi, kotalar doldu, zaten sistem benim için o kadar geç açıldı ki, açmasalardı da olurdu. ama neyse ki hallettim. başta normalde dedim, çünkü öğlene kadar olan bütün derslerimi iptal etmiş hocalar. eh, öğleden sonraki 2 saat fransızca için koca yolu gidemeyeceğime karar verdim. daha doğrusu üşendim. çünkü servisle gitmem gerekecekti. bu da gün içinde bana 110 dakika için 3.5 saat yol gitmek demekti. araba olmayınca hayat zor :/

-araba yok, neden yok? çok güzel kaza geçirdim 2 hafta önce. o kadar güzeldi ki(!), anlatamam. arabaya arkadan bindiren bi ipne sağolsun ben de öndekine girince, eh biraz masraf, haşat olan araba... normal şeyler bunlar. en az 2-3 hafta daha arabam yok. bilkentin yolları taştan anlicağınız. TM servisleriyle 1 sene sonra yeniden buluşuyoruz yarından itibaren. ha hocalar insafa gelir, yarın ki dersleri de iptal ederlerse, her yerinden öpüyorum rüştü der, saygılarımı sunarım.

-bu yaz her ne kadar başımdan 2 ciddi büyük kaza geçmiş olsa da bana iyi geldi. çok gezdim, çok eğlendim. blogda konusuna hiç değinmedim ama marul yanıma, madride geldi son hafta. o yüzdendir son hafta güzel olucak yazmış olmam."ilk başbaşa tatilini yurtdışında geçiren şanslı piçleriz" diyip durmamsa, durumun gerçekten öyle olmasından ibaret. barcelonaya gidemedik belki ama, madridi gezdik, gece hayatına aktık, çok da güzel iyi vakit geçirdik. iyi ki gelmiş sevgilim... bir anlamda 3. yılımızı da madridde kutlamış gibi olduk. ama bir kutlama da ankara yaptık. 40 gün 40 gece parti yapalım dedik de, çok şaşaalı olur dedik, vazgeçtik :p bol bol fotoğraf çektik, bilimum yerlere anılarımızı bıraktık madrid sokaklarında. gecenin bi vakti boş sokaklarda kaybola kaybola yürüdük, ama şans bu ya, aslında varmak istediğimiz yerin tam önüne çıktık hep. bi imkan olsa, geri dönsek o günlere...

-kapadokyaya gittim geçen hafta, günübirlik. mıçmıç bayram ziyaretlerinden zerre haz almayan bünyeme çok iyi geldi. şuursuzca yürüdük, ordan oraya koşturduk. giderken tuz gölüne uğrayıp, havasını koklamamazlık yapamazdık, bi de onu gördük. kısacık saatlere çok şey sığdırdık, sonrasında evimize döndük.

-gezmelerim henüz bitmedi. 3 hafta sonra, 9 ekimde, bi aksilik olmazsa kastamonu'ya gidiyorum. ne işin var orda diyebilirsiniz, diyin bence de. ama yıllardır gidemediğimiz bir organizasyonun bu seneki noktası kastamonu imiş. sanırım gidiyoruz. uzun zaman sonra arkadaşlarımla, 1-2 eksik olsa bile, kalabalık grubumla haftasonumu geçiricem. oradan da çok güzel anılarla döneceğimi biliyorum.

-saç rengimi değiştirdim mesela. açık kahve yaptım. ancak biliyorum ki bunu 1 sene boyatmazsam civciv sarısına dönme ihtimali çok yüksek. koyu kahve bakıra dönüştü çünkü. şimdiden diplerimin çıkacak olmasına içerleniyorum. bir sonraki saç rengim ne olur, bilemem.

-yukarıda da yazdığım gibi, fransızca dersim vardı bugün. bu demek oluyor ki, bu sene de fransızca öğrenmeyi kafama takmış durumdayım. ama TÖMERle falan uğraşamıcam. okulda ne kadar kapabilirsem o kadar iyi. elbet gün gelir ben açıklarımı kurslarla kapatırım.

şimdilik yazacaklarım bu kadar. okul başlayınca daha sık post girebilirim belki, komiklikler şakalar...

İstanbul'a Gittik Beraber, Türlü Maceralar da Yaşadık

2010-09-08T11:39:00.003+03:00

okurum, okurum! sevgili okurum. sanırım sonunda yazıcak gücü buldum. ben istanbuldan döneli 2 hafta oluyo ama yazalım bakalım bi istanbul postu be ya!

madridden sonra sıkılmış portakala döndüm adeta. madridde dur durak bilmeden gezmelerim, geceleri içmeler, dışarı çıkmalar derken ankaraya gelince kendimi sudan çıkmış balık misali mal hissettim. sıkılıyodum, ağlıyodum. yapacak bi şey yok sonuçta ankarada. arkadaşlarımın hepsi tatilde... denizli bi tatile gidememişim, deniz hasretim tepe noktalarını çoktan aşmış. istanbulu da özlemişim, çokçana. hem de uzun zamandır görmediğim capon orda. ne yaptım? döndükten 10 gün sonra atladım trene istanbula gittim. inatçı hardal eşliğinde.

ah be okur, biz ankaralılar böyleyiz işte. ankarayı severiz aslında, bakma bok attığımıza ama istanbul bi başka memleket. ankarada olmayan herşey mevcut. deniz var herşeyden önce. hiç bişi bulamıyosan git deniz kenarında otur. öyle bi yer. ankarada gitsen gitsen nereye gidiceksin ki? or-an'a zaten gelme. dağ başı, kurt falan iniyo kışın. bu denli sapkın. o yüzden istanbul bize cennet. cennetten öte. bir de içinde sevdiklerin varsa, hah yeme de yanında yat.

döneli uzun zaman olduğu için gün gün ne yaptık detaylı hatırlamıyorum. ilk gün sinsi ketçapla buluştuk ettik, kanyona gittik. sonra caponun gelmesini bekledik vs. daha sonra da kendimizi gece dışarı attık zaten. bi de şu uğurkan erez denen adamı gördük falan. kalabalık bi grup olduk daha sonra küçük beyoğlunda. 3 gece çıktığımız gecede bi anda 8-9 olduk. hoş bi geceydi, sohbet ettik uzun bi süre. ramazana aldırmayan gönlüm hafif de içti tabi. ama orası istanbul, nolucağı belli olmaz. sınırı da çok aşmadık. hoş bi tebessümle evimize döndük daha sonra.

ertesi gün sıcaklardan bunalan bünyeler olarak kendimizi buz müzesinde bulduk. ha öncesinde itü'de kahvaltı yaptık, evet. nası özlemişim üşümeyi... kat kat giyinmeyi... bundandır ki dün gece çorap giyince pek bi sevindim mesela. neyse, daha sonra ne yaptık inan hatırlamıyoru okur. gece dışarı çıktık. ama gece güzel başlaması ve devam etmesine rağmen olaylı sonlanınca, şalterler attı bizde. evde sabaha kadar sinir harbi yaşadık. kendi içimizde olayın sebeplerini bulmaya çalıştık. çooook geç yattık çok. fazla geç. ertesi gün ebleklik yaşatacak kadar.

bi sonraki gün geldiğinde bebek'e gitme kararı aldık, yola koyulduk. bebek starbucks iyidir iyiiii. saat 5.30da bi arkadaşımızı taksimden uğurladıktan sonra taksimde durmaya devam ettik. Claire de Lune ile buluştuk... yeriz ki biz onu. ardından ben başka biriyle buluşmak üzere yanlarından kalktım ve önceki gecenin sinirini oluşturan insanın yanına gittim. ha neden gittim orası da ayrı olay... intikam, baldan tatlı intikam... planın sadece başlarıydı... nihıhoohhah.

son güne geldiğimizde, capon staj yaptığı için onsuzduk. bi ara öğle yemeğine yanına gittim hatunun. daha sonra da eve gelip pinekledim. en sonrasında fotoğraf çekicem ben yeaaa! diyerek atladım vapura. şehirden ayrıldığıma mı üzüleyim, arkadaşlarımdan mı bilemedim. gözyaşlarım sel oldu. hatta kadıköye indiğimde hala ağladığımı gören bi mendilci çocuk kendi çıkarları doğrultusunda "abla ağlama ya, bi mendil vereyim" bile dedi... en son trene binerken bile ağlıyodum artık siz düşünün. zaten o trenin son düdüğü istanbulun bir kez daha bitişiydi...

elbet gidicem bir daha... ancak bu istanbul çok tatlıydı be okur!

not: detaylar cidden hatırlanamadığı için bu kadarcık bi post çıktı. idare ediverin gari!

Harry Potter'cılar Buraya!

2010-08-30T23:36:00.002+03:00

inflack tarafından çok faydalı bir mim almışım. ayağımın tozuyla, hazır da mimi görmüşken yapayım dedim.

olay, Harry Potter'ın bir galasının da ülkemizde yapılmasıyla ilgili. eğer siz de ölmeden Harry Potter ve ahalisini Türkiye'de görmek istiyorsanız, aşağıdaki linke tıklamanız, daha sonra Destekliyorum kısmından gelecek küçük formu doldurmanız yetecektir.

Kim bilir, belki de bu gala "bir tık" uzağımızdadır.

Bu linki Harry Potter severler paylaşırsa belki bir mucize olur... size güveniyorum. Özellikle blogger ismi vermiyorum. her kim seviyorsa paylaşacağını umut ediyorum.
Bir tek dileğim var, gala burda olsun yeter (:

http://www.hp7trgala.com/site/

gidiyorum

2010-08-26T22:14:00.000+03:00

salı sabahı geldim, yarın sabah gidiyorum. rotam antalya... 4 gün denize girip gelicem. mümkünse denizden çıkmıcam.

sonunda tatilime gidiyorum. dinlenmiş ve arınmış olarak, yepyeni bir camenta olarak geri gelicem!

nerde bu kız?

2010-08-25T14:33:00.004+03:00

2 haftadır uğramamışım bile. sıcaktan, sıkıntıdan hal mi kaldı ey okur?
istanbula bile gittim ben bu sürede düşün ne zamandır yazmıyorum.
madrid part 2 yazıcam bi ara. ama kafa toplayamıyorum.
istanbula gelirsek, en tatlı haftasonlarımdan birini geçirdim... en yakınlarımla birlikteydim çok da mutluydum. ankarada yapıcak bi iş olmadığı için istanbul bana cennet.

baya olaylar da döndü ancak sanırım ki çözdüm. sıkıntılı bi süreç atlattık diyebilirim.
onun dışında istanbulda düşünmeye zaman yarattım, tek başıma fotoğraf çektim...
kısacık bi vapur yolculuğunun hayatıma etkisini çok acı şekilde öğrendim. ağlaya ağlaya binbir düşünceyi adam ettim kafamda. düşündüm... istanbulun neden hayatıma bu kadar etki ettiğini. içindeki insanların çok büyük yeri var ancak anladım ki ben o şehirde kimseyi görmesem dahi mutlu olurum.

yaşanabilecek duyguların çoğunu istanbulda yaşamışken bana en çok koyanı dönerken içime sıkıştırdığım hüzün. giderken ne kadar pır pır ediyosa kalbim, dönerken de bir o kadar yaralı. diyorum ya, illa birinin olmasına gerek yok. o şehir her şekilde bana güzel.
kadıköyde tek takılırken kulağımda çalan şarkıydı belki de beni o denli ağlatan... "beni hemen uyandır..." diyodu o ses. gerçekten biri beni hemen uyandırmalıydı. bi rüya olduğunu varsayarsam belki de bu kadar koymucaktı dönüşüm.

ama döndüm...

yeni yazımla, (önce istanbul postu sonra madrid) kendime gelmiş halimle karşınızda olucam yakında.

kulağımda çalan şarkı: mor ve ötesi - 23 idi. inanın önünüzde uzanmış bir deniz, kalkmak üzere olan bir vapur olunca çok koyan bir şarkı olabiliyor. o vapura atlayıp gitmek vardı... istanbulda kalmak vardı...

Bir Dönüş Hikayesi Part I

2010-08-13T23:12:00.004+03:00

evet bildiğiniz üzere 1 aylık maceramı tamamlayarak yurda döndüm. ha, dönmeyi istemedim, annemlere "ben burda kalıcam yeaa" ayağı yaptım ama elim mahkum döndüm işte. durumlarımın uygun olması halinde bir daha gider miyim? kesinlikle! aynı çileyi bile çekebilirim ev konusunda. o kadar güzel anılarla doluyum.
en baştan başlamak gerekirse, uçaktan iner inmez okuldan bi türkle tanışmam bu 1 ayı çevremde bir sürü türkle geçireceğimin kanıtı gibiydi zaten. bizi karşılamaya gelen adamın elinde başka bi türk isim daha yazdığını görünce "hadi bakalım başlıyoruuuzzz" dedim. kızla hemen muhabbetti kurduk. nerdensin, kimlerdensin, naparsın muhabbetleri içerisinde evimize ulaştık. biz sanmıştık ki 2miz bir evi paylaşıcaz. meğersem 10 kişiyle aynı evde olacakmışım, haberim yok!

ilk önce M. nin evine giriş yaptık. yaşadığımız hayal kırıklığını anlatamam sizlere. apartmanın girişi gerçekten hoş olmasına rağmen evler eskiydi, parkeler bile gıcırdıyodu üstelik pek de temiz sayılmazdı. ilk şoku atlattıktan sonra kadın beni yan daireye, kendi evime götürdü. ortada oturan 2-3 insanın bakışları arasında upuzuuun koridoru geçip 8 numaraya, en son odaya götürüldüm. burası da senin odan dendi. odama giderken duşa bi göz attım da... yok artık dedim. burada nasıl yaşayacağımı düşünmeye başladım. ancak bilmediğim bir şey vardı, 4 haftada o kadar alışacaktım ki, bir gece "evim evim güzel evim" bile diyecektim buraya.

M. ile yemek yiyecek bi yer bulmaya çıkacaktık ama öncesinde wireless şifremizi öğrendik. ortak alanda tamam 10 dk sonra kapının önünde gibisinden laflar ederken bir kız dönüp "türk müsünüz" dedi. o da türktü ve artık türklerle olmam kaçınılmaz gibi bir şeydi. ankaralıydı, üstelik bilkentliydi. şok üstüne şoktu. dünya gerçekten küçüktü!

gittiğim gün dünya kupası finali vardı. evdeki elemanlar bizi maç izlemeye çağırdı. kabul ettik. 3 brezilyalı, 3 türk, 1 hint asıllı ingiliz ile düştük yollara. sanıyoruz ki barda bişiler yiyerek maç izlicez. açız çünkü. meğer meydana gidiyormuşuz! her yer kapalı,su yok, yiyecek yok. meydanda 5 dk dayanabildik. biz gidiyoruz dedik ve çıktık 3 türk. girdiğimiz her barda suyun tükenmiş olması bizi umutsuzluğa gark etmiş olsa da sonunda bi büfe bulduk ve su stoğu yaptık. yemişiz geleneksek yemekleri, açız biz! nidalarıyla mc donald's a sızdık ve karnımızı doyurduk. saat 10a gelirken ispanyollar iyice çıldırdığı için direk eve döndük. o gece 6ya kadar uyuyamadım ve 6ya kadar kutlamalar sürdü.

ertesi sabah okula gittik, sınavdı seviyeydi derken bi sürü türk olduğunu keşfettik. hatta ve hatta sınıfımda bile vardı! bu arada o gün eve döndüğümde evde 2 türk kız daha olduğunu öğrenmemle kesin olarak anlamıştım. benim burada türkçem gelişecekti :)

ilk hafta durgun geçti biraz. bunda en büyük etken benim derslerimin sabah, kızlarınkinin öğlen olmasıydı. sonraki hafta saatlerimi değiştirip ortak şeyler yapmaya başladık. ilk hafta 2 türk kızın son haftasıydı o yüzden gecelerimiz biraz yoğundu. hatta bi gece 5de geldim, 6 da uyudum sbah 9buçuk dersine gittim. gerisini siz düşünün. o hafta cumartesi toledoya gittik ve sanırım hiç eğlenmediğim kadar eğlenip doyasıya güldüm. sizi seviyorum Z. ve İ.!!!bu hemen hemen ilk hafta. biraz daha detaylı anlatım ve 2. hafta için diğer yazıyı bekleyiniz...

*odamdaki balkondan madrid :):)

2010-08-09T01:51:00.000+03:00

döndüm ben!!!
yemekleri özlemişim....çok özlemişim...
ayrıca ankara çok sıcak.
şimdilik bu kadar.

Madridden Notlar

2010-07-30T01:09:00.003+03:00

pc başında çok zaman geçirmiyorum. ya dışardayız, ya da evde içiyoruz. kafam güzelken de blog giremiyorum doğal olarak.

aklıma yazdığım ve bloga geçirmek istediğim bir kaç olay var.

- ispanyollar inanılmaz uyuşuk insanlar. yemeğiniz geç geliyor, nerede diye soracak oluyorsunuz garson hee tamam ya tarzı konuşuyor. inanılmaz rahatlar. zaten siesta vakti herkes köşesine çekiliyor. dükkanlar kapanıyor. madridde çok yok ama bunu salamancada çok yaşadık. 2-6 arası şehir ölü gibiydi. kimse yoktu. hatta turist bile yoktu. 40 derece sıcağın altında salak salak dolandık biz de.

-midelerine çok düşkünler. günün her saati bi yerlerde bişiler yiyo oluyolar genelde.

-erkekleri kesinlikle çok havalı. havalı derken "ben çok süperim, herşeyi ben yaparım" edasında gezmelerini diyorum. mesela bizim okulda ders kordinatörümüz olan bi adam var. "dünyayı ben yarattım" diyerek yürüyor sanki. piç piç sakız çiğniyor. bi acaip.

-kesinlikle güzel giyinemiyorlar. alakasız alakasız sokağa çıkıyorlar. özellikle kadınlar gerçekten giyinme işini başaramıyor. bunu zaten hemen anlıyorsunuz.

-herkes köpek sahibi ama köpekler genelde fare boyutunda ya da oyuncak tipli. 3 haftada nerdeyse 3-4 tane büyük denebilecek köpek gördük. özellikle bugün tam fare boyutunda bi köpek gezdiriyordu adamın biri. korkunç.

-sangria ve bira tüketimleri çok fazla. geldiğim günden beri hep sangria içiyorum. milli içeceğim gibi oldu artık. büyük ihtimalle gelirken bir kaç şişe sangria ile dönücem.

aklıma gelenler şimdilik bunlar. yarın gece barcelonaya gidiyorum. haftasonu kaçamağı yapıcaz.
ardından pazartesi müthiş bir hafta beni bekliyor. nedenini sonra söylerim :p pazar günü de dönüyo olucam zaten.
10 günüm kaldı. 3 hafta nasıl geçti? neden geçti?

DÖNMİCEM BEN YAAA!!!

2010-07-23T14:19:00.000+03:00

yazasım yok.

yarın salamancadayım, haftaya da barcelonaya gidiyoruz haftasonu için.
madrid çok güzel geçiyo.
bitmesin dediğim 15 günüm var.
bunu bilin yeter.

Hola Chicos!

2010-07-16T21:13:00.003+03:00

Que tal?

madridde günlerim geçmeye devam etmekte. 6. gündeyim. 1 hafta o kadar çabuk geçti ki, yarın dönücekmişim gibi sanki. yapmak istediğim çok şey, ölümsüzleştirmek istediğim sürüyle kare var. hemen bitmesin. biraz yavaş geçsin :(

kaldığım yeri değiştiremedim. her yer doluymuş. bu eziyete alışmam gerekecek yani. kaldığım yer dışında hiç bir sorunum yok. herşey tıkırında. ders saatlerimi de değiştirdim, artık arkadaşlarla daha fazla takılabilirim demektir bu. que bien!

daha çok önemli diyebileceğim bi şey yapmadık. çarşamba gecesi dışarı çıktık ve sabah 5de döndük. ben bi de 8de kalkıp derse gittim. o yüzdendirki bu sabahki 2 dersimi kaçırdım. uyanamadım. ama uyumak çok iyi geldi be! dün gece çok güzel bir meydan, o meydanda çok güzel bir jazz bar keşfettik. hafta içi bi gün ordayız. burada su içer gibi sangria içebilirim, sürekli museo del jamondan sandviç yiyebilirim. gerçekten.

ilerleyen günlerde daha çok kültürel, tarihsel aktivite yapıcaz ve bunları size tavsiye edicem umarım.

yarın toledoya gidiyoruz. çok güzel bi şehirmiş. umarım dedikleri kadar vardır.

şimdilik benden bu kadar. kaçarca.

Yo Soy Espanol, Espanol, Espanol

2010-07-13T09:55:00.002+03:00

detaylı bi yazı giremicem, zaten detaylı bişi de yapmadım 2 gündür ama okula yetişmem gerekmekte.

öncelikle kaldığım yer hayallerimdekinin zıttı, berbat bi yer. bi evde 15 kişi falan kalıyoruz, bunlardan 4ü türk, 2 si çinli, 4ü brezilyalı biri de ingiliz. odalarımız hariç herşey ortak ve gerçekten rezalet bi durumdayız. odalardaki yatakların telleri oramıza buramıza batıyo, banyo leş. yurt hayatını daha sefil yaşıyoruz diyebilirim. bugün yurda çıkmak için yetkili her kim varsa görüşücez, yurtlar çok temiz ve de çok rahatmış.

madridde hava inanılmaz sıcak. öyle bi şehirki karasal iklim olmasına rağmen geceleri bile yanıyo. balkon, cam açık yatmak durumundayız. ayrıca her odada vantilatör varken bende yok, o da benim eşşek şansım. sanırım paraya kıyıp bi tane alıcam.

daha önceden geldiğim için gezilecek yerleri az çok biliyorum. bu da bana kolaylık sağlamakta.

ben şimdi okul için hazırlanmalıyım. vakit buldukça yazıcam. adios!

İşte Gidiyorum.

2010-07-10T19:27:00.002+03:00

ben gidiyorum bloggerlar. sabah 9da önce istanbul, ardından 12.30da madride doğru yola çıkıyorum.
çok heyecanlıyım, aynı zamanda çokçana da korkuyorum. evim nasıl, okulum nasıl, eve en yakın market nerede.... günlerdir google maps önümde açık, yolları öğrenmeye çalışıyorum. bugün metro hattının haritasını buldum mesela, bi korktum. çözmem gereken onlarca şey var bu şehirle ilgili. yarın tahminen 4-4.30 civarı madride inmiş olucam ve 1 aylık sürecim de başlamış olucak.

oradan 3 günde bi yazabilmeyi umuyorum. madridde ne yapılır ne edilir, ben nasıl geçiriyorum günlerimi bunları yazmak istiyorum.

gerçek şu ki 1 ay hiç bitmesin, hiç gelmeyeyim istiyorum... pff. gitmeden daha dönme olayına şartlandım. bi gideyimde....

şimdilik benden bu kadar, varınca bi post daha girerim.
madridden bildirmek üzere, şimdilik çekiliyorum.

Son Günler

2010-07-07T12:17:00.002+03:00

bayadır bi uğramadım bloga. ne yazasım geliyor, ne okuyasım.3-4 tane blog var bu blogu açtığımdan beri takip ettiğim. onlar arasında dolanıyorum sadece. günlerim hemen hemen aynı geçiyor. sıkıcı-monoton-sıkıcı.

istanbuldan geldiğimden beri toparlanamadım sanırım. çok tatlı bi 4 gün geçirmiştim ve gerçekten kafa tatilimdi o benim. ankaraya dönünce aynı ortamla tekrar karşılaşınca, bu kez ankarayı sevmedim. 3 haftadır kafam istanbulda... denizi özlüyorum mesela. ankaranın boşluğuna, çoraklığına hala alışamadım. sanırım 4 gün için fazla bağlandım istanbula. hem de çok fazla. geri kalan aklımsa madridde.

pazar sabahı önce istanbula, öğlen de istanbuldan madride uçuyorum. 1 aylık ülkeden uzak kalma maratonum başlıyor. annem bas bas bağırırken "artık şu bavuluna el atsan" diye, ben kös kös oturuyorum. saatlerce uyuyorum -bu da hiç huyum değildi, bi şeyler oluyo bana anlamadığım- gün içinde neredeyse sürekli olarak pc başındayım. sanırım o kadar çok odaklanmışımki madriddeki doluluğuma, burada biraz daha kıçı başı yayayım istiyorum. orada yemeklerimi kendim yapıcam, sorun değil ama buradakinden farklı olacak sonuçta yiyecekler. aynı performansı gösteremem diye burada sebze-bulgur pilavı vs. pişirip pişirip yiyorum. dönüşüm için şimdiden anneme yemek listesi verdim. döndüğüm gece ziyafet çekmek istiyorum. aslında ben madride gidince dönmek de istemicem ya, neyse. sonuçta el mahkum gelicem buraya tekrardan.

yazmadığım günler içerisinde TÖMERi bitirdim. tam 1 senede 12 kurun hepsini başarıyla tamamladım ve diploma almaya hak kazandım. ama hala kendimi ispanyolcaya hazır hissetmiyorum. umuyorum ki 1 ay bana ekstradan bir şeyler katacak, biraz olsun dilim çözülecek.

madridden döndükten sonra kısa bir tatilin ardına istanbula kaçmayı planlıyorum. kalacak yerim hazır, sıkıntı yok. üstelik en yakın arkadaşlarım var. caponum, inatçı hardalım ve niceleri. bütün kızlar toplandık diyo ya şarkıda, aynı o hesap işte. bütün kızlar toplanıcaz.

gitmeden önceki gece bikaç bişey çiziktiririm. vakit buldukça oradan da neler yaptığımı bloga yazıcam zaten.
kendinize iyi bakın.

Sen Kim Olduğunu Biliyorsun, Dikkatli Oku.

2010-06-25T19:59:00.010+03:00

son yazdığım postu neden sildiğimi ileriki bi tarihte açıklıcam. sadece canımı çok sıkan ve bana yazıldığı belli olan - o kokuyu aldım - bi yazı okudum. ilişkilerimin millete prim vermesi kadar sinir olduğum bişeydi biten ilişkimin başkalarına prim vermesi. "siktir git, kendi çöplüğün sana yeter". demek istiyorum benim ilişkimi yorumlayan o malum şahsa. görmeyeceğimi, okumayacağımı sanman ne kadar basit, ne kadar masum bi umut. istediğim zaman her yerden her şeye ulaşabileceğimi unutmuş olmana imkan yok oysaki.

ilişki yaşamak ya da bitirmek 2 kişinin elinde olan bişi. araya 3. bi insan burnunu sokunca o insanı boğuveresim geliyo. eminim ben burda "bitti" yazdım diye zil takıp göbek bile atmışsındır bebeğim. ah pardon, sen acılısın dimii? kıyamammmm.. oyyy. GERİZEKALI. o kadar aciz ve de eziksin ki, benim biten ilişkimin sana mutluluk verdiğini bile açıklayamıyorsun. bari bu konuda dürüst ol, 3 senelik bişiyin bitmesine kıçına kına yakarak sevindiğini açıkla. sen de derin bir oh çek, ben de çekeyim. sadece 1 kez olsun DÜRÜSTLÜK bekliyorum senden ama sanırım çok şey bekliyorum.

uzun bi süredir canımı acıtıcak bişilerin olmasını beklediğini biliyorum, fırsat olsa da zırıl zırıl ağlasam diye beklediğini de. ama kısa zaman sonra buradan bi haber duyurup seni göt etmeyi planlıyorum sevgili kuş beyinli yavrucuğum. kuşlara haksızlık bu ya, neyse. seni yücelttim bak burda, hadi sevin. "arkadaşlarım beni çok seviyo yeaa, bana kuş dediler" de. bu sana yakışır çünkü, bir başkasına değil.

sen bana sataşmaya devam ettikçe öyle bir güçle büyüyeceğim ki karşında, inan senin ağzın 5 metre düşecek. bir de anlasam neye güvenerek bana sataştığını? beni görünce yolunu değiştiren görünmezin tekisin sen, neye dayanarak bu dayılanma?!

beni tanıyan kim varsa bu blogu okuyan şunu kafasına iyi soksun, biten ilişki benimdir. sizin kuyruk acınıza bi katkısı ya da onu azaltacak etkisi yoktur. herkes kendi işiyle uğraşsın, benim de canımı sıkmasın! yoksa gerçekten "canınızı acıtırım".

hala kim olduğunu anlamadıysan dur daha açık yazayım: o ilahi adalet dediğin kavram var ya, hah o gün gelip seni sikerttiğinde ağzını açamadın, hala kendi çapında dans ediyorsun kimsenin olmadığı sikindirik dans pistinde. böyle yaparak ancak ve ancak kendini komik duruma düşürüyorsun. ilahi adalet'in bana uğraması için zerre sebep yok, üzgünüm. o ancak dönüp dolaşır sana girer.

benimle ya da bizimle uğraşırken garip bi şekilde orgazm oluyosun, seni öyle bi şekilde zevkten dört köşe ederim ki hayatın boyunca o duyguyu tadamazsın!

AY PANİK ATAK OLDUĞM BİLOG KAPATIYOM BEN YEAAA, diceksin gene. kaçmak herşeyin çözümüymüş gibi.

eklemece: ayyy okudun bu yazıyı biliyorum. ama umarım bi daha okursun da bunu görürsün. evet cicim herşey lafta. hı hı. sanki hiç çıkmıcan karşımıza. bak bakalım o zaman her şey lafta mı değil mi?

2010-06-21T12:40:00.001+03:00

yazıcam dedim gene yazmadım di mi ben?
bi süre yazmıcam sanırım.
yazmak içimden gelmiyo. zorlama şeyler de yazmak istemiyorum.
10 gün kadar yazıcağımı sanmıyorum.
sonrasına bakarız.
kendinize iyi bakın.

ey blogger ahalisi!

2010-06-14T22:11:00.002+03:00

biliyorummm, biliyoruuum. yazmıyorum evet. açıkçası eski tadı kalmadığını düşünüyorum. ama bi söz daha veriyorum, cumartesi yazıcam.
neden mi cumartesi?
yarın sabah yollara düşüyorum. istanbula yolculuk. üstelik 4 saatliğine değil, 4 günlüğüne. hem de inatçı hardal hanım kızımla.
lasombrayla görüşücez, claire de lune ile tanışıcam ve bi aksilik çıkmazsa jeliboniyle yüz yüze konuşma fırsatımız olucak.
bunun dışında kamil'imle, emreyle, mertle buluşucam. ve istanbulun tadını çıkarıcaz.

kafa tatili yapmam gerekiyodu, ankaradan bi kaç gün gitmem gerekiyodu(yazın çekilmiyo burası ya, marulumda olmasa zaten...) ben de bunu istanbulla değerlendiriyorum ispanya öncesi.

hepiniz kendinize iyi bakın!

unutkanlık hapı olan?

2010-06-10T01:58:00.002+03:00

benim blogda anlatıcağım bişiler vardı. ama unuttum ya :/

tatammm!!!

2010-06-02T23:10:00.002+03:00

artık 3. sınıfım... okulu da yarıladım anlıcağınız. hala nelerle karşılaşıcam bilmiyorum, nasıl bi dönem geçiricem merak içerisindeyim. ama getirdiğim güzel bir ortalama var. 3 ayı doya doya, en güzel şekilde geçiricem. artık kafam rahat...

esas şimdi başlasın tatilimmm!!!

sorun mu var arkadaşım?!

2010-05-30T19:36:00.002+03:00

işte geldim buradayım. 1 gün gecikmeli yazıyore. onu da eurovision'a verin, affedin gitsin. uzun bi yazı çıkarmaya çalışıcam. besmeleyle işe koyulmak lazım tabi.

- cuma günü eskişehirdeydim. dediğim gibi bu sefer yanımda marul vardı. 11.10 treninde yerimizi aldıktan sonra yolculuk başladı. başladı ama daha ilk dakikalarda bizi yaran bi olay oldu. şöyle ki: çaprazımızda entel kesimden olduğu belli olan, emre kongar tipli bi amca oturuyodu. o sırada da vagonda görevli dolanıyo "restorantımızda yiyecek içecek servisimiz başlamıştır" vs. tarzı şeyler sölüyo. bu amca görevliyi kolundan bi hışım tuttu. bizim kafalar direk adama döndü tabi. "RESTORAANNNN diceksin, restoraaağğğnnn." dedi adam. sonra görevliyi sıvazladı bıraktı. bi kaç saniye baktık, sonra kıkırdamaya başladık. şimdi anlatınca komik olmadı. evet. ama sesli anlatsaydım anlıcaktınız nası olduğunu. hala aklıma geldikçe gülüyore.

- eskişehirde ne yapılır? en huzur verenini açıklıyorum: git porsuk kenarında adalarda bi cafeye, biranı iç. cidden. o kadar huzur doldum ki... gene olsa gene giderim. insanları izle, sohbet et... bi yandan porsuk manzarası... oh daha ne istiyosun ki cağnım?

- Pino var eskişehirde. orada hamburger vs şeyler yapan bi kaç şubesi olan bi yer. gidin yiyin arkadaşım. biz sevdik hamburgerini. ortamı da iyiydi. hamburgeri güzel çünkü içinde envai çeşit yiyecek var. çeşit bol olduğundan lezzeti de güzeldi.(tamam bu önerme marula ait. öhm)

- bu sıcakta gidilmez yea diyip diyip odunpazarına kadar yürüdük, daha da bişi demiyorum. geçen sefer gittiğim gibi tramvayla gitmedim odunpazarına. o sıcakta eriye eriye yürüdük. kısa bi tur attık eski evlerin arasından, çeşme gördük su içtik vs. güzeldi.

- sonra sıcaktan dolayı canımız dondurma çekti. helva arası dondurma keyfi yaptık(zhe zhe)

- ardından espark tarafına doğru gidip espark önündeki çimlere yayıldık. gölge yer, esiyo da... 1 saat kadar oturmuş olabiliriz bilmiyorum, bi yandan da bi arkadaşımızı bekliyoduk çünkü. bol bol kendimizi çektik. geçen seferki gibi şehri çekmedim bolcana. o yüzden bloga şehre dair bi foto yükleyemicem. üzgünüm :(

- arkadaşımız da geldikten sonra yemek yedik. eskişehirde kalan son yarım saatimizi hızlıca bişiler içerek değerlendirdik ve trene gittik. o kadar yorgunluğun üstüne bi de baş ağrısı vurunca beni, yol boyu uyudum. marul beni zor uyandırdı... göz kapaklarım o kadar acıyodu ki... ama buna rağmen eve gelince 3e kadar uyuyamadım. ben de böyle garip biriyim. dün de 4.30-5 arasıydı uyuduğumda hatta. beynim başım patlıyo. çok uykum var :(:(

- eurovision'a gelirsek.... gayet üstlerde kalan bi şarkıymış meğer bizimki. bunu yarışmaya kadar fark edemedim çünkü canlı canlı daha bi iyi oldu sanki. gerçi mayfestte dinledik şarkıyı canlı ama eurovision ortamı çok başka olsa gerek.

- almanyanın şarkısının yanı sıra, belçikalı tom dice abimiz (abi de denmez, 89luymuş) beni etkileyenlerden oldu. o yüzden geceden beri tom dice dinliyorum. yeni jason mraz'im diyorum. o kadar.

- 15 haziranda istanbula gidiyorum. inşallah dinimiz amin. bi deniz havası çekmek lazım ciğerlere. bi boğaz lazııım. anca paklar.

- ispanyolcada son kur'a geçtim. 27 haziranda diploma sınavım var. ama sıcaklardan mıdır, artık sıkıldığımdan mıdır bilemiyorum, derslere konsantre olamıyorum artık. ilk dersten sonrası PUM.
seneye kursa gidersem 2 olsun. haftasonları yatıcam.

- salı günü notlarım açıklaniye. nası yusuf moddayım anlatamam. vezir de olabilirim, rezil de :(

- malt'ın yeni albümü sağlam olmuş. gene iyi çakmış adamlar. kendilerine bi WÖEH demek istiyorum.

- finallerden önce de ne yaptığımı yazmak istiyorum aslında ama düşününce pek de bişi yapmadığımı fark ettim. paso capon'a gidip ders çalışmışım. paso bi ineklik hali. kollektif çalışmalar. o yüzden anlatmaya değmez. meeeh.

- hava yağmurluyken bahar alerjim duruluyo. 2-3 gündür havalar sıcak ya, gene başladım hapşurmaya... çıldırıcam!

- vampire diaries dizisine başladım. sardı. ciddi sardı. ama hala himym kadar beni kendine bağlayan bi dizi bulamadım :(

benden şimdilik bu kadar. dağılabilirsiniz.
gene gelicem.
özleyin beni.

böyle boşlamak olmaz

2010-05-27T11:40:00.002+03:00

finaller bitti diye yaydım. blogu gene boşladım :( 3 gündür çeşitli sebeplerden dolayı evde değilim. aslında şu an taslaklarda başladığım bi yazı mevcut. ama sanırım onun devamını getiremicem. toplayamadım ki kafamı.

uzun, upuzun yazmak istiyorum eskisi gibi. ama sanırım eskişehire gidip gelmeden olmayacak bu.
yarın eskişehire gidiyorum gene günü birlik, ama marulla. herşeye bakışım, herşeyin tadı daha başka olacak böylelikle. daha çok fotoğraf çekip bloga da koyucam çektiklerimi.
ama dedim ya, ben gidip gelmeden, kafamı tamamiyle dağıtmadan uzun yazı falan çıkmayacak benden.

o yüzden ya yarın gece, ya da cts gecesi yeni bir yazıyla, eski tarzımla karşınızda olucam.
kendinize iyi bakın!

4 gün 1 final

2010-05-20T21:01:00.003+03:00

finallerimin bitmesine 4 gün kaldı. pazartesi son finalimi oluyorum ve ta-taa! tatil.
o zaman çok çok daha ilgilenicem. neler yaptım ettim anlatıcam.
güzel bi tatili hakettim. güzel olarak da başlıcak tatilim.
marulumla konser, eskişehir, belki(?) istanbul... sonra belki yine ayvalık... sonra yine bi istanbul.
11 temmuzda 1 aylığına ispanya yolcuyum zaten.
onun heyecanını içime sığdıramıyorum. ilk defa bu kadar uzak, bu kadar bir başıma kalıcam. korkuyorum ama mutluyum.
ilk hedef eskişehir, ardına güzel bi istanbul. boğaz, rakı-balık... en sevdiğim yerlerden birinde, arnavutköyde, tadı damağımda kalan güzel bi yemeğin bu sefer sevgiliyle yapılacak olması ihtimali belki de... sevdiğim arkadaşlarım... can dostlarım... canımdan parçalarım...
ben şimdi gidiyorum.
pazartesi bomba bomba gelicem.
görüşürüzzzz...!!

not: bi de artık kimse bana yorum atmıyo lan :S noluyoruz?!

MayFest

2010-05-01T15:49:00.002+03:00

MayFest başladı. hatta bu gece bitiyor. 1 senedir çılgın gibi bekledim, 3 saniyede geçti gitti ya hüf :(
perşembe günü iyi içtim, dün çok iyi eğlendim. sanırım bu gece ortaya karışık yaparak süper bi final yapıcam. hayırlısı artık.

dün gece inflack hatunla karşılaşmam sonucu başlayan kopmacalar baya baya devam etti. o olmasa bu kadar iyi eğlenir miydim? sanmıyore. o yüzden tekrar teşekkür ederim.

göbek mi atmadık, popo mu sallamadık? bi ara vodafone sahnesinde tren şeklinde gidiyoduk. çok uzun zamandır bu denli eğlenmemiştim. hala doyabilmiş değilim. bu gece biticek olmasının üzüntüsünü taşıyorum içimde, hatta abartıp finallerin biticeği geceki kopuşlarımı hayal ediyorum. sonrası zaten süpersonik bi yaz.

mayfest ciddi anlamda güzel geçiyor. alkollerin biri gidiyor diğeri geliyor. djarum'lar, captain blackler havada uçuşuyor. tam istediğim eğlence, istediğim ortam. dün gecenin finalini dürüm dönerle yaptık, sanırım araba hala soğan kokuyo :D annem birazdan "hıııaaa bu nee" diye gelirse, anlıcam ki evet, araba gerçekten soğan kokuyo. arabada tüm kokular karıştı. parfüm&soğan hatta ter bile olabilir :D

2gündür bi arkadaşım "hatuna bak yaa taş taş" diyo bana sürekli. hayır, nazar değecek. ondan korkuyorum. yoksa gerçekten geçtiğimiz 2 gün de güzeldim, bunu inkar edemem.

manga konserine gittik perşembe gecesi. daha önce 2 kere gitmişliğim var. 2. gidişimde de en önden izleyişim. lise yıllarıma döndüm, bağıra çağıra eşlik ettim şarkılara. inflack'inde blogunda yazdığı gibi sanki asi tavırlarda takılan ben değildim. gayet timbaland, david guetta, lady gaga dinleyip koptuk dün gece. hem de sınırsız. o kadar sınırsız ki tüm kaslarım ağrıyor. siz düşünün artık nasıl dans ettiğimi bence.

ben şimdi derse dönüyorum. kısa bir süre sonra da capona gidip ordan son gün için okula, şenlik alanına geçicez.

hepinize iyi haftasonları...

Nerelerdeyim?!

2010-04-27T11:21:00.002+03:00

bayadır blogu boşluyorum. farkındayım. yazılarım hep kısa kısa. adam gibi neler yaptığımı anlatan bişiler yazmıyorum. hiç içimden gelmiyo.
çok gelgitler yaşıyorum bu ara. kafamda zilyon tane soru/sorun. dersler var, aile var, aşk hayatı var.. var oğlu var. 1001 dertliyim. 1002 olursa daha fazla dayanamıcam kendimi kapatıcam gibi geliyo. hayat beni yoruyo bu ara.
uzun zamandır düzgün uyuyamıyorum. yatağa 1 de girsem 3 de anca uyanıyorum. sonra 7de kalkıp okula gidiyorum. rutine bindi artık. kahvaltıyı asla atlamayan ben, kahvaltı etme alışkanlığımı bıraktım. öğlene kadar "açııaaam" diye geziyorum. zaten kuş kadar yiyorum. direncim kırılacak bi gün diye korkuyorum.
çok yoruldum her haftasonu tömer'e gitmekten. 2 ay kaldı sık dişini diyorum, 2 ay çok uzun geliyor. finallerimin başlamasına 3 hafta var, 1 ay sonra okul kapanıyor. 1 ay bile uzun geliyor. hemen tatile gidip kafa dinlemek istiyorum, ne çok gürültü, ne çok sakinlik. kararında olsun herşey.
istanbula gitmek istiyorum. sevdiklerimi görmek. haziran ortasında gidicem büyük ihtimalle. tüm özlediklerimi çevreme toplayıp hepsine kocaman sarılmak istiyorum. 2-3 senedir görmediklerimle hasret gideriyim istiyorum. "özledim" diyince şakaya vuruyolar ama cidden çok özledim oradakileri ben. saatlerce ağlayabilecek kadar. herkesi görüp öyle gideyim ispanyaya. seneye zaten tömer denen bi illete bulaşmıcağımdan her fırsatta gitmeyi planlıyorum.

depresif takılmaktan başka yaptığım bir şey yok aslında. aslında depresif de değilim. mutluyum genel olarak. çevremdeki insanlar, benimle ilgilenmeleri... hele bu ara tüm arkadaşlarımın bana daha bi candan davranası gelmiş. ilgi manyağı olabilirim. okula konsantre olmam lazım bi yandan. finallerde patlamamam lazım.
blogu boşlamak istemiyorum artık ama sanırım bi süre daha böyle takılıcam. giriş bile yapmıyorum blogger'a. sadece 3-5 kişinin sayfalarını açıp "hmm bişi yazmşmı" diye bakıyorum. hepsi o. burası benim sığınağım gibi aslında. mutsuz olduğum her an güzel bi blog açıp neşelenebiliyorum, ya da tüm içimdekileri buraya kusabiliyorum. ama son zamanlarda hiç bişi gelmiyo içimden. sadece düşünüyorum. düşünmekten uyuyamıyorum hatta. vücudum yakında alarm verecek, gerçekten.

cumartesi gecesi kızlarla çıktık. rahatladı biraz olsun kafam. bi kaç saatliğine düşünmeyi bıraktım. alkol iyi geldi ilk defa. çok güldüm çok eğlendim. arkadaşlarımı ne kadar sevdiğimin bir kez daha farkına vardım.

mayfest var şimdi en yakın. hatta çok yakın. orada tüm düşüncelerimi bi kenara bırakıp dilediğimce eğlenicem. sonra da tam gaz derslere yüklenmek lazım gelir zaten. sadece 1 ay. özgürlüğe bir ay. müthiş bi yaz tatiline BİR AY. lütfen çok çabuk geçsin.

baldan tatlı intikam

2010-04-17T22:56:00.002+03:00

Eğleniyoruz dediniz, bittiniz.
acı acı o intikamı almazsam ben de camenta değilim. bensiz eğlenebildiniz ve bunu yüzsüzce söylediniz ya. er geç hepinize hesap sorucam ben. KORKUN ARTIK BENDEN. 3 senedir göremediğiniz insanı bu kadar kolay unutup üzebiliyosanız, artık ben de o eski camenta olmicam demektir!

back

2010-04-13T20:27:00.002+03:00

geldim. anlatacak, gösterecek çok şeyim var. çok güzel anılarla doldurdum 3 günümü. yaz için sabırsızlanıyorum!

Zaman geldi...

2010-04-09T22:55:00.001+03:00

Sabah Madrid yolcusuyum.
3 gün boyunca yaklaşık 1 senedir dilini ve kültürünü öğrenmekte olduğum ülkenin başkentini gezicem.
Bana güzel güzel ispanyolca konuşabilmeyi dileyin, olur mu?

Eskişehir'e kaçtık

2010-04-05T13:48:00.002+03:00

önceki postumda da dediğim gibi cuma günü eskişehire gittim. günübirlik de sayılmazdı hani, sanki ankarada geziyormuşcasına öğlen gidip akşam geldik. ama çok da güzel vakit geçirdik.

sabah 7de kalkmıştım ve üstelik o gece 3.30da mı ne uyumuştum. bu aralar uyku sorunum var. resmen 3 den önce uyuyamıyorum. okul ve de kurs olduğu zamanlar işkence tabi bu bana. o sabah da zar zor yollara düştüm. o gün arabam olmayacaktı, bu da camentanın bilkent yollarına erkenden düşmesi demekti. okula 9.30 gibi vardım, 9.45 gibi çıktım. ha neden okula gittim? caponla buluşup kuaföre gidicektik. o saçını kestirecekti, ben de bana nasıl bir model yapılabilir onu soracaktım. işlerimiz bitti, saat 11 gibi caponun evine geçtik. 12.15 gibi de S. gelince gar yoluna düşmemek için hiç bir sebebimiz yoktu. taksiye atladık ve gar'a gittik.

1 de trenimiz vardı. bindik gittik. tam 2.30 da eskişehirdeydik. senelerdir istediğim eskişehiri görme eylemini o saatten beri değiştirmiş oldum. açlıktan bayılmak üzere olduğumuzdan trenden iner inmez kendimizi bulduğumuz ilk burger king'e attık ki, bu da kanatlı alışveriş merkezinde olanı idi. önceden fabrikaymış burası. genelde yiyecek ağırlıklı, üst katında sinema bowling vs. olan oldukça küçük bir AVM. karnımızı güzelce doyurduktan sonra durağımız doktorlar caddesi oldu. yürüdük baya bi. ardından porsuğun kenarında yürüdük, şansımız nası kötüyse, porsukta suları çekmişler temizlik yapmak için. güzel bi porsuk kenarı yürüyüşü hayal ederken ben, çamura talim oldum. ki su olduğu zamanlar gondolla sanırım turlar falan oluyomuş. yaklaşık 45 dakikamızı yürüyerek geçirdikten sonra odunpazarı'na gittik. fotoğraf çekicektim. o kadar şirin ki odunpazarı. restore edilmiş evler, dar sokaklar. tam sevdiğim bi tarz. zaten havalar ısındımı millet kapı önünde muhabbete başlarmış burda. tam seyirlik!

S.in evi de vardı odunpazarında. önünde fotoğraflar çektik. sarı renkte ve inanılmaz tatlı bi evdi. daha sonra lüle taşlarının satıldığı mekanlara gittik. ilginç şeyler ortaya çıkarıyorlar lüle taşlarıyla. ardından kurşunluya gittik ki sanırım burası tarihi bi cami. yanılıyo da olabilirim. burada ise günün tüm seyrini değiştiren bir "amca" vardı. 3ümüz yürürken amca önümüzde durup kafasını kaldırıp minarelere baktı. bir yandan da sigarasını içiyordu. eğer deviantart'ıma bakmışsanız görmüşsünüzdür zaten çektiğim o fotoğrafı. bu fotoğraf beni kesmeyince amcanın yüzüne baka baka fotoğrafını çektim, sonra da aynen topuk. gün boyu "amcaaağğ" diyerek dolandık o olaydan sonra. 1.5 saat kadar yürüdük sanırım odunpazarı civarında. adalara gidip oturalım bi yerde dedik. hazır oturmuşken bi de nargile içelim dedik. nargile içebileceğimiz bir mekan için yarım saat aynı koordinatlarda yürüdük sanırsam. ama sonra da oturduk. nargilesi öyle ahım şahım değildi. ama olsundu. aylar aylar sonra nargile içmek bana iyi geldi.

sonrasında S. ile gidip çiğ börek yedik. (bu arada capon arkadaşıyla buluştu, biz onları yalnız bırakıp gezelim dedik) ikimizde birer porsiyon çiğbörek istedik ama 1 porsiyonun içinde 5 tane olduğunu bilmediğimizden fazlasıyla ziyan ettik. yiyemedik. tıkandık. zaten aşırı yağlı bişi. ordan çıkıp tekrar adalar, doktorlar caddesi, espark tarafı falan yaptık. espark'ın yanında bulunan güzel mekanlar var. bana park caddesini anımsattı. 222 ye girelim dedik, kapıdaki korumaları görünce vazgeçtik. zaten daha sonra caponla arkadaşını almak üzere tekrardan uzunca bir yol yürüdük. caponların yanına vardığımızda artık S. ile ayaklarımız s.o.s. veriyodu gibi. kendimizi hoş bi cafeye attık ve eskişehirde kalan yaklaşık 1-1.5 saatimizi de orada değerlendirdik.

9.15 gibi mekandan çıktığımızda yağmur yağıyordu. S. ile hemen başladık: Durmaaa yağmurrr durmaaa. gar'a gidene kadar da devam etti bu şarkı.

garda sohbete daldık. S. bizimle dönmeyecekti o gece babaannesinde kalıcaktı. dolayısyla bizi geçiricekti. saat 21.52de olan bi trenimiz vardı. saate baktığımızda 21.47ydi. capon treni 10da sanıyormş, ondan rahatmış. hayır 21.52 de diyince bizi aldı bi koşturmaca. gördüğümüz ilk trene binmeye çalıştık, sonra sorduk bu ankara trenimi diye. yandaki peronda dedi. yandaki perona uçtuk adam dedi yandaki peron. son perona uçtuk. artık o dur diye düşünürken o perondaki görevli aslında 2. peronda olduğunu söylediç bu arada saat 21.51 falan. ee napıcaz derken, adam bize raylardan atlamamızı söyledi. en son raylara kendimi bıraktığımı hatırlıyorum. şöyle bişi var ki çok ciddi anlamda raylardan geri perona nası çıktık hatırlamıyorum. hatırladığım bi kapı vardı. ama kapıdan geçmedik galiba. en son ben peronda raylara düşmemek için bi panele tutunup trenin olduğu yere geçtim ve trene atladım resmen. ardımdan da capon. zaten bi 30 saniye sonra tren kalktı. az kalsın eve dönemiyoduk yani.

eskişehir maceramız da böyleydi...

not: editsiz, fotoşopsuz bir fotoğraf koyuyorum çektiğim. şoplanmış güzel halleri için deviantart'ıma bakabilirsiniz.

Nası Hızlı Yaşıyoruz, Nasıl Havalıyız... Bir Bilseniz...

2010-04-03T01:03:00.002+03:00

Şimdi blog. 1 saat önce falan eve geldim. nerden mi? eskişehirden cağnım. 7 saatliğine eskişehire gittik, capon, okuldan arkadaşımız S. ve bendenüz.
ben son 2-3dür bi hızlı yaşıyorum fark ettiyseniz. istanbula 4 saatliğine gitmeler. eskişehirde 7 saatte 1 haftada yapılcakları yapmalar..

Ama o kadar yorgunum ki. zaten dönerken treni kaçırıyoduk. raylarda koştuk falan. son saniyede yetiştik yani. o derece de adrenalin doluyuz bi de marjinaliz hıh.

yorgunluktan öldüğüm içün yarın ya da pazar günü fotosal olaylarla blogda es-es maceramı detaylıca anlatıcam.

beni bekleyin anacım.
baaaaayyy.

Ne? Bahar mı gelmiş??

2010-03-26T16:55:00.005+02:00

Öncelikle sizi biraz geçmişe götürmek istiyorum:

Bu şarkıyı dinlerken sizin de içiniz kıpırdamıyor mu? Baharın simgesi kelebekler midenizde uçuşmuyor mu?
Ben 1 haftayı aşkın bir süredir bu kıvamdayım. Sınavlarımın da olması bu bahar kafasının şalterlerinin atmasına sebebiyet verebiliyor. düşünsenize hava çıkmış 26 dereceye, biz vizelere çalışıyoruz. oysa tüm gün yaysak, çimlere uzansak... ah bir de hamak olsa. içine uzanıp uyusak. açık havanın rehavetine ruhumuzu ve bedenimizi kaptırsak...

Hoş, Bilkentteki çimler daha çok buğdaydan hallice. henüz tam yeşermediler. ama ağaçlar beyaz ve pembe çiçek açmaya başladı. hafif bir rüzgarda kopup gidiyorlar dallardan ve kafamıza geliyorlar. o anki duygu ne kadar mutlu, ne kadar huzurlu...

ztn kışı mont giymeyerek geçirmiş biri olarak, üstüme aldığım ince hırkaları da fırlatıp atmış olmak içimi çok rahatlattı. 2 gündür ceket bile giymiyorum. arabada bırakıyorum. kısacık kollu t-shirtlerle geziyorum. taytlar.... ohhh hayat böle güzel ha!

Geçen hafta sonu dondurma sezonunu açtık arkadaşla. Pazar pazar okula gidiyorduk. gerçi o yurtta kalıyo zaten ama ben gayet de vizeye çalışmak amaçlı gidiyodum.tunalıda herkesin elinde bi dondurma. herkes nispet yaparcasına yiyo. dayanamadım. yürü dedim arkadaşıma, biz de alıyoruz.

Çarşamba günü de Caramel Frap sezonu açıldı tarafımdan. artık starbuckslar camenta sayesinde daha çok para kazanacak. zaten caramel frap. sezonu açıldıysa, bilin ki bahar gelmiştir, havalar ısınmıştır. Dün hava ankarada şaka yapmış olsa da(bir anda yağmur yağdı falan), bugün gene mükemmel bir hava var dışarıda. Ve ben bu günü araba yıkayarak değerlendirdim :D

bu aralar hep kopmalık şarkılar dinleyip baharın gelişini kutluyorum kendi çapımda. resmen zerre ders çalışasım yok. geriye 1 sınavım bir de sunumum kaldı spring breakden önce ki, 1 hafta sonra spring break başlıyo.

saçlarıma aylardır boya değmedi. ciddi anlamda aylardır. en son ekimde boyattım. akıp duruyo kendi çapında. güneşte baya açık bi renk olarak görünüyo ve o renge bayıldığımdan boyatmıyorum.

son zamanlarda ne kadar mükemmel türkçe parçalar, albümler çıktı, farkında mısınız? nolüyü kuzum? camentayı türkçeye döndürelim politaksı falan mı? hepsnin mi müziği, sözleri süper olur. ama en güzeli Gripin - MS 05-03-2010 kesinlikle. gripini zaten çok severing. şimdi daha bi bayılıyorum. araba için hazırladığım cd de sürüsüne bereket gripin var meselağ.

havalar lütfen soğumasın artık. hep öğle aralarında çimelim. nolur nolur nolur!!!! hep eğlenceli şarkılar çıksın ağzımdan...

içimdeki kıpır kıpır şeyi müzikle coşturmaya gidiyorum ben. öperem!

not: şarkı açılmıyo bu arada. yenisini yükleyebildiğim an sizlerin huzuruna sunucam. muzicons çıldırmış vaziyette.

Love etc.

2010-03-21T19:54:00.002+02:00

too much of anything... is NEVER enough.
too much of everything... is NEVER enough.

*biliyorum yazmıcam sınavlardan dedim ama, o kadar moralsizim ki... yazsam parmaklarımdan bişiler akar, huzursuzluğum gider diye düşünüyorum sanırım.

2010-03-19T16:06:00.001+02:00

herkesin olduğu ama kimsenin sana sen diye
bakmadığı bir yere gidelim
bin kez öp dudaklarımdan kurutma
bir daha gidelim
ne olucaksa orda olsun, uzakta olsun...
o güneş istediği yerden doğsun gözlerine batsın
al beni gidelim...
her gece bir yıldız seçelim
ayılana kadar içelim...

bu da benden maruluma gelsin.
ceyhun yılmaz'ın şiirleri varmış meğer. bugün öğrendim. bir çoğunu okudum, bunu çok sevdim.

Bilkentli Çileleri

2010-03-16T21:12:00.003+02:00

Ne güzeldi oysa ki annemizin biberonu ağzımıza dayaması.
Herşeyi bir başkasının yapması yerimize.

Tam da şu günlerde keşke yerime başkaları ödev yapsa, başkaları sınavlara girse. ama sınavlar onlara girmese. Başkası spora gitse mesela yerime. o yapsa ben sıkılaşsam. oturup kalkarken ağrımasa karın kaslarım.

Derdin de bu mu demeyin. belki ilerde çok daha büyük sıkıntılara göğüs germem gerekecek ama hayat bana sunana kadar en acıları bunlar. ben napayım?

Bunu yazarken gözü bir yandan ödevinde olan, bir yandan baş ağrısı çeken bir garibanım. yaklaşık 3 saatimi hocanın odasında ödevi anlamaya çalışmayı bi kenara bıraktım, fiziksel olarak da canım acıyor. yarım saate biter yea diye küçümsediğim ödev şu saatte hala benim tarafımdan yapılıyorsa ortada bi problem var demektir bence. soruyu anladım, cevabı buldum. yazıyorum ama 1 yazıp 5 uflayarak. bu yazıya da 10dakika da bir göz atarak kendi alanımda rekorumu kırıyorum. şu an sadece uyumak istiyorum. yarın ki sporun canımı daha da acıtacağı gerçeğini bir kenara bırakıp...

Marulum da dışarda :/ konuşacak kimse yok şu an. var da, ben istemiyorum. marul gelsin onla konuşayım istiyorum. o ise guitar hero oynuyor arkadaşıyla...

Ağlamak istiyorum. 10 gün hemen geçecekmiş, ben rahata erecekmişim gibi olsun ağlayınca. fiziksel ve ruhsal acılarım, streslerim hemencecik bitsin. şimdiden okuldan bu denli sıkıldım. bahar gelince nası sularda kürek çekicem acaba?

kopmalık şarkılar açayım diyorum, onu da canım istemiyor. sözleri derin olsun açacağım şarkının. ağlatsın beni. gözyaşlarım masama düşerken ben huzur bulayım...

*aslında geyik bi yazı yazmak istemiştim bu yorgunluğum adına. ama ortaya çıktığı üzere bu gün geyik modumda değilmişim.

Maddelerde Boğulayım

2010-03-12T12:52:00.002+02:00

-adam gibi sık sık yazmadığımın farkındayım. ancak bu hafta olaylar üstüne olaylar, bedensel ölmeceler geçirdiğim için yazmak gelmedi içimden. 3 gündür erken yatıyorum zaten. 11de sızıyorum ki hafta içi 2den önce uyuyamıyodum. buna rağmen hala çok yorgunum.

-rüyamda sürekli OB vizesinin sonuçlarını görüyorum. 79.11 almışım ve çıldırıyorum falan. bu nası 85 üstü olmaz diye. dün gece de 75 mi ne alıyodum ama sınıfta çok fazla 20 alan vardı ve curve düşük çıkıcak diye kendimi rahatlatıyodum. testti alt tarafı yahu. okunması lazım şimdiye.

-önümüzdeki 2 hafta inanılmaz yoğunum. tahminen her haftaya 1er yazarım ya da belki de yazmam. ders önceliklerini bitirip bitirememeye bağlı baya. ama spring break geliyo... :D tatilin gözünü yiyim.

-güya cumalarım boş benim. geçen hafta hariç her hafta kendimi okulda buldum ders çalışmak için. bugün de capon'a gidicem ders çalışmak için. büyük ihtimalle de haftaya sürekli dipdibe olucaz dersler için.

-cumaları bizim eve gelen bi abla var temizliğe. ben cumaları 11-12ye kadar uyuduğum için kadın o saate kadar benim odama giremiyor, ütülediklerini yerleştiremiyor. sırf benim yüzümden her hafta kadının bizim evden çıkışı geçleşiyor. evde birileri varken uyumayı sevmiyorum ama cuma benim tek tatil günüm ve dinlenmeye ihtiyacım var. her ne kadar öğleden sonraları okula gitsemde.(cts pazar tömer'e gidiyorum malumunuz. ne tatilim var ne bişiyim)

-tömerdeki sertifika sınavını geçtim. artık Yüksek Kur öğrencisiyim. 4 ay sonra bitirip diplomamı alıcam umarım. kaçırmasaydım başvursunu KPDSye de girecektim ama bir sonrakine artık.

-bedensel olarak ölüyo olmamın sebebi squashtir. ölümüm elinden olacak. 1 saatlik manyaklıktan sonra suratım en kırmızı domatesden daha kırmızıydı. zaten sağ kolumu kullanamıyorum :D uyudukça uyuyasım geliyor. bi de squash ertesi derse girdim. 3 saniye içinde içimin geçtiğine şahit olan 20 insan vardı. elimi başıma koymuştum, nası içim geçmişse bi anda kendimi sıranın üzerine yapışmış buldum. rezil de oldum. neyseki hoca 2 saat ders yapacağını unuttu da ben de bir an önce kaçtım ordan.

-yeniden soğuk hava geliyor imiş. alışmıştık be güzel havaya. nisanda bile soğuk olcakmış.

-istatistik hocamız çok komik ya. derste anlattığı anılarıyla bizi kırıp geçiriyor. aslında altında yatan mesajları çok ciddi, ama o kadar komik anlatıyo ki...

-bisürü foto çekmek istiyorum. geçenlerde caponumu çektim biraz, güzel oldu. sırada ispanya/madrid var...

-beni ara ara görenler, baya zayıfladın diyorlar, belki.. ama sıkılaşmam gerektiği gerçeğini değiştirmez bu olay. sonuna kadar devam diyete...

bugünlük de bu kadar. başım ağrıyo, yazasım kaçtı.

Be Italian

2010-03-09T17:55:00.004+02:00

Bugün OB vizesi sonrası "Nine" a gittik caponla. ilk seanstı, saat 11di ve salonda 4 bayandık.

Filme gelince. Müzikler ve kostümler bence çok başarılıydı. zarafet açısından filmin öne çıkanı Nicole Kidman, seksapellik ve güzellik açısından da Penelope Cruz öne çıkandı bence.
Önceleri Guido Contini rolünü Javier Bardem'e teklif etmişler, ama kabul etmemiş. bence yazık olmuş. çok da güzel otururmuş filme. çünkü başroldeki Daniel Day Lewis de yakışıklı falan değil ama tüm hatunlar etrafında filmde. Javier Bardem çok daha iyi performans sergileyebilirdi diye düşünüyorum. zaten film de capona da demiştim Javier Bardem gibi diye.

bence çocukluk sahneleri italyanca olmalıydı. daha sempatik olurdu diye düşünüyorum o zaman film. bu haliyle fazla zorlama olmuş gibi. doğallıktan uzak :/

fergie'nin söylediği şarkı olan Be Italian en güzeliydi bence filmin. şarkı sırasında yapılan dans ve oradaki tefler beni etkilemedi dersem yalan söylemiş olurum hem de en büyüğünden. ama çok kilo almış Fergie. Üstelik çirkinleşmiş. hey yawrum diye baktığım kadın gitmiş, idüğü belirsiz bişi gelmiş.
Filme genel notum 6/10. biraz daha çarpıcı anlatılabilirmişti.

bu da filmin diğer bir afişi. özellikle koydum ki Fergie'nin halini görün diye.

-------------------

Vizem ise güzel geçti. Bana göre fazla ezberdi ve kitaptan da sorular vardı. HÖ?! dediğimiz yerler oldu. yaptık bişiler.

-------------------

Öf daldan dala daldan dala olucak ama, dün Serra ile msnde tanıştık. şirin şeker bişi :D
Merak ettiklerimi sordum, cevaplarımı aldım. mutlu olduğunu öğrendim ve sevindim.
O benim hakkımda neler düşünüyo bilemem tabi :p
Sonuçta gerçek camentayı gördü :D

*Bu noktada hardaldan yorum olarak gerçek camentayı anlatmasını istiyorum:D beni yakından tanıyan bir blogger ve de arkadaşım olduğun için sanırım hardal'anım!

bu arada doğum günümde marulumdan çok ama çok güzel bir hediye aldım. karşı çıkan arkadaşlarım da oldu ama ben halimden memnunum. beklemediğim bir hediyeydi doğum günüm için. tekrar tekrar teşekkürler bitanem benim!!

bugünlük de bu kadar sevgili bloggerlar. beni özleyin!

*bu yazı Be Italian eşliğinde yazılmıştır.

İllet olma durumu

2010-03-05T17:15:00.003+02:00

Hani bazı insanlar var ya, sürekli bık bık öterler. ay şunu şöyle yap, bunu böyle koy. bunu yapma, olmamış. şunu yap kesin süper olacak... Mesih sanki.

Bahsettiğim tecrübeli insanlar değil. tecrübeli insanları çevremde sık tutmaya çalışırım zaten, akıl danışacağım kapılarım olsun isterim. akıl danışmaktan da büyük keyif alırım bazılarına.

Ama bi bok bilmeyip de ortalığa atılan insanlar var ya.. işte onlara İLLET OLUYORUM, İLLET...

Ne demiş büyüklerimiz;

ÇOK BİLİYOSAN KENDİN YAP!

esatlı ege

2010-03-04T23:53:00.004+02:00

ankaralı yazarlar bilirler, ya da bilmezler. hafta içi her sabah 7-10 arası radyodtü'de modern sabahlar adlı bir program vardır. fahir, ege ve oktay üçlüsünün yaptığı. zaman zaman yazılarımda geçmiştir adları.
beni bu adamlarla tanıştıran adam babamdır, ne kadar alışkanlığım varsa babamdan almışımdır zaten.
ama bu öyle bir alışkanlıktır ki, güne bu adamlarla başlayınca resmen günüm renkleniyor. herşeyden önce ayılıyorum. sabah sabah gülmekten ölüyorum falan..

bu adamların programının inanılmaz cingılları vardır mesela. cingılı duyduğunuz an ısınırsınız. bunlardan biri varki, gerek müzik alt yapısı, gerek göndermeleri, gerekse sözleriyle süper.

esat4yol:

umghh.... koçlaaarrr...

sabahlar hep moderen ammaann
aman uykum çok derin benim vay vayy
haydi de uykum çok derin benim vay vay
la bi durun kalkacam tamaam
bi on dakka daha verin bana vay vay (x2)

doldur güzelim dolduurrr
taşmasın diggat
bura esat dörtyolduurrr
şaşmasın diggat

sawyer'a verin sazı
oynatsın kate kızı
black smoke'u yelleeyiiin
john locke alsın gazııı

akıllı başla güne
atlama her gördüğüne
esatlı ege geliyooorr
başlayalım düğüne

dinlemek isteyenlere kesin bir link değil ama linkten indirebileceğiniz websitesi adresi veriyorum:

http://www.radyoodtu.com.tr/modernsabahlar/modern_vaziyetler.asp

dinleyiniz, dinletiniz. lütfen siz de seviniz...!

bir cingıl daha varki resmen adamın gününü aydınlatır. şarkıyı sabah bu adamlarla söylerseniz, bugün hakkaten mükemmel bir gün oluyor. garantisini veririm!

bugün mükemmel:

bugün mükemmel bi gün olacak

bu hayat bizle dalga geçiyo
adamını biliyo hep onu seçiyo
sıra bize ne zaman gelecek derken
millet her gün arayı açıyo

bütün iş sabahlarda bitiyo
nasıl başlarsa öyle gidiyo
değiştirmeye çalışsan da
her şey aynen devam ediyo

ama dur bak modern sabahlar var
bi dinle ne diyo adamlar

bugün mükemmel bi gün olacak
dün olmadıysa bugün olacak
yarın da olabilir belli değil ama
bugünlerde bi gün olacak

hadi kalk radyonu aç geliyoruz
gerçi bazen geç kalıyoruz
hiç gelmediğimiz günler de var ama
geldik mi de tam geliyoruz

bugün mükemmel bi gün olacak

şirin, ha?

Ballı Lokma Tatlısı

2010-03-02T11:56:00.000+02:00

şu gün için yazacaklarım çok başkaydı. ama yarım saat önce öğrendiğim acı haber herşeyi sildi süpürdü.
şimdi efendim ben bugün okula gitmedim. doğum günü ayağına oldukça yorulunca uykumu alamamıştım. dedim salı gitmiyim tek saat ders var zaten.

derse giden bir arkadaşımın az önce dediğine göre haftaya salı vizemiz varmış :):):):) ehi ne güzel.
bu hafta herşey üst üste geliyo. ödevler quizler tömer sınavı... bir de vize çıktı başımıza. üstelik bu güzide dersimizin 2. vizesi 13 nisandaymış. ve ben 12 nisan akşamı ispanyadan dönücem...

hadi gelin şimdi hep birlikte dans edelim...

Cumpleanos Feliz!!!

2010-02-27T00:02:00.002+02:00

iyi ki doğdum, gördün mü bak 20 oldummmm :D:D:D

herkes kutlasın diye de buraya yazdım, o derece şımarmak istiyorum bu sene... bu da bu senenin itirafı olsuuuunnnn :):)

bana musmutlu yıllar, sevgilimle, dostlarımla...

bilmiyorum.

2010-02-24T23:58:00.005+02:00

şubat bitmek üzere ve benim şu ana kadar yazdığım yazı sayısı 5! bununla 6 olacak. o kadar boşladım ki blogu.
ama itiraf etmek gerekirse içimden glmiyo yazmak. ne biliyim yazınca bişiler ters gidicek gibi. yengemin hamileliğini buraya yazmam ve 3 gün sonra acı haberi almamız artık her yerde herşey söylenmez gibi bi düşünce doğurdu bende.
hoş, hayatım bildiğiniz gibi hala. değişen bir şey yok ya, neyse.
şubat başından beri tek değişen çok daha sıkı ders çalıştığım, sürekli olarak bi yerlere koşturduğum. seminerlerin 2. haftasındayız ve ben kendimi inanılmaz yaşlı hissediyorum. her öğlen ve akşam okulun bir ucundan diğer ucuna, güzel sanatlar fakültesine git, sıkış tıkış seminer dinle. zaten boyum da uzun. sığmıyorum arkadaş!

ne diyoduk, evet gerçekten derslere gömülmüş vaziyette perişanım. sevgilimi ihmal ediyorum gibi de azcık. o yorgun ben yorgun. soyadımızı yorgunoğlu olarak değiştirmeyi teklif ediyorum.

benim 10lu yaşlarım bitiyo cts itibariyle. 20lere basıyorum. 18 olurken içimde çok ufak bi kıpırtı vardı. reşit olmak... sadece rahatça içebilmekti aslında bendeki anlamı. babamlar içinde devletin artık beni bireyden sayışı.
şimdi çok daha heyecanlıyım. 10 yıllık bi periyod daha bitiyor ve ben gün geçtikçe büyüyorum. olgunlaşıyorum. arkadaşlık ilişkilerim laylaylom değil. tabiri caizse eşeğimi sağlam kazığa bağlamaya çalışıyorum. ha bir de, ayaklarımı yere sağlam basmaya.

18ime sevgilimle girdim. yeni bir hevesi onla tattım. şimdi daha da olgunlaştığım ve de olgunlaşacağım günlere onunla adım atıcam. bir de sevdiğim arkadaşlarımla.

20 olmak... bir kaç sene öncesine kadar 20 olunca nerede olucam diye düşünür dururdum. şimdi buradayım. olmak istediğim yer mi burası. bilmiyorum. ama olmak istediğim adamlayım. onu biliyorum.
belki mesleki yönden çok yanlş yerdeyim belki de. gerçekten bi fikrim yok. tanımıyorum henüz kendimi. neye yatkınım bilmiyorum kazık kadar olmuş olmama rağmen. hedeflerim neler, nerede yükselmek istiyorum... bir hayalim var yalnızca. ispanyada sevdiğim erkekle, marulla yaşamak. gerçekleşir mi bilmiyorum. herşeyi bildiğini sanar ya insan, ben bilmediğimi fark ediyorum.

dünyada ilk 20 yılımı tamamlarken, sonun başlangıcına yaklaşıyorum...

çok basit.

2010-02-18T15:30:00.002+02:00

sabah second draft yazmak için erken uyanıp okula gitmek 40 dakika, 25 km. (aslında 20-25 dk ama gerizekalılığıma geldi yolu kalabalık görünce arka yoldan gittim, aksilik ya her ışığa yakalandım)

draftı yazmak 30 dakika.

Organizational Behavior dersi 50+50=100 dakika.

okulda yiyecek yer olmayınca ankuvaya uçup geri gelmek 50 dakika.

1 quiz zamanı 60 dakika(ama erkenden çıktım)

hocanın "çocuklar iyi değilim son dersimizi yapamıcam" demesi:

PAHA BİÇİLEMEZ...

Üstüme gelmeye başladı bu okul!

2010-02-15T20:40:00.003+02:00

bir önceki yazımda 14 şubatta buraya kendi düşüncelerimi yazmak istediğimi söylemiştim. ama dün yazmaktan vazgeçtim. çünkü her zaman yazabileceğim şeyleri bu kez ona verdiğim hediye içerisine koyduğum fotoğraflarımızın anlatmasını istedim. zaten kutladığımız gün yaşadıklarımız bir yazının gereksiz olduğunu doğrular nitelikteydi.

bu yazı bayadır yapmadığım maddeleme üzerinedir. dikkat ediniz.

- okul açılalı şurda 2 hafta oldu. quizler, ödevler, projeler derken insanlıktan çıkmış olabilirim. her ders mi zorlar ya? hepsi mi bi anda sorumluluk yükler? bu dönem sadece tarihten rahatım, hoca değiştirdiğim için bu dönem 300 sayfa okuyarak finale girme gibi bir lüksüm(!) yok. ama diğer dersler... saolsunlar varolsunlar.. ne diyim..

- bayadır fotoğraf çekemiyorum, eğer takip ediyorsanız biliyorsunuzdur zaten. ayda 1 falan. 1 dediğim de fotoğraf sayısı ha :( umarım bu cuma uygun olacak da ben de çekicem. kısfmet!

- yoğun tempoma bi de seminerler dizisi ekledim. 3 hafta boyunca sürekli seminerlere girip çıkıcam. artık İŞLETME öğrencisi olduğumun farkına varıp yararlı işler yapmalıyım!

- bizim istatistik hocası, ki daha önce bi yazımda bahsetmiştim, ünlü bi herifin eşi falan fişman diye. hah işte o derste telefonu çalınca hiç tereddüt etmeden açıp konuşuyo. yoo bu olay yeni değil, geçen dönem de yapıyodu. ama şimdi aklıma geldi yazayım dedim.

- 3 hafta sonra tömerde sertifika sınavım var. 0h şetz man! demek istiyorum kendisine çünkü bu sefer geçme sınırını göremeyebilirim :D zorlamaya başladı çok. öyle böyle değil hem de. ama olur da geçersem artık advanced seviyeye geçme hakkı doğacak. yihueeee.

- marulumun ilk maaşı yattı geçenlerde. artık sevgilimin eli ekmek tutuyo :p evimin direği oldu artık... :D:D:D bi de nikahı bastım mıydı :p:p:p

- gene doğum günüm geliyo. yuhannes 20 dolucak. vay anasını ben ne ara büyüdüm?

- geçen gece disko kralına baktım kısa bi süre. okan bedük'e "gözlüksüz çok daha karizmatiksin" gibi bir laf etti. bence öyle değil. yolunmuş tavuk dötü gibi olmuş afedersin. gözlüksüz bedük'e hayır diyorum!

- eşitsizlikleri çözemez hale gelmişim. imdaaaattt!!

- boğazıma kadar ödeve batığım. ama hakkaten boğazıma kadar yani. bi de haftasonlarım tömerle şenlendiğinden bunları yapmaya zamanım yok. resmen kaşınmaya zamanım yok....

- recep ivedik 1 milyonu aşmış 3 günde. boxoffice yalancısıyım. henüz gitmedim. görmedim. ama bu sefer herkes iğrenç diyo filme. napsam bilemedim.

- babamın uğraşıp da "ya ben bunu yapamıcam ama" dediği ödev sorumu ben nası yapıcam? ha?!! HAAAA???!!!! adamın IQ tavanlarda geziyo bi de düşün.

- cuma günü okula ödev yapmaya gidicem, fotoğraf planı yatışşşşşş....

- gene bitti diceklerim be.

ben derse kaçıyım okuyucu. okuyosan tabi. bilmiyorum. off neyse.

marul'a...

2010-02-11T20:28:00.002+02:00

her ne kadar daha önce de okutsam da...

"seneler geçsin, sen beni bil, ben seni bileyim istiyorum.
benim olduğu kadar dostlarının,
dostlarının olduğu kadar benim ol istiyorum.
nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp anlatalım.
yaşayalım ki, öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı.
birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız.
paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız.
öyle ki, yalnız sıkılmak sıkmalı bizi.
güzel günlerimizi, evimizde bir şişe şarap ve pijamalarımızla kutlamalıyız.
ya da bazen dostlarla ucuz biralar içerek...
böylece yaşamalıyız işte.
sonra çocuğumuz olmalı,
düşünsene senin ve benim olan bir canlı.
geceleri ağladıkça sırayla susturmalıyız.
sen arada mızıkçılık yapmalısın ve ben söylenerek almalıyım sıranı.
yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım, söylenerek yumurta kırmalısın.
hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız.
zaman su gibi akıp giderken, her şey yaşanmış bir hayatımız olmalı.
her şeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden
mutlu da olsa, kötü de olsa, yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı.
saçlara düşünce aklar, ya da gidince aklar, çocukları güvence altına alıp gitmeli bu şehirden.
kavgasız, her sabah cinayetle uyanılmayan, sessiz bir yere gitmeliyiz.
geceleri balkonda denizi seyredip, sandalyelerimizde sallanmalıyız.
eve gelip benden kahve istemelisin.
çocuklar gelmeli ziyaretimize, geçmişteki hareketli günlerimizi anımsamalıyız.
ben, 'bey' demeliyim sana, sen de 'hanım'.
öyle sevmelisin ki beni bu yazdıklarım korkutmamalı seni.
tebessümler açtırmalı yüzünde.
bir gün bu hayatı bırakıp giderken, sadece mutluluk olmalı yüzümüzde.
birbirimizi sevmenin gururu olmalı her şeyde... "

Can Yücel

*illa 14 şubat gelince mi yayınlanır bu tarz şiirler? ben 14 şubatta kendi içimden gelenleri dökmek istiyorum buraya...

şştt baksana bi!

2010-02-10T20:28:00.002+02:00

yazıp çizmek istediğim onca şey varken, nedir bu suskunluk?
anlatmak istediklerim mi boğazımda sıraya dizilen?
biri beni silksin ve kendime getirsin. her gün yazan bloggerlara bakıp bakıp iç geçirmekten inanılmaz derecede sıkıldım!

Çankaya Belediyesi Sesimizi Duymalı!

2010-02-03T18:49:00.002+02:00

Ankarada şu an inanılmaz bir kar yağışı var. tüm ilçelerde bu geçerli mi bilmiyorum ama en azından Çankaya kardan nasibini aldı. dün gece başlayan kar, aralıklarla devam etti ve son 3 saattir aralıksız tipi halinde yağıyor. bugün okuldan dönerken or-an kavşağına kadar bir şey yoktu. or-an a doğru geldiğinizde sizi tipi selamlıyordu. bu tipi 2 dakika içinde inanılmaz bir hal aldı. hepi topu 1 kmlik alan içerisinde iklim değişti sanki. yollarda kar, çamur... dışarısı desen göz gözü görmüyor. benim asıl sorunum ise evime dönen kavşakta başladı. kavşağı geçince ara yolların sabahtan beri hiç temizlenmemiş, 10 cm kar altında buzla örtülü olduğunu anladım. yavaş gitmeye başladım. yavaştan kastım gerçekten yavaş. eve dönen yola saparken direksiyon hakimiyetimi kaybettim, frene sıkı basılmaması gerektiğini de bildiğimden içimden ölüm düşüncesi geçti çünkü hızla önümdeki direğe doğru yol almaktaydım. yollar inanılmaz kaygandı. son anda direksiyonu kırıp yolumu düzelttim ancak bu durum beni çok korkuttu. düşünsenize 23 km normal gelmişim, son 2 kmde resmen hayatımdan olabilirdim. hadi hayatımdan olmak belki biraz abartıdır ama en azından o direğe girsem bi tarafımın hasar göreceği kesindi. her belediye bunu yapıyor mu bilmiyorum ama son 2 kar yağışından beri yollar temizlenmiyor. bugün ben belki atlattım ucuz şekilde ama yarın aynı şeyin olmayacağının garantisini bana kim verebilir? insan hayatı gerçekten bu kadar ucuz mudur? hala tipi şeklinde kar yağıyor ve bu şekilde devam ederse sabaha afet olması kaçınılmaz. tabi bir çok trafik kazasınında. eğer düzenli olarak karlar temizlenmezse bir çok insan evinden çıkamayacak. çıkanlar da kaza yapacak. en azından tipi yolları örtmeye başladığında araçlar çıkabilirdi. tipi başlayalı saatler olmasına rağmen hiç bir kar küreme aracı ortalarda yok...

ah pardon, geçen haftaki yağıştan sonra, karlar eriyinde kar küreme araçlarını yollarda görmüştük değil mi? pardon!

bilkent geleneksel kayıt günleri

2010-01-28T15:41:00.003+02:00

eveeeet, bir registation manyaklığını daha geride bıraktım. hala uğraşanlar ve ders ekleme/bırakma son gününe kadar uğraşacak olanlar vardır elbet. ancak şu an elimden gelen budur. bir dersimin hocasının belli olmaması nedeniyle ona müdahele edemedim.

2 saat boyunca istediğim hocadan dersi kapabilmek için yerimden bile kalkmadım, su içmedim, açlıktan ölmeme rağmen yemek yemedim. tam umudumu kaybetmişken açılan 5 kişilik kotayla kendimden geçtim, dersi seçtim.(kafiyeye gel heheyyytt)

seçtiğim an inanılmaz mutlu oldum, salak gibi el falan çırptım. şu an çok mutlu ve huzurluyum. üzerimden bir yük kalktı resmen.

--

ankaraya kar bir geldi tam geldi. normalde kayıt günümde okula giderim ben, ne olur ne olmaz diye. şimdi pc çöker elektrik gider falan. sabah babam okula arabayla gidemezsin dediğinde "iyi yeaaa gitmem o zaman ben de" dedim. evden de bu ders seçimlerinin yapılıyo olabilmesine bayılıyorum. kayıt saatime 1 saat kala elektrikler gitmesin mi :S aldı beni bir telaş. jenaratör var ama modem sapıtmış durumda. bi türlü bağlanamıyorum internete. tam herşeyi göze alıp arabayla gidicektim ki elektrik geldi. beni büyük bir yol işkencesinden kurtardı. kar durmuştu gene başladı. bizim burada önceki yağıştan kalan bi 5 cm kar vardı, tahminen şu an dışarda 10-15 cm kar vardır. meteorolojide yağmur diyor bugün için ama kar uzun zamandır yağmadığı için olsa gerek inatla yağıyor. yağsın bakalım biraz. eğer yarın okulum olsaydı yağmasın dursun derdim ama cumalarımı boşalttım ve kar gibi bir kaygım yok yarın için. hehehe. okula gidecekler düşünsün :p

dün gece o kadar güzel göründü ki dışarısı... tam yatağıma girecekken gittim pencere kenarına üşüştüm. tüm ışıkları kapattım. ipodu taktım kulağıma. ispanyol ezgilerine o kadar güzel eşlik etti ki kar... bir yandan hiç lastik izi olmayan yol, karşı da orman.. hafif loş ışıklar... o an yanımda sadece marul olsun istedim. huzurum katlansın istedim. gecenin 2sinden 3üne kadar dışarıyı seyrettim tünediğim koltuğumun tepesinde. her zaman gri olan ankaraya sisle birlikte gelen kar o kadar çok yakışıyor ki... hele bir de karşında orman manzaran varsa, işte o zaman tadından yenmiyor. çok güzel bi uyku çekmişim zaten... düşünün o 1 saatin bana nasıl yağan kar gibi yumuşak geldiğini.

babamın sabah 8de kaldırmasıyla uykusuz kalsam da hala dışarıdaki beyazlığa bakıp huzur doluyorum. bir de aldım ya derslerimi istediğim hocalardan.. e ben daha ne isteyeyim?

ben

2010-01-23T20:43:00.004+02:00

geçen gün inflack yazmış.. şimdiki liselilerle kendi lise çağını karşılaştırmış..
ben de bu yazıdan yola çıkarak ilkokul, orta okul ve lise yıllarımdan derlemeler yapmak istedim...

ilkokul:

bildiğin ezik idim. daha doğrusu yan sınıftaki kızlara nazaran. yoksa okulun tümünü tanırdım(onlar beni tanımazdı ama olsun), sınıf içinde ilkokul için süper denebilecek arkadaşlarım vardı.dersimize giren hocaların gözbebeğiydim çünkü notlarım oldukça yüksekti(hayır burda ow beybi ben muhteşemim havası yaratmaya çalışmıyorum, oturup mal mal ders çalışıyodum ona dikkat çekmek istedim). hiç bi zaman hocalarımdan "camenta böyle yaramaz, camenta böyle tembel" diye şikayet almadı ailem. çok konuşuyor da demediler. hiç konuşmazdım derslerde ben. konuşanlara "susar mısın ders dinliyorum" diyen, sevilmeyen arkadaş tipindendim. en uçarı davranışım, dersin ortasında bi gerizekalının bana küçük kağıtlar atmaya başlamasıyla benim sinirlenmem, aynı şekilde kağıtları top haline getirip suratına fırlatmam ve olayın tenefüste kızlar erkekler çatışmasına dönüşmesiydi. 3. kattan bahçeye kadar süregelen, tenefüs sonunda bahçenin bembeyaz olmasıyla sonuçlanan bi kağıt savaşıydı bu. zil çaldığında hepimiz sınıfa koştururken bi hocanın beni ensemden yakalaması, bahçeyi sen toplicaksın demesi, ve benim 3. sınıf gerzekliğimle "yooo, sen toplaağğğ" deyip kaçmamdı. bunu duyan sınıf hocamız beni yanına çağırmıştı ve dersin ortasında o kadının bulunduğu sınıfa giderek ondan özür dilememi istemişti. girdiğim sınıf 4. sınıftı ve inanılmaz bi eziklikle özür dilemiştim. en korktuğum an ise 5. sınıfta erkeklerin müzik dersinde tahtaya çıkıp ricky martin eşliğinde dans etmesi sırasında benim kahkaha dozunu kaçırıp sıradan düşmem üzerine tenefüste o erkek grubunda bulunan sınıfın belalısı tipin beni tenefüste boğazlamasıydı. altıma edebilirdim o an. zaten o günden sonra 1 dönem boyunca "her sorduğumda saati söylicennn" şeklinde bi ceza almıştım o bebeden.
-yani genel olarak, hatta %98 başarılı, sakin uslu bi kızdım.

ortaokul:

benim erkeklik yıllarım diye tabir edilebilir bu geçen 3 yıl. okul değiştirmiştim, ve yeni bir ortam beni gerim gerim gerecekti. gel görki 5. sınıfta bana saat cezası veren yarım akıllı da o okula geçmişti. zaten onu gördüğümde oradan topuklamak istemiştim. neyseki aynı sınıf değildik, bu salak 5 sene özelde okumasına rağmen hiç ingilizce bilmiyo olarak kabul görmüştü çünkü. neyse, bu dönemde ben pek kız gibi görünmüyodum. kızlar o dönem bana inanılmaz salak geliyolardı. yeni yeni makyaj hevesleri, etek kıvırmalar falan. zaten bunları o zamandan yapanlar şimdilerin popüler kaşarları oldular. o bakımdan erkeksi tavırlarımdan dolayı kendimi kutluyorum. 7. sınıfta okuldaki erkeklerden daha ciks kramponlarım vardı lan düşün. zaten küçükkene bale yapmamın vermiş olduğu kaslı bacaklarım sayesinde hiç de eğreti durmuyodu. ama o kramponları küçülünce ağlaya ağlaya verdim kardeşime. o derece tutkuyla bağlıydım. bordo kramponlarım.... yaz kış demeden giydim ben onu. sonra bi de okulun önünde takım renklerinde eşyalar satan bi amca vardı. her gün ama istisnasız her gün gidip sarı-kırmızı eşyalar aldım. bayrak olsun, kupa olsun. paramızın yarısı o adama gitti yani. ayrıca herkesten çok futbolcu kartım vardı. lise 1 e kadar gururla sakladım ben onları. sonra kız olduğumun farkına vardım.
ilk BİRimi ortaokulda aldım. 6. sınıfta. ama notlar şu şekileydi benim o dersten: 92, 36, 95, 91. 36 ne çirkin duruyo di mi lan orda. o 1 olmasaydı ben okulda ilk 3'e giricektim. hala acısı içimdedir. nedendir bilmiyorum ama çalışasım gelmemişti hiç. günlerce söyleyememiştim anneme ve babama. annem veli toplantısında öğrenince bildiğin ağzıma zıçmıştı da günlerce ağlamıştım.
-bu geçen 3 seneyi de başarılı, erkek görünümlü kız olarak özetleyebiliriz.

lise:

resmen 3-0 önde başladım liseye. hem bursluydum hem de en çalışkan öğrenciler sınıfında kendime yer edinmiştim. ingilizcede de kurlara ayrılmıştık ve ben gene en iyi bilenler sınıfındaydım. zaten hiç bi zaman dil dersleriyle problemim olmamıştı. asıl sorunum fen derslerinde olacaktı ki, bunu lisenin ilk dönemlerinde pek anlamamıştım. babamların arkadaşlarının olduğu her ortamda burslu camenta diye anılırdım, ve ne yalan söliyim bundan çok kaymak yedim. o ortamlarda en çok ben sevildim falan. zaten babamın arkadaşlarının çocukları arasında "wöeh" tarzı çalışkan olan 2 kişi vardır. onlarla da pek görüşemiyoduk. yani ortamın zeki kızıydım. lise 1 başlarında göz kalemini keşfettim, ama hiç bi zaman hafta içi sürüp de gitmedim bunu. kuralları biliyodum ve kurallara karşı gelmek isticeğim son şeydi. süt dökmüş kedi misaliydim. gerçi bunun acısını evde anne ve babama çirkefleşerek gösteriyordum. o dönemde popülerlik anlayışı benim için pazar günü arkadaşlarınla buluşabilmekti. hiç yapmadım. hiç popüler olmadım bu mantıkta. pazar günü benim için hep aile günü olmuştur. pazar kahvaltıları, pazar gezileri. özeldir hala benim için pazar. çok fazla pazarları insanlarla buluşmak istemem hala. sınıfımda inanılmaz gruplaşma vardı. ama ben hiç bi gruba mensup değildim. hatta capon, ki kendisi liseden tanıdığım, şimdi üniversitede en yakın arkadaşım, beni şu şekilde özetler her insana: garibim bu en arka en köşede oturur test çözerdi, arada bi gözlüğün üstünden sınıfı süzer, sonra gözlüğünü düzeltir gene teste dönerdi. lisenin özeti resmen budur. derslerde asla çıkarmadığım, çünkü çıkarırsam kör gibi hiç bişi göremiyorum, gözlüğüm, test kitabım ve ben. güzel bi üçlüydük. benim lisedeki grubum bunlardı. asosyaldim demiyorum, ama ne biliyim gene olsa gene aynı şeleri yapardım çünkü sınıf arkadaşlarım tam bir maldı. ne konuşacaktım ki... herkes bi havalı olma triplerindeyken ben oturur ders çalışır, müzik dinlerdim. asla marka takıntısı olan bi insan olmadım. ya da asla eteğini kıçına kadar kıvıran minik kaşar peynirlerinden. normaldim ben. çok normaldim hemde.

kısacası ben hayatın tadına üniversiteyle varmaya başladım. bi kere ünv. başlamadan hemen önce marul gibi süper biri girdi hayatıma. onun benim hayata bakışımın değişmesinde rolü çoktur. 2.5 senedir bi şekilde kendimi ortamlara sokabiliyorum, insanlarla konuşabiliyorum, rahatım bu konuda. şu anki arkadaş seçimlerimden hiç pişman değilim, öncekiler iğrençti. okuduğum yerden pişman değilim. baba parasıyla okuyo diyenlere baba parasıyla okuyanların ortalamalarına bakıp, sonra benimkilerine bakmalarını tavsiye ediyorum falan. bi şekilde notlarımı yüksek tutmaya çalışıyorum. o hırsım hiç azalmadı. bende değişen arkadaşlığa bakış açım oldu. az öncede dediğim gibi bir de değişmemi maruluma borçluyum...

işte ben buyum...

ankara yolları taştan, istanbul çıkardın beni baştan

2010-01-18T20:59:00.002+02:00

eveet bendeniz istanbullara gittim, üstüne bi de geri döndüm bugün. ne kadar macera ne kadar macera :D :p

2ye doğru hastanedeydim, 4 e doğru da hastaneden çıktım. sonuçlar iyi. hala sağlamım :D 1 sene sonra tekrar gidilecek aynı yere. muhtemelen aynı tarihe yakın bir zamanda..

istanbul heyecanım sabancı üniversitesini gördüğümde artar benim. kalbim atmaya başlar. yıllarca hasret olduğum bir şehir istanbul. uzunca bir süre gidemediğim. uzun zamandan sonra tekrar gitmeye başlamam 5 sene öncesinde dayanıyor. 5 senedir ben her istanbula gidişimde heycanlanırım.

bugün arabada uyuduğumdan sabancıyı göremedim. zaten gözlerimi açtığımda gişelerden geçmiştik bile. ama dönüşte sabancıyı gördüm, ve hüzünlendim bu sefer. çünkü o heyecan, dönerken üzüntü oluyor içime. tamam, ben belki ankarayı aşırı seviyorum, ama söz konusu istanbul olunca etkisine aylar önceden girebilirim. bir nevi çocukluğumun geçtiği yer istanbul. o kadar sık gittim ki çocukluğumda.. zaten çocukluğumda oluşturduğum ilk arkadaşlıklar, dostluklar, hepsi istanbuldan. şimdiki en yakın arkadaşım kamil mesela...

istanbulda kalamadım bu sefer belki, ama gene de kısa süreliğine havasını almak bile iyi geldi. her ne kadar bugün orada hava yağmurlu ve kasvetli olsa da.. sanki kalamadığıma hüzünlenir gibi...

hıhı.

2010-01-17T20:33:00.000+02:00

yarın 9 da istanbula gitmek için yola çıkmak.
ama saatler 4-5 i gösterdiğinde tekrar ankaraya dönüş yoluna çıkmak.
ne güzel dimi.
3 saatliğine istanbul.
ama sadece hastane.
hüff.

2010-01-15T15:08:00.001+02:00

sabahın 10undan beri 2dklık pediyodlar ile mailimi ve stars'ımı kontrol ediyorum.
nerde notlar???
hani?
şimdi sinirden masayı yicem o olucak.

bak şimdi.

2010-01-15T00:10:00.001+02:00

bastı bacak nihalin bile eşşek taşlı yüzüğü var.
ehi ehi evleniyok ehi ehi diye ortalarda dolanıyo.
benim neyim eksik lan.
ben de evlencem.
marul! gel buraya.
ewlenicez.

:D

manda yuva yapmış söğüt dalına

2010-01-11T19:34:00.002+02:00

başlık aşağıda yazanlarla tamamiyle alakasız olup, yazarın sıkılgan ruh halini temsil etmektedir.

- finaller bitti ya, çok fena yaydım. 12 saate varan uykular, sürekli bir derbederlik havası. hafta sonu beni kendime getiren tek şey sevgilimdi. eğer onunla buluşmasaydım muhtemelen şu an tipim ilk insanlara benzerdi. o derece yaydım bak.

- yahşi batıya gittik marulla. beğendik. başındaki animasyon, filmde kullanılan karikatürler.. hepsini çok hoş buldum. filmin ilk yarısı yavaş bir seyir izlerken, 2. yarısı çok daha atik sanki.. ayrıca cem yılmazın seyirciye ne zaman film arası olacağını filmde söylemesi bence çok hoş bir detaydı.
filmde yanımda oturan hödük gerizekalı yüzünden ilk yarıyı çok kafamı vererek izleyemedim çünkü bu angut sürekli olarak kıç diye tabir ettiğimiz bölgesini oynatmaktaydı. insan hiç mi yerinde duramaz be kardeşim? wöeh!

-tatilde herkes bi yerlere dağılıyor. hatta dağılmak ne kelime. dünyanın öbür ucuna gidenler bilem var. misal mi? capon teeee amerikalara gidiyor perşembe günü. hem de tek başına yolculuk edecek. sıkılırdım ben be. gerçi yolculuğun yarısında uyuyacak orası ayrı. 2 hafta yok kendisi.

- ben de haftaya pazartesi istanbul yolcusuyum. %80 5 gün kalıcam. minimal yaşantı naparsın :p

- uzun zamandır fotoğraf çekmiyordum. deviantart adresimi takip edenler anlayabilirler. bugün evde 1-2 bişi çektim. yüklerim belki. hele bi kurayım da CS4 ümü. pcye format atılalı aylar oluyor, ben hala fotoşop yüklemedim. ne zamandır fotoğraf çekmiyorsun sorusunun cevabı burada gizli aslında.

- lan gene ortalama hayal oldu ha. abi ben ne zaman planladığım ortalamayı tutturabilicem?!

- 10 nisanda madride gidiyorum, haftasonu kaçamağı gibin. ailemle gezip, bir sürü foto çekicem.

- hani bir yol 3 şerittir mesela. ama insanlar ısrarla o yolu 5 şerit kullanır ya... uyuzum. çok hem de.

- bu haftasonu kurs yoktu. sanki ispanyolcayı unuttum. öyle bir his geldi bana. his gelmek. ne demekse.

- bugün çektiklerimi az sonra yayınlarım. şimdi buna karar verdim.

- arabayla bi yerlere gitmeye alışmışım. dün araba olmadan gezince DONDUM. ama iyi oldu. arabasız olmayı da özlemişim hani.

- geçen gün aşkı memnunun eski bölümlerinden birine denk geldim internette. kıvanç tatlıtuğ saçlarını kestirince daha zayıf görünüyo. tüm mandalığı gitmiş, insana benzemiş. aferin kıvanç'a.

elim ağrıdı yaa. bugünlük bu kadar :D

adiosss

saldım çayıra

2010-01-08T13:20:00.002+02:00

oohh beee bitti sonunda finaller!!! bilkentte geçirdiğim 3. über final festivalini de bi şekilde atlattım. gözüm artık 15inde açıklanıcak notlarda. o zamana kadar yayıcam olm!!

sabah yatıp akşam kalkıcam. film izlicem. wuhu!
kuş kadar hafifledim haaa. yapçak şey olmaması ne güzel şeydir!!!

şimdi ben dizi-film olaylarına girişiyim...
görüşürüz bloggerlar..

(ne saçma yazı lan bu, sevincime verin)

bana kaderimin bir oyunu mu buuuu??!!

2010-01-05T18:27:00.002+02:00

yazmıcam dedim ama duramadım.
şimdi benim marulum çok hastaydı ya, hah o iyileşti. şimdi ben hastayım.
ses çıkarabilmek için ultra çaba sarf ediyorum. en yüksek seviyede.
ilaçlar uykumu getiriyo, 11de yatıp 12de kalkıyorum.
ve bunların hepsi finallerin TAM ORTASINDA oluyor.
3 gün arka arkaya finallerim var lan benim!
ne hastalığı demezler mi adama?
derler.
ya nolur 8 ocak saat 10.30 olsun.
evime gidiyim.
uyiyim.
sonra akşam olsun ben dışarı gidiyim.
arkadaşlarımla final stresini atıyım.
nolur nolur nolur!!!!
bu finaller belki son bulur,
nolur nolur nolur!!!!
bana bir A notu ver.

şimdi yazdım.
hasta olunca kafa dersten çok her yerde olabiliyor.
o değil de 10 sayfa humanity okumam lazım.
sonra okuduklarımı kitaba yazmam lazım.
offff.
lineer var daha.
ispanyolca da cabası.
tamam bildiğim şeyler ama tırsıyore.
bu arada tömerde 6 kur bitirdim. yarısı bitti.
hoş son kurda kalayazdım. tam ucundan geçtim.
olsun geçtim ya.
niye ben her cümlede alt satıra geçtim?
bilmiyorum.
hastayım ondandır.
başım ağrıyo, kulaklarım sızlıyo.
ateşim de var.
ben en iyisi derse döneyim.

* daldan dala.

cidden bu 8i gecesine kadar son yazım. bu sefer son.
bi de,
marulum ben seni çok seviyorum be!

2009dan kalan

2010-01-03T15:53:00.002+02:00

ooowww beybi yeni yıl gelmiş.. geldi de bana mı geldi beee. bu sene pek bi durgun geçirdim. o yüzden ay şöle şahane ay böle şahane diyemicem o gece için. annemlerin arkadaşının evindeydik. yedik yedik yedik, içtik içtik. daha doğrusu babam içti içti içti, ben içtim :D o kadar çok içti ki o, ben takip edemedim. benim içtiğimse 2 kadeh şarap, 3-5 tane de şampanya. sonra 1.30 gibi sızdım zaten. finaller yüzünden pek bir uykusuzum a dostlar. yani sevgilimle olamadım :( ama en azından o gün gördüm. birbirimize hediyelerimizi verip, çok daha güzel bir yıl için söz verdik. eminim ki dertsiz tasasız bi ilişkimiz olucak bu sene.

ben hala 2009da kaldım. sanki 2010 diye bişi yokmuş gibi. çünkü hayatımda bişi değişmedi. takvimden 1 sayfa kopardım diye hayatımda her şey bir anda değişecek değildi zaten. sınavlar, dersler... tatili iple çekme. tüm umutlarım ve başıma gelecekler aynı işte.

ben 2009dan çok şey öğrendim. ağlaya ağlaya öğrendim hem de. bu yüzden sevmedim işte. çok ağlattı beni bu yıl. son gününe kadar acı çektirdi belki de.

tabi iyi şeyler de olmadı değil. bu sene önyargılarımı kırdım baya baya. geçen sene inanılmaz önyargılı davrandığım insanlar bu sene arkadaşlarım oldu. dost ya da kardeş diyemem ama en azından biliyorum ki istediğimde bir omuz verebilirler.
tömer'e başladım, yeni bir dil. yeni kültürler. beraberinde yeni arkadaşlarım oldu. 6 kişilik grubumuz vardı. 3 kişi kaldık,ama diğerleriyle hala iletişimdeyiz. kalan 2 sinden biriyle ispanyaya dil okuluna gitme isteğimiz var. 2010 yazında birlikte olacağız. arkadaşlıklar açısından haziran sonrası iyi diyebilirim.

kalan 4 finalim var. onlara çalışmak üzere gideyim ben şimdi. 8i akşamına kadar yazı yazmam büyük ihtimalle. bunla idare edin. gerçi çok dandik oldu ama. neyse. en azından bişiler yazdım rahatladım ooohhh.

bu arada sevgilim çok hasta benim ya:( yarın stajı başlıcak marulumun. hemen iyileşsiiin. şimdi de uyuyo. kıyamam ki ona beeeeen.... kuzuuuuu.

hadi canlar adios!

kaçınılmaz son.

2009-12-29T00:12:00.003+02:00

her dönem "bu dönem günü gününe çalışıcam, acaip notlar alıcam. en birinci ben olucam" diye başlarsın...
sonra finale 1 gün kala dötün tutuşur da tüm dönemi öğrenmeye kasarsın ya...

kaçınılmaz son budur işte. THE END dediğin noktadır.

tam da muhasebe finali öncesi, tutuştum, yanıyorum.
acı acı bir gün olucak çarşamba.

akılsız baş... cezasını neler çekmiyo ki....

--------------------

muhtemelen bu yılın son yazısı olucak bu serzenişim. serzeniş de değil aslında, tam bir mallık benimkisi. çalışır yaparım dedim, çalışmadım. aptalmıyım? evet.

bu yılı değişik bi yazıyla kapatmayı planlıyodum. yeni yılı o şekilde açarım artık napalım...

ben 2009u sevmedim. bir an önce gitsin. hatta tarihlerden 8 ocak olsun ki tüm finaller bitsin. camenta özgür olsun.

hepinize musssmutlu bi 2010 diliyorum.... umarım her dileğiniz gerçekleşir.... umarım "keşke"leri tümden bırakıcağımız bir yıl olur...

zöf.

2009-12-24T15:56:00.002+02:00

her muhasebe sınavından önce aynı tantana.
camenta çalışmak için bir hışım eve gelir. ardından yemek yer, tv izler, nette takılır... bu akşama kadar böyle devam eder.
hele bir de aşk-ı memnu varsa...

tadından yenmiyo bildiğin.

haftaya finallerim başlıyo ve ben hala laylaylom modunda takılıyorum.
ben nası büyük adam olucamm????

of ki ne of..

2009-12-22T19:07:00.002+02:00

az önce yengem aradı. malum olaydan sonra ilk defa sesini duydum...
o kadar kötü geliyordu ki sesi, evet yengecim, tamam yengecim, söylerim yengecim dışında cümle kuramadım.
korktum.
yanlış bişi derim de bilmeden, kırılır üzülür diye.
olayın şokunu hala atlatamamış belli.
anca bir güç gelmiş teşekkür etmek için ilgilerimizden..
hala acıyor kalbi belli.
belki de gözyaşları dinmemiştir.

kıyamam ki ben yengeme..
onu öyle düşünmeye dayanamam ki....

....

2009-12-21T14:56:00.004+02:00

bildiğin 1 haftadır sallamamışım blogu. ne kadar sinirlenmişsem lineer notuma artık :D

*brittany murphy ölmüş :S gece gece boğazıma bi düğüm atıldı sanki. çok beğenirdim ben o minyon kadını. ne kadar da güzeldi halbuse.

* geçen gece disko kralında medya kısmında bi kadın gösterdiler ya hani, hayalindeki erkek tipini anlatıyodu... döşü kıllı olacak falan. ben hala ona çok gülüyorum :D dün hardallara gittimdi, orda ona da izlettim. çok güldük biz.

* dün aylardır göremediğim bir arkadaşımı gördüm. aynı okulda olmama rağmen göremediğim bir arkadaşım. nası sarılmışsam artık "yawrum dur boğucaksın" dedi bana. kendimden korktum o an. ama napim kızım çok özlemiştim seni. halla hallaaa!!!

* burdan çıkarılacak sonuç : camenta ispanya dönüşü marula öle bi sarılcakki marulun iç organları ağzından çıkıcak.

* yılbaşı da geldi. 2 ocakda değil ama 3 ocakta 4 ocakta sınavlarım var. 3 ocaktaki tömerdeki sınav. ha bi de 31 aralıkta var ki o işte tadından yenmiyo. okul resmen bize "kır kıçını ders çalış" mesajı veriyo.

* geçen vişne şarabı içtim. ben onu yeni bişi sanıyodum lan. belki bunu burda yazarak benimle dalga geçmeniz için elinize koz veriyorum ama öyle. meğersem yıllardır varmış. nerden biliyim!
ayrıca tadını çok beğendim. 3 şişe olsun 3ünü de içerim. hatta 4.

* marulumun stajı okuluna çıktı. gitmiye uzaklara. ollleeeyyyy olllleeeeeeeyyyy!!

* kar yağsın artık bee... yeter yeteeeeerrrr..

* geniş aile dizisindeki zekai ne tip bi karakterdir ya. ne komik tiptir o. sırf onun için izlenesi.

* ben baya bişi yazıcaktım aslında.

* dün elime o kadar çok pürel sürdümki beyaz oldu bi anda elim. hayır pürel bağımlısı değilim. tömerdeki kursta manyak arkadaşlarım var. gelip gelip elime pürel döküyolar :D

* ben pazartesileri çok sıkılıyorum biliyonuz mu?

* finaller hemen gelip geçse ama geçirmese. hepsi çok iyi olsa. bi anda günlerden 8 ocak, saatlerden 10.30 olsun. lütfeeeğğğğnnnn..

* istanbuldaki yıllık kontrolümde de bi sorun çıkmasın.

* çok konuşmak istemiştimdi hepsini unuttum ya öff..

hadi adios!

2009-12-14T16:30:00.002+02:00

o kadar çalışmamın, insanların sorularına tak diye cevap verebiliyo olmamın karşılığını koca bir ELLİ YEDİ alarak gördüm.

haketmiyorum 57yi, en az 70lik kağıt verdim, inanıyorum.

şu an hocaya çok pis sövüyorum.

L'uomo Che Ama

2009-12-13T00:10:00.002+02:00

The Man Who Loves.. ülkemizdeki ismi ile Aşka Dair.

kusura bakmasınlar ama ben aşk adına bişi görmedim. birbirine artık seni sevmiyorum demeler falan... yea bi git.
sadece filmdeki gaylerin arasında bi aşk vardı gerçekten sanırım ki carlo'nun yaptığını ben de yapardım heralde. büyük bi karardı bence o yaptığı. onun dışında gerçekten bi aşk göremedim.

başrolde oynayan sakallı abimiz ıssız adam alper'in italya ayağı gibi. oldukça benziyor. ayrıca monica belluci oynuyor diye gidilen filmde o kadının sadece 15 dk. görünmesi.. başroller arasında geçiyo bi de ismi ya...
ayrıca bi yaşlanmış hüzünlendik marulla. eskisi gibi afet değil. ama hala o diğer kadın oyuncudan güzel. o neydi öle zaten ya ne kadar çirkin bi kadındı. öhh.

ayrıca filmde bi kadın vardı, kendi sesiyle oynamıyo belli ama en azından ağzını dublaj yapanın da uyabileceği şekilde oynatsaymış keşke. film boyunca o kadına taktım. kadını seslendiren italyanca sözler söylerken rolü oynayan teyze resmen tarzanca konuşuyordu. alakası yoktu duyduğumla kadının ağız hareketlerinin. kocaman bi SIFIR verdim bu yönden filme. hiç mi fark edilmez abi?!!

ayrıca italyanca=ispanyolca. kanıtlandı artık. cümlede 5 kelime varsa 3 ü ispanyolcayla aynı. doğal olarak filmin yarısını alt yazı olmadan anlayabildim. helal bana. kocaman alkışlar istemekteyim.

---

günüme gelicek olursak marulla oldukça muhteşem hatta süper ötesi bir gün geçirdik. seviyorum ben bu adamı çok. seviyorum ulaaaaaan!!!!
bi de bana bonibon aldı. yerim seni marul kafaaaammm!!!!!

böyledeboşyazıyazarım.

herkese iyi geceleerrr.

kendime not

2009-12-10T00:27:00.002+02:00

bugün linear algebra vizene harbi sıkı kastığın,
internet başında vıcık vıcık oyalanmadığın,
bildiğin kafanı kaldırmadan çalıştığın için

kendini ödüllendir.

vizeden 70 üstü not gelirse çıldırıp, istediğini yapmakta serbestsin dostum.

hadi kolay gele saat 17.30daki sınavında.
adios.

(kendi kendine konuşan LinearAlgebraMania hastalığına yakalanan blogger)

daldan dala, dal dal daldan dala..

2009-12-06T01:04:00.002+02:00

daldan dala geçebilitem çok yüksek, uyarmadı demeyin ha. maddelemeyi özledim. hasret gidereyim eccik.

- olm şaka maka 25 gün sonra finaller adlı güzide dönem geliyor. hey yawrum hey bi bakmışın mezun olmuşuz çalışıyoruz falan.

-hayır bi de finaller yılbaşını da içine alıyo tamam mı, gıcık hocanın teki çıkıp da 2 ocağa sınav koyarsa öle apışayazarım. çünküm eğer çıkarsak yılbaşı gecesi, ben içer içerim, ertesi gün başım çok ağrır sonra çalışamam falan. burayı okuyan bilkentli hocalar falan varsa sesleniyim, yapmayın olm lan :(

- geçenlerde tyler dördının blogunda gezinirken, bayadır okumuyomuşum eski yazılarına falan bakınıyorum, böle bi yazı okudum. içime bişi oturdu. nie buralarda yok lan dedim. ağladım falan. yok be ne ağlıcam. ama üzüldüm.
YEMEK BURSU varmış itüde. sen hem güzel boğaz manzaralı kampüste oku, bi de yemek bursu çıksın. ben de dağ bayır tepe falan. yemeklere tabldotsa 4-5 değilse 6-7-8 bayılan kendi halinde bi ankaralıyım.
acilen bu sistemin bilkente gelmesi lazım.
düşünsene yemek bursun var, para vermiyosun yemeğe. havalısın bildiğin.
ya da ne biliyim bilkentte "her şey dahil" sistem olsa, yıllık paranın için de yemek de olsa. hayat bayram olsa?

- bizim ispanyolca hocası saçlarını kestirmiş. 0.3 dediğimiz olay var ya, heh oldan olmuş. öğlen derse gittik, kapıda bekliyoruz arkadaşla. içerden biri çıktı "holaa" dedi. bakıyorum, tanıyorum bi yerden ama nerden. sonra dank etti bizm hoca diye. ben de merhaba hocam falan dedim. ama arakdaş hala algılayamadı. sonra onun da jeton düşünce aaa---aaaaaaaaa dedik, çok büyük şok yaşadık. ama hala o örgü şeklindeki kuyruk gitmemiş. vazgeçemiyo adam bildiğin organ olarak görüyo zannımda. tieallam.

- ispanyolcada orta1 kuru bitio hacı. 1 ay sonra ispanyolcanın yarısını öğrenmiş olcam. ne çabuk geçti be, höh!

- ben yazın ispanyaya dil kursuna gitmeyi düşünmekteyim, marulum oldukça takmış bu konuya. nası yollucam 1 ay nası olucak falan. sevgilim en geç yarın akşam üstü burayı okucaksın, sana bi soru, sen 3 ay staja ankara dışına gidersen ben napıcam hağğ??!! bunu düşündün mü? :M:M:M
üstelik doğum günümü de içine alan bi süreç. vallaha bırakmam. gidemen. bi de diyosun ya tatlım zorunlu değil diye, e bu sene yapmıcam da ne zaman yapıcam dil kursunu?? neden msnden sormadım bilmiyorum, maksat artistlik olsun :D:D:D

- şu final dönemi bi geçsin istanbula yolculuk var. çok özledim aile dostlarımızı ben. bi de kamili de özledim tabi. 1.5 senedir görmedim.

- haftaya kuzenim geliyor. süpersonik atraksiyonlu fotoğraflar çekebiliriz, zaten çekersek hem burada hem de deviant adresimde yayınlarım ki.

- aklıma daha yazıcak bişi gelmedi. son olarak, ispanyol ezgilerine meraklı olanlar, bana böyle güzel, insanı sakinleştiren, gitar tınılarının bol olduğu şarkıları önerirse çok mutlu olurum.

şimdiden tişküğğğrrr.

hepinize iyi geceler!!

yeteerrr!!

2009-12-02T21:11:00.003+02:00

teker teker gelin lan!!! 3 günde 3333 şey yaşayarak yeni bi rekora imza attım.
daha fazla yaş akmasın istiyorum.
daha fazla üzülmemek.

ben sevgilimle huzur dolu bi hayat yaşamak istiyorum.
gerisi mi?
ben sevgilimle olayım da...
o beni bir sarsın da hele...
gerisi elbet gelir...

doğmamış...

2009-11-30T11:48:00.002+02:00

daha 3 gün olmuştu öğreneli, sevincimi bloga taşıyalı..
isim bile bulmuştuk biz ona halbuki.
efe..
efe olması için sonsuza kadar yalvarabilirdim, kendimi yerden yere vurabilirdim.
az değil, 14 sene sonra aileden bi bebek sevicektim. en son kardeşimdi kokladığım..
kendimi herşeye o kadar inandırmıştım ki 3 günde... annemlerden onay çıkmıştı doğuma girip fotoğraf çekmem için.. nisan sonuna dair her planı bir anda erteleyebilirdim ben bu küçük mucize için..

olmadı.
efenin daha fazla yaşamıcanı öğrendik bu sabah dayımdan gelen telefonla. efe diyorum çünkü gerçekten kendimi efe olucağına hazırladım. yalnızca 72 saat içinde.. oysaki daha 5 ay vardı önünde doğması için.
o gitmeyi tercih etti...

yengemin ilerleyen yaşı ve biraz kilolu olmasının da etkisiyle rahmin bebeği tutamadığını öğrendik. dün gece yengemi hastaneye kaldırmışlar. fenalaşmış. doğum başlangıcıymış ama hiç bir belirtisi yokmuş. bir kaç saat içerisinde alacaklar doğmamış kuzenimi.

kendi bebeğim olsa ancak bu kadar üzülebilirdim, ancak bu kadar susabilirdim. yıllardır beklediğimiz haber yalnızca 4 ay sonra bizi bırakıp gitti. oysa biz daha öğreneli 3 gün olmuşken..
keşke yengemin yanında olabilsem keşke ona destek olabilsem...

maviş gözlerinin ne kadar ıslandığını düşündükçe yüreğimden giden parçalar bir gün bir yerde birleşir mi acaba?

çocukluğuma dair anılar gitti sanki..

2009-11-29T21:02:00.002+02:00

sabah kahvaltı yaparken, minik hallerime dair hatırladığım her olayda var olan dünyalar güzeli arkadaşımın dünyalar tatlısı babasının vefat ettiğini öğrendim. zaten kuş kadar yaptığım kahvaltı bana o saniyeden sonra eziyet oldu.

en güzel cuma akşamlarını barındıran o yıllar bir anda buhar oldu gitti sanki. zaten ben daha küçükken onlar istanbula taşınmışlardı. ayda yılda bir haber alıyorduk, ama alıyorduk gene. oralarda bi yerlerde çocukluğum yatıyordu, rahattım. şimdi ise kalbime saplanan bir ok var ve eminimki oradan gitmeyecek, beni acıtmaya devam edecek.

son 3 senede yeteri kadar yakın kaybetmiş olmam, bu hüzünlü sabahla son bulsun. daha fazla ne sevdiklerimin aileleri üzülsün, ne de benim kalbime hançerler saplansın..

hatırımda hep babamın göbekli arkadaşı olarak kalan ali amcam, çocukluğuma kazınan hatıralarımda yer aldığın, mükemmel kızınla beni tanıştırdığın için hiç bir zaman teşekkür edemedim sana.... çok özür dilerim...

bebek sevinci!

2009-11-27T22:04:00.002+02:00

asla ve asla çocuk sahibi olmayı düşünmeyen dayım, ona karşı inatla çocuk isteyen yengem!

yengem galip gelmiş sonunda :D 4 aylık hamileymiş benim sarı saçlı maviş gözlü yengem... 2 ay önce antalyaya gittiğimde hamileymiş yani, ama söylemek istememişler. tüm testlerden geçip bebeğin sapasağlam olduğundan emin olmak istemişler. 4 aylık bi oğluşumuz var yani yengemin karnında.... :) beslenir ki!:D

şimdiden bebek kıyafetleri bakmaya başladım, hayatında tek isteği çocuk doğurmak olan ben için o kadar önemli ki bu oğluş şimdi... gözümden bile sakınırım onu ben...

aile de gene tek kız yeğen benim.. sanırım bu gidişle de benden başka kız olmayacak :D 2 tarafta da mı kız eksiği olur arkadaş! :D

derdi tasayı unuttuk, oğluşumuza isim aramaya başladık. sanki biz doğuruyoruz ailecek, bize noluyosa :D ama eminim ki oğluşumuzun adını dayım koyacak. aha da buraya yazdım...

bir günün anatomisi..

2009-11-26T12:42:00.003+02:00

şimdi alttaki postta saçmalamış olduğum için dünü madde madde şeklinde bu postta anlatmaya karar verdim.

-saat 1-1.30 arası falan hardal bize geldi. yavşaklığın sınırlarını zorlayarak "hoş geldin balımmm" diyerek karşıladım kendisini, evimize ilk gelişiydi, korkmuş olabilir doğal yaşantımdan.

- o gelmeden önce evi topladım, odamda fazladan tek bi şey bile olmamasına dikkat ettim, niye bilmiyorum içimden öyle geldi.

- web camden saçma saçma dinamik resimler oluşturduk, bi ara avatarımda gezmekteydi dün akşam. arkadaşlarım bana "ohaeaaaaeae ben de istiyorum ondan!" dediler. özendiler. huh. ben buldum ben buldum!!!!!

- sonra panoraya yürüdük, yemeğe çıktık. tam yemek katına girdik ki kardeşim belirdi uzaktan. elinde dondurmayla geldi bana "yalaa" diye uzattı. hardal buna pek bi güldü:D kardeşim anlam vermek istedi ama vermedi falan :D daha sonra kardeşimin arkadaşlarına "afiet osssuuun gençllleeer" diyerek iğrenç abla dalındaki ödülümü kimseye kaptırmadım.

- yemek yedikten sonra sinema biletlerini aldık. bu sırada hardal "köfre yağmuru" mu ne öle bi filmin afişini görüp, köfteden korkarım ben dedi. of o an gülme krizine girebilirdim :D

- 3 saate yakın dolandık koskoca panorada ve kışlık şey bulamadık. adamlar incecik şeyler satıyor hala. kalınlara dair tek şeyler yünlüler. ve yünlüler beni kaşınma manyağı yaptığı için onlardan uzak durmaya karar verdim. sonra eve gelince gördüm ki annem bana süper über tatlı bi kazak almış. yerim.

- filme girdik, önceden mısırı yiyerek beni çileden çıkartan hardala ayar çektim :D:D film başlamadan yersen bi tane daha kafanı kırarım dedim. sevmiyorum mısırın önceden bitmesini. elim boş kalıyor sonra. reklamlarda hardal "eöö ya yiyiimmi" diyince, ye ulan yeee dedim ve pes ettim :D

- alttaki postta da söylediğim gibi film tam başlarken "edvııığğrrddd" diye çığırdı hardal. sonra da gülme krizine girdik işte :D asıl amacımız filme karşı oluşan edward ve jacob manyaklığıyla dalga geçmekti. neyse.

- edward kadar çirkin bi tip yok şu filmde ha. başrol oyuncusunu en tipsize vermişler. ergenler de edward diye peşinden koşuyo. gerçi akıllanmışlar artık jacob diyolarmış. nerde robert pattinson'ın harry potter daki karizması nerde şimdiki sümsüklüğü... çok şımardı bu çocuk çok! :D

- jacobun saçları uzun halindeyken hardal sürekli ya bu varoş yaaa ya iğrenç yaa dedi. dedim bak saçlar gidicek şimdi.. :D herif o uzun saçlı halindeyken tshirtü çıkarıp kas show yapınca salondan uuuwwww woooaaaa falan gibi sesler geldi. hayvan gibi çalışmış 91li taylor kardeşimiz o vücut için. ilk filmden sonra 15 kilo vermiş ki bu da bana "what the fuck maaaan" dedirtti. ben 3 ay össye çalışsam şimdi odtüde okuyo olurdum.

- film arasında konuştuğum marulum bana panorada olduğunu süpriz yapmak istediğini söyledi. ehiehi oldum bi an. çnkü bi kaç gündür aramız çok da iyi değildi. dayanamamışşşş :D yerim!

- filmin 2. yarısında saçları kısa olarak beliren jacobu görünce hardal bi yutkundu. hissettim onu ben:D film çıkışında "bi de varoş diyodun ehi" dedim. filmden çok 91li taylorın kaslarını izlediğimiz için filmin konusundan sapıldığını düşünüyorum. gişe yapmak için ne kadar vücutlu adam varsa toplamış, yarı çıplak oynatmışlar.

- bi tek ben mi iddia ediyorum bilmiyorum. edwardın baklavaları kalemle çizilmiş. çünkü zaten herifi pudra manyağından beter etmişlerdi. ayrıca da 0 bedenden daha ince bi erkek... iğrenç lan. öff :D

- çıkışta marulum bizi bekliyodu. önce hardalı durağa bıraktık, sonra panoraya döndük. o arada marulun dayısı da panoradaymış. tanıştık falan :M ancak bu kadar saçmalayabilirdim bence :( arabadan inerken saat akşam 10du ve ben "iyi günlerr ayy yani iyi akşamlar?!" dedim ve inince iyi günler ne yaaa dedim kendime. marul bana dayısının benden daha fazla saçmaladığını söyledi:D dediğine göre ikimizde kasmışız baya... ama sevmiş dayısı beniii :)

öyle yani... sonuç olarak günümüz 91li taylorın kasları üzerine kurulmuş oldu. bir de biri bana açıklar mı: neden bella swan abla her sahnede ağzı açık dolanıyor?!!

bir günlüğüne ergen kafası yaşamak

2009-11-25T22:20:00.002+02:00

bugün inatçı hardal hanım kızımızla new moona gittik, önceden dedikki, efendim bi günlüğüne "edvııırrrdddd, ceykııııpppp" diyelim.

girdik salona, full ergen yeni sivilce çıkaran, hormonları yeni yeni faaliyete geçen kızlar gelmeye başladı. arada tek tük erkek var, sevgilileri zorlamş :D ha bi de bi AMCA. tek başınaydı. yorum yok.

şimdi filmi anlatmıcam, zaten gereksiz yere uzatılmıştı. son sahneler inanılmaz gereksizdi bana göre. tek bir yer dikkatimi çekti, jacob denen 91li(!) kardeşimiz üzerini çıkarırken salondaki kızlar wuaaaa efekti verdiler efendim. biz bu durum karşısında kikirdemelerimizi tutamadık.
haa bi de tam film başlarken hardal en tiz sesiyle "edvııığğğrrrddd" diye çığırdı, bi 5 dk falan güldük sanırım :D:D

daha sonra bizi sinemanın dışında bekleyen marulla buluştuk, onunla da gayet güzel 2 saat geçirdim ki bugünün önemi benim için çok ayrıydı ;) belki onu da sonraki postlarımda anlatırım.

gene yazıcaklarımı unuttum ben ya :D daha mantıklı bi postta görüşmek üzere...

domuz gribi aşısı...

2009-11-23T19:33:00.001+02:00

olmalı mı, olmamalı mı?...

az önce masada bunu konuştuk annemlerle. babam bence hata yapıyoruz olmamakla dedi, annem kararsız. ben önceden olmicam demiştim...aşıdan dolayı hastanede yatan da var, aşıdan sonra çok daha sağlam olan da. annemle babam büyük ihtimalle domuz gribini geçirdiler. çünkü günlerce süründüler evde. ben de hafif atlattığımı sanıyorum. ama emin değiliz...

aşı olan/olmak isteyen ya da asla olmicam diyenler..

yorumlarınızla beni bi aydınlatsanız??

hastane zamanları

2009-11-16T21:50:00.003+02:00

bu yazıyı neden bu kadar geç giriyorum bilmiyorum. söz uçar yazı kalır felsefesinden yola çıkmış olabilirim.
aşağıda okuyacaklarınız (ileriki zamanlarda unutmayayım, hayatımın en zor anları çünkü, dönüp döüp okuyabileyim diye yazıyorum) 2007 senesinde 8-9 ay içerisinde olanlardır. genelde hüzünlü ama nedense hep dalga geçilcek(neresiyle dalga geçebilceksem) bi yan bulduğum zamanlar.

yıl 2006.. bakma sen tepede 2007 dediğime. 2006-2007 öretim yılı işte.
aylardan eylül.

nadiren de olsa başım dönüyor. oda etrafımda dönme dolap adeta. önemsemiyorum ama. hızlı kalktım ya?lara bağlıyorum hep. ama bir zaman geliyorki ben o ara yataktayım, uzanmış haldeyim. gözüm bile kararıyor. başım korkunç derecede sızlıyor.
anneme söylüyorum bunu. doktora götürüyor. doktor öss yılım olduğu için strese bağlıyor. halbuki stresle işim yok o zamanlar. öss şeyimde bile değil çünkü fizik kimya yapamadığım için össyi kazanabileceğimi düşünmüyorum.

bir kaç ay gene aralıklarla dönüyor başım. bazen hafif bazen öldürücü şekilde şiddetli. "hah stres cağnııımm" diyip takmıyorum bile.
aylardan nisana geldiğimiz zaman baş dönmelerim o kadar şiddetli bil hal alıyorki gene doktorda buluyorum kendimi.
stres olup olmadığımı soruyor. hayır diye cevaplıyorum. hiç stresli değilim. ama kurtarın beni bu baş dönmesinden. bir kaç test yapıyor. sonuç yok.
başın döndüğü an nerde olursan ol yanıma gel diyor. peki diyip gidiyorum.
aradan çok zaman geçmeden okulda yakalıyor beni baş dönmesi. dersin tam ortasında. kafamı sıraya gömüp geçmesini bekliyorum. geçmiyor illet. annemi aramak için izin istiyorum. annem gelip beni alıyor. doktora gidiyoruz. bu şekilde 2-3 kere gidiyorum doktora. dengeyle ilişikli problemlerimin olmadığını söylüyor. 2398219 doktordan gelen raporlara bakıyor. MR istiyor benden son çare.

o güne kadar MR nedir bilmeyen ben, MRa giriyorum. dat dat dut dut sesleri arasında kendime melodiler uydurup 40 dk sıkılmamaca oyunu oynuyorum. hangi sesin ne zaman geleceğini bile çözüyorum.

doktor MR sonuçlarıma bakıyor. temiz. ama MRı çeken görevli Hipofiz MRı çektirmemi öneriyor. bir kez de onun için giriyorum alete. bu sefer işkence 20 dk. önceden tecrübeliyim ya, şarkı sözleri falan yazıyorum seslere.

aradan 2 hafta fln geçiyor. hormonal testleri göstermek için bi doktora gidiyorum. kadın tümör ama önemli değil diyor. anneme bakıyorum. biliyorum sende ne olduğunu bakışı atıyor bana. ben ise şaşkınım. benimle ilgli olan bir şeyde en son benim haberim oluyor. doktordan çıkınca sokak ortasında annemi azarlıyorum. ölsem gebersem gene söylemeyeceksin değil mi? kaç ay ömrüm kalmış 1 miii? kurtuluyosun bendennn! diye bağırıyorum. babam beni zor sakinleştiriyor.

hazmedemiyorum böyle bir şeyi. her ne kadar bana iyi huyu olduğu söylense de yediremiyorum. korkuyorum bir yandan. ya kötü huyluya dönerse? ya ben istediklerimi yapamadan ölürsem?

ankarada en iyi olduğu söylenen hacettepedeki bir doktora gidiyorum. ameliat tarihini belirleyecek. hala aylardan nisan. öss öncesi bu işi yapmak olmaz, össden hemen sonra bana gel diyor. fazla uzatmadan bitirelim bu işi.

2 ay karnımda yumrukla geziyorum. bir kaç kişi biliyor ameliat olacağımı. çok kişiye söyleyip de acıtasyon yapmıyorum. sadece tek bir güzelliğinden faydalanıyorum. beni üzmemeleri gerek. bilen herkese "üzme lan beni ölürüm bak!" diyorum.

öss geliyor geçiyor. 2 gün sonra hastaneye gidiyorum. yarın gel yatırıcaz seni. testler yapmamız lazım, anca cuma alırız ameliyata diyorlar. peki diyorum.

yatıyorum hastaneye. ama yattığım gece konseri var dumanın. arkadaşlara da söz vermiştim üstelik. "hastanede yatıyorum ben, bu akşam gelemicem" diyorum. anlayışla karşılıyorlar. 2 gün boyunca testler yapılıyor. ameliattan önceki gece 4 saatline eve gidebilirsin, git dinlen ama bomba gibi gel diyorlar. heee kolaydı sanki bomba olmak. beynin bi parçası olan hipofizimle oynaşıcaklar yarın!!

eve gidince msnde mllete "ölürsem kabrime gelme istemeeğğğmmm" geyiği yapıyorum. endişeliler. ama ben kendi endişemi salaklıklarımla ört bas etmeye çalışıyorum. güçlü kızım ya sanki.

ameliat sabahı oluyor. ilk önce ameliat ben olucam o gün. 13 tane ameliathane var. ben 7. sinde olucam. kapıda bekletiyorlar beni sedyede. önümdeki sedyede bir bebek ağlaması. bir anda kafamda bi asistan beliriyor. "merhabaaa camentaaa ben ameliat ekibinden bıkbıkbık, nasılsın bakalımmm" diyor. "bomba cağnııım" diyorum. o arada gözlerimin bebekde olduğunu görüyor. "4 günlük daha.." diyor. ama bellki bir sorunu var. yoksa ameliathanede ne işi var?

içeriye giriyorum. inanılmaz lüks. tam önümde koca bir ekran. plazma. hemşire "oradan ameliatın gidişini izlicez" diyor daha ben sormadan. o sırada başka bir asistan disko müziği diye adlandırabileceğimiz bir müzik açıyor. dehşetle bakıyorum. "lan bunlar eller havaya modunda mı beynime giricek?" anlıyor bakışlarımdan. "havaya gir diye açıyoruz, yoksa klasik müzik dinleriz" diyor. enteresan. o sırada sarı saçlı hemşire "şimdi sana narkoz vericem" diyor. damar yolum zaten 2 gündür açık. zor olmuyor onun için. "şimdi uyuy...." gerisini hatırlamıyorum.

uykulu halimden bir sarsıntı uyandırıyor beni. hemşirelerden biri bacağımı olağan hızla sarsıyor. "camentaaa"... ne var mınakissss! diyemiyorum tabiki. o an idrak ediyorum ameliyattan çıktığımı. ve de sedyeye düğümlenmiş olduğumu. panik olur da kaçmaya çalışırım diye bağlamışlar beni sedyeye. ama ben kıvrak bir hareketle sağ bacağımı düğümden kurtarıyorum. hemşire bana "bak annenle baban.." diyor. ihi diye gülümsemeye çalışıyorum ama gözümü açamıyorum. 2 dk sonra babamların yanına gittiğimde babamların tüm şirketinin hastanede olduğunu görüyorum. mtlu oluyorum. "tüm ameliyatı izledik" diyor babam. ekranlar varmış, izleniyormuşum her açıdan. ne manyaklık ama!

yoğun bakıma alıyorlar beni. hadi biraz dinlen diye. ama uykum yok. mal mal etrafı izliyorum. bir anda hareketlilik oluyor. doktorlar girip çıkıyor. sonra bir adam sedyeyle üzeri örtülmüş şekilde dışarı çıkartılıyor. bakakalıyorum. ölüme ilk defa bu kadar yakınım çünkü. tüylerim ürperiyor. sabit bir noktaya bakıyorum dakikalarca. tam o sırada içeriye bi kadın ve bi adam geliyor. yanımdaki yatağa oturuyor. o an bakıyorum yan yatağa. ameliyata girerken önümde olan bebek... annesinin kucağında. hareketsiz. ilk defa düşünme yetimi kaybediyorum. anne ağlıyor. baba isyan ediyor. gözlerim nemleniyor ama bişey diyemiyorum. dersem suçlu olucakmışım gibi geliyor. bir kaç saniye sonra bebek bir çarşafa sarılıyor ve uzaklaşıyor. o an yaşamı sorguladığım ilk an oluyor....

yaklaşık 3 saat sonra hemşireler geliyor. uyumadın mı diyorlar. ne mümkün. 5 dakika arayla 2 ölüm geçmiş hayatımdan. hala şokundayım. beni tekrar MRa sokacaklarını söylüyorlar. götürülüyorum. annemle babam yoğun bakımın dışında beni bekliyorlar. beni gören annem yerinden kalkıp yanıma geliyor. MR odasına kadar yanımda yürüyor. sıra bekliyoruz odaya girebilmek için. annem iyimisin diyor. cevap veremiyorum. boğazım düğümlenmiş. 3 dakika kadar sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlıyorum. "öldüleer" diyorum sadece. annem benim hayal gördüğümü sanıyor. kim öldü diyor korkarak. "adam ve bebek" diye kekeliyorum. tüm hastaneden duyulabilecek şekilde ağlıyorum. yıllardır ağlamamış da hepsini bir anda dışa dökmüş gibi. susturamıyorlar beni. hasta yakınları korku dolu gözlerle bana bakarken hakkımda konuşmaya başlıyor. MRa girdiğimde hala ağlıyorum. bu yüzden zor oluyor MR çekmeleri. ama 20 dk içinde azıcık da olsa uyuyabiliyorum. çıktığımda gözlerim şişmiş, boğazım acırken buluyorum kendimi. tekrar yoğun bakıma alınıyorum.

yemek yedirmeye çalışıyor hemşireler. istemiyorum. zor insanı oynuyorum. karşı yatağımda bir teyze var. yanımdaki hemşireye "seni memedime alam mı" diyor. gülmek istiyorum gülemiyorum. muzur bir bakış atıyorum hemşireye."aldırma seeen" diyor gülerek. tüm yoğun bakım ünitesi kahkahalardan kırılıyor. hemşireden yanıt alamayınca bana çeviriyor ibreyi teyze. memedinin içkisi kumarı olmadığını söylüyor. umursamıyorum. bir kaç saat daha uyumadan etrafı izliyorum. kanayan burnumu temizliyorum(ameliat burnumdan beyne ulaşarak oldu)

akşam saatlerinde doktorlar beni ziyarete geliyor. "sıkıldın mı" diyorlar. evettt diyorum. ne olur götürün beni burdan. "ilk defa bir hastamızı 24 saat geçmeden çıkarıyoruz bak kıymetini bil" diyorlar. gerçekten de 8 saat sonra odama çıkarılıyorum.

o an özgürlük bu diyorum. ziyaret saati bitmesine rağmen kaçak girişle benim yanıma gelen tanıdıklarla sohbet ediyorum. herkes gittikten sonra annemle baş başa kalıyoruz. bitti diyor. geçti işte. bana kahve alması için yolluyorum onu. telefonumu alıp sırayla beni merak edenleri arıyorum. şaşırıyorlar çabuk çıkmış olmama. "eh" diyorum. "farkımız, hızımız".

ertesi gün hormon dengelerini ölçmek için su içmeyi yasaklıyorlar. günde 2 bardak içmeme izin veriyorlar. geceleri anneme yalvarıyorum su diye. inat ya, vermiyor. ertesi sabah tuvalete gittiğimde musluğa takılıyor gözüm. el yıkıyorum adı altında su içmeye başlıyorum. alışkanlık oluyor. günde 15 kere tuvalet diye gidip su içiyorum. doktorlar şaşırıyor tabi. 2 bardak su içen kızdan 10 litre su çıkmasına. hastanede kalış sürem de uzuyor böylece. su çıkışını(!) kontrol altına almaya çalışıyorlar. bana verdikleri su miktarları arttıkça ben de musluktan içmeyi bırakıyorum. bir gün müjdeyi veriyorlar. yarın taburcusun...

eve gelince kendimi inceliyorum. çökmüşüm... günde 30 kere kan alınmasından dolayı kollarım mosmor. gören eroinman sanıcak. ama olsun... evimdeyim...

-------------------

bu ameliyat hayatımda bir çok şeyi değiştirdi. ruhsal açıdan olaylara girersem çıkamam. o yüzden fiziksellere bakalım: hala burnum acır ara ara. nasıl girmişlerse artık... su kaydıraklarından kayamam mesela. 3 gün kafam güzel oluyor... hormonlarımla oynanmış olması ve narkozun etkisiyle geçen 2 senede 10 kilo aldım. bunun 5ini verdim yavaş yavaş. gözüm kalan 5inde... senede 1 kez istanbula kontrole gidiyorum. neden istanbul derseniz.. çok uzun hikayesi var. ayrı bir blog konusu.

hayatımın en önemli senesiydi bu sene. öss stresine bağlanılan baş dönmelerinin ardından tümör çıkacağı kimsenin aklına bile gelemezdi...

domuzlar sardı dört bir yanımı

2009-11-14T22:52:00.002+02:00

bayram haftası tümden tatil edildi bilkent üniversitesi. domuz gribine ek önlemler almak üzere. tatil çok güzel ama, her sınıfta en az 3-4 kişinin domuz gribinden raporlu olması hiç hoş değil elbet.

korkuyoruz, panik halindeyiz. ölümler gırla giderken ortalıkta hala dalga geçilecek şeyler bulmamız da ayrı trajik.

bugün nedense keyfim yok. daha fazla yazmak istemiyorum.

uykuuu uykuuu tek isteğim buyduuu

2009-11-12T23:39:00.002+02:00

uyuyamıyorum.. ya dersler engel ya da okul saatlerim ve kurs. bugün dersimi asıp gitmeyeyim uyuyayım dedim. annemin 10 günlük izin alması bu süre içine denk geldi iyi mi?!

sabah 9da kaldırdı önce, gitmiyomusun diye. hoca dersi iptal etti diye salladım ve yastığıma tekrar gömüldüm. abartısız her 10 dkda bir gelip uyan hadi dedi.
10 a kadar dayanabildim.
ardından işkence başladı. odamdaki dolaplar insanlık namına düzenlendi.
ya ben uyucaktım yeeaaa ile başlayan öff ne gereği var dolap düzenlemenin diye devam eden yakarışlarım yastık yememle son buldu. daha doğrusu yastk tam bana çarpıcakken kenara çekilmemle, çalışma lambam ve yastığın bütünleşmesi bir oldu. lamba sizlere ömür. en az 16-17 saat uyumam lazm ki kendime geleyim. 2-3 hafta içerisinde bunu da başarıcağıma inanıyorum, tüm kalbimle.

şimdi -tabiki de- uykuya kaçıyorum.

hepinize iyi geceleeerr!! :D

not: nhal behlülü ağzından öptü. hı hı evet. ağızdan öpmeli film.

Gidişinin 71. yılında..

2009-11-10T11:01:00.003+02:00

Cumhuriyetimizin kurucusu, ülkemizin kurtarıcısı ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk'ü, ölümünün 71. yılında saygı ve özlemle anıyoruz...

Biliyoruz ve bilmeliyiz ki şu an sahip olduğumuz ne kadar olumlu şey varsa onun ardında bıraktıkları ve çabalarıyla onlara sahibiz. Ve hemfikiriz ki, her daim onun izinden gidecek, ilkelerine ve emanetlerine sahip çıkacağız.

Sen rahat uyu Ata'm.. Bu vatanı bizlere bıraktın ve bizler de emanetine kanımızın son damlasına kadar gözümüz gibi bakacağız...

"siz beni hâlâ anlayamadınız,
ve anlayamayacaksınız çağlarca da...
hep tutturmuş "yıl 1919, mayısın 19'u" diyorsunuz,
ve eskimiş sözlerle beni övüyor, övünüyorsunuz.

mustafa kemal'i anlamak bu değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

bırakın o altın yaprağı artık,
bırakın rahat etsin anılarda şehitler,
siz bana neler yaptınız ondan haber verin,
hakkından gelebildiniz mi yokluğun, sefaletin?

mustafa kemal'i anlamak yerinde saymak değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

bana muştular getirin bir daha,
uygar uluslara eşit yeni buluşlardan;
kuru söz değil iş istiyorum sizden anladınız mı,
uzaya türk adını atatürk kapsülüyle yazdınız mı?

mustafa kemal'i anlamak avunmak değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

hâlâ o acıklı ağıtlar dudaklarınızda,
hâlâ oturmuş 10 kasımlarda bana ağlıyorsunuz,
uyanın artık diyorum, uyanın, uyanın,
uluslar, fethine çıkıyor uzak dünyaların.

mustafa kemal'i anlamak göz boyamak değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

beni seviyorsanız eğer ve anlıyorsanız,
laboratuvarlarda sabahlayın, kahvelerde değil,
bilim ağartsın saçlarınızı, kitaplar,
ancak böyle aydınlanır o sonsuz karanlıklar.

mustafa kemal'i anlamak ağlamak değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

demokrasiyi getirmiştim size, özgürlüğü...
görüyorum ki hâlâ aynı yerdesiniz, hiç ilerlememiş;
birbirinize düşmüşsünüz, halka eğilmek dururken,
hani köylerde ışık, hani bolluk, hani kaygısız gülen...

mustafa kemal'i anlamak işitmek değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil...

arayı kapatmanızı istiyorum uygar uluslarla,
bilime, sanata varılmaz rezil dalkavuklarla,
bu vatan, bu canım vatan sizden çalışmak ister,
paydos övünmeye, paydos avunmaya, yeter, yeter...

mustafa kemal'i anlamak aldatmak değil,
mustafa kemal ülküsü sadece söz değil."

2009-11-10T00:11:00.001+02:00

bişeyleri tadında bırakma huyumuz yok hiç. hem de hiç.

şimdilerde milletde bi sıçtın mı sıçtım mı ne öle bi maviye tapma dürtüsü oluşmuş. herkesin avatarında o iğrenç mavi var. hayır adında meymenet yok.

hacı bişileri zirvedeyken bırakın.
vıcığı çıkıyor.

ayrıca neden mavi lan?!

kütüphanedekiler

2009-11-06T17:55:00.001+02:00

bu gece kütüphanede konaklicam sanırım. gerçi konaklama da denmez. 11buçukta kapanıormuş. zannımca 11 e kadar buralardayım. neden mi? very special thanks to "accounting"!!! :S

yarın asla kafamın basmayacağı muhasebe sınavım var da ondan. kızım senin evin yok mu git oraya diyeceklere sözüm de hazır. evde olmuo abi. pc var, anne var baba var. bi de kardeş var. üstelik yemek var buzdolabı var tv var. kütüphanede bu tür olanaklar yok. bunu nerden yazıon la dürzü derseniz kütüphaneden ama bi sor bakalım neden? daha 10 dk önce başka bi sınavdan çıktım ve langurt diye muhasebeye dalamıcam. sanırım biraz tatlı yicem ki enerji olsun. ve burada yemek yemek için kaba etimi kaldırıp kütüphane dışına çıkmam gerektiğinden eminim ki 8-8.30 a kadar kaldırmıcam bi takım uzuvlarımı.

işte öle kuzularım. uzun bi gece beni beklerken, başka nelerin beni beklediğini düşünmek dahi istemiorm!

yeni bir postta, muhasebesiz bir günde görüşmek dileğiyle!!

haspam' a çağrı...

2009-11-02T17:13:00.003+02:00

bunu okuyosun biliyorum yawrum!! :D

daha az ara vererek yazdığın yazıları özledim, gezmekten sıkılmadın mı bakiyim sen? ayrıca ben bile ankarada gezicek gidicek bu kadar çok şey bulamıyorum, sakın geziyorum diye kekliyo olmayasın sen bizi :p

bu kadar ara verme yazılarına, her gün gözümden kaçmasın diye bloguna giriyorum, bakıyorum çaktırmadan bişiler yazmış mı diye. her gün beni bu dumurlara sürükleme lan!:D

ayrıca hani geleceğğğğdin bilkente? komşu olmuşsun ama ziyaretçim olamamışsın, öyle diyolar:D

bunu okuduğun an yorum atmazsan daha da gelme blog alemine leyn, işte o kadar! :D:D:D:D

not: cidden ara verme yazılarına, bak gene hüzünlendim..

not2: sana bi de şarkı armağan ediyorum haspamcıııım:D umarım seversin :D

yarım yarım yarıldım

2009-10-31T20:40:00.002+02:00

uzun zamandır google analytics'e bakmadığımı çaktım. az önce girdim neler aratıp gelmişler gördüm. takdim ediyorum, öhöm!

-adananın bihterle zorla seviştiği videoyu izle: abi tüm adana bihtere daldı da ben mi bilmiyorum? varsa öle bi video söleyin..

-aşkı memnudaki turkuaz bornoz: bunu bile aratıyor adam oha!

- corazon okunuşu: kora-tzs-on şeklinde anam.

- hey barmen bana bir bira beynimdeki fıstığa bir tekila: evet yawrum beynine fıstık kaçtığı açıkça ortada.

-msn hayatımı tesbih yaptım bazen çekiyorum bazen sallıyorum: hayatın amacını çözmüş, googlevari yaratık!!!

- senden daha mükemmelini yaratabilirim istersem: yok canım?!

- şimdi neredesin kimlerlesin napıyosun bilmiyorum: bi yandan bloga yazı girerken bi yandan müzik dinliyorum. tek gözüm de ispanyolca notlarımda. oldumu?

-kıçında pireler uçuşuyo: doğru tespit dostum.

- ebru polat güzel mi değil mi?: sarışın olmuş o kadın. aysun kayacının kopyası gibin. ı-ıh!

- bi kaç gün tatile çıkmalıyım adi: çık lan banane. niye adi oluyorum?

- refet hoca: evet ben de özledim bak.

ay daha çok uzatmak isterdim ama gözüme kestirdiklerim bunlar. yarın ispanyolca sertifika sınavım var: evet yawrularım temel kur bitiye, orta kur'a geçicem umarım... öpenzi.

uzun lafın kısası

2009-10-26T18:24:00.002+02:00

içimde nası bi sıkıntı, nası bi kara delik.. anlatamam. sanki bi anda kötü bişiler olucak, şu anda bulunduğum yerden çok uzakta olucam gibi. sanki sevdiklerimi bi daha göremicem gibi..

bu aralar pek yazasım yok, üstelik yazacak malzeme çok. dalga geçilecek konular, üzerine espri yapılabilecek olaylar varken çevremde, her blog başına oturduğumda o sağ üstteki çarpıya gidiyor elim. bi zorlama olmaksızın.. kısıtlanmıyorum hiç bir şekilde, kimseden baskı görmüyorum. sevgilimi doya doya anlatmak istiyorum, yaşadıklarımızı.. eskisi gibi maddelerimin arasında boğulmak, bi sonraki maddeye ne yazacağımı düşünmek istiyorum.. aa bak bunu bloga yazmalıyım diye düşündüğüm şeyleri bilgisayar başına gelince kafamdan atıveriyorum.

korkuyorum, sevgilimi, sevdiklerimi kaybetmekten. günlerdir içimde bi boşluk, dolmayan. takip ettiğim bloggerlar bir bir bloglarını kapatırken, sanki hayata direnirmişcesine yazmam lazım aslında. bak ben hala ölmedim der gibi.. o kadar boş bakıyorum ki şu anda hayata.. sevgilim de olmasa...

bir an önce toparlanmak istiyorum.. upuzun yazılar yazmak, her okuduğum bloggera deste deste yorum bırakmak istiyorum yeniden. çok mu şey bu istediğim??

saf.

2009-10-21T19:39:00.002+03:00

8-9 belki de 10 yaşındaydım. bilemiyorum.
o zaman aşırı moda olan bişi vardı, en azından bizim sınıfta.
telefonla birilerini işletmek.
eğer doğum günü partisi vs. varsa ve bir evde toplanmışsak, mutlaka rastgele numaralar arar işletirdik.
o zaman sadece süper FM bilirdik. her aradığımıza "Süper FMden müthiş hediyeler kazandınız" derdik. karşı taraf heycanlanırdı, anlardık sesinden. adreslerini alır, çat diye kapatırdık.
ardından inanılmaz kahkahalar yükselirdi.
nasıl da eğlenirdik, o zamanlar büyük stresti tabi ki, matematik sınavları, türkçe sınavları. ben o zamanlar ÖSS diye birşeyin varlığını bile bilmiyodum mesela. kuzenimin össye girdiği yıl öğrendim. o da milenyum zamanına falan denk geliyordu sanırım. neyse.
derslerimizin ağırlığını telefonla insanları işleterek attığımızı sanırdık.

eğer evde kimse yoksa, ve ben sıkılmışsam, ahizeyi elime alır, rastgele birini arar ve "pardon hanfendi/beyfendi, buzdolabınız çalışıyor mu?" derdim. karşımdaki ya çat diye kapatır, ya da gerçekten gidip bakardı çalışıp çalışmadığına.
ama bi keresinde ben çok fena kıstırıldım. karşı tarafın telefonu arayan numarayı gösteriyordu, ve adam beni aramıştı. bende nasıl bi korku, nasıl bi telaş.. az daha kızsaydı o amca bana, sanırım ağlayacaktım.

işte ben bu zamanlardaki saflığı özledim. henüz içimizdeki tek kötülüğün tanımadığımız birini kandırmak olduğuna inandığımız zamanları...

bunları neden mi yazdım? çünkü artık kötülüklerin haddi hesabı yok. hiç ummadığın bir zamanda ummadığın birinden gelebiliyor... o kötülük ne mi?? amaan boşverin, bana bunu yapan kendi hayal dünyasında yaşayan bi zavallı sadece...

otpüs.

2009-10-18T16:48:00.003+03:00

şu otobüs içinde ne çeşit insan barındırıyo,bu gün bi kez daha anladım.
öncelikle bugünkü otobüs karışık sandwiç tadında idi.

* barack obama'nın gençlik halini gördüm desem yalan olmaz. kavruk ten, kıvırcık ötesi saçlar. burun desen zaten aynı. höh dedim artık ölsem de gam yemem sanırım.

* 2.si otobüs tıklım tıklım olduğundan yapışık ikiz olmak zorunda kaldığım teyze. bildiğin rahmetli aysel gürel. sadece bu teyzenin saçı kızıldı.

hayat garip lan.. vapurlar falan.

* bugün fotoğraf çektim adam akıllı ilk defa canonumla. en beğendiğimi buraya koyarak bu gereksiz postu burada bitiriyoree...

-fotoğraf alakasız biçimde ortaya çıktı. bu bıcırı tanımıyorum bile. ama kuğuları görüp heyecanlanmıştı.gözleri de açıktı o sıra. tam deklanşöre bastığım anda gözleri kapattı ve fotoğrafda *o kadar huzurluyum ki..* mesajı verir gibiydi...

domuzum, domuzsun, domuz...

2009-10-14T22:19:00.003+03:00

okulumu çok seviyorum ya. hangi üniversitede bomba alarmı, domuz gribi korkusu falan bi anda yaşanabiliyo, ha?! bilkent çok renkli gerçekten, kımıl kımıl böle..

daha 2009da domuzuydu gribiydi bombasıydı diye bize adrenalin salgılatan bu okul kim bilir ben mezun olmadan neler örecek başımıza?

ay çok heycanlı!

* şakası bi yana, maske falan takanlar var. çok uzak değil virüsün çıktığı okul bizim kampüse. aradan kestirmeyle gidersen daha da yakın hem. diyorum ya, çok atraksiyonlu okuluz biz, çooook...

hayırdır ne oldu şişman mısın? bir gece ansızın dolaptasın

2009-10-09T19:32:00.002+03:00

zayıflama zibiditiridisine gidiceğimi söylemişim. gittim de. anağm çin işkencesi dedikleri şey sanırım bu ola. yani aslnda değil de dur anlatayım(hele bi soluklan yiğenim)

pazartesi gittim, ölçüldüm tartıldım güzelcenek. yarın gel başlayalım dedi. piki dedim. son günüm dedim yemeğe abandım.
salı günü okuldan sonra çıktım gittim merkeze. önce bana bi takım kablolar bağladılar.kabloyu bağlamadan sıcak bezler koydular vucuduma. sandımki ısı kaybetmesin deyü kablo bağlıyolar. anam meğer elektrik verceklermiş! başlıyorum dedi kadın. ben gayet rahat hee tamam dedim. bi anda bişi geçti vücudumdan. ama nası bi gıdıklanma yaşıyorum,kikikiki demekten hık diye gidicem o derece! karın bölgem sedyeyle temas halinde olduğundan en çok karın bölgemde kikirdedim. üstekik 7 dakikada bir şiddeti değişiyor bu hedenin. tam alıştım oh derken bi anda yeniden kikiki başlıyo bende. bi de önceleri vücuduma 8888 adet iğneyi batırıyolarmış gibi oluyo. off off.

ardından gelen işkencemizin adı "powerpad". 10 dakika boyunca asena gibi titriyorum. valla gelsin yanımda titresin kapışalım 10 dakika. o derece süper. ama 5 dakikadan sonra bacaklarda yanma ve kaşıntı başlıyo, bende şuur falan kalmıyo şerefsizim. kaşımalıyım-kaşımamalıyım arası gidip geliyorum 5 dk. neyseki bu da bitiyo. ama bacaklarım az önce 150 derece fırına girmiş çıkmış kadar sıcak. şömine niyetine kullan yani.

sonraki aşama en kaymak kısmı. masaj yapıyor zayıflayacak bölgeme. gerçi ben masajla bulutlarda uçucam kuş kadar hafiflicem sandımdı ama çok haşin bi masaj. bi de karnıma yaparken esas işkenceyi çekiyorum açım çnkü :D karın boşluğuma bastırdıkça 10 kat daha acıkıyorum...

---

bugün 2. seansımdı. 13 kere daha gidicem ve umarım sonunda kurtulucam kilolardan. tabi rejim de var yanında. 1-2 saat sonra acıkıyo olmak dışında problemim yok. zaten görünüşe bakılırsa salıdan bu yana 1 kilo verdim bile. bunu görünce insan her işkenceye varım diyor.

---

okul çok yoğun, 4 gün okulum var 4 gün de quiz oluyorum. akşamları 10da sızıp kalıyorum falan.
stickerı da aldım sonunda, okula sorunsuz girip çıkıyore.
o değilde bugün sabahki dersim iptaldi. 1buçukta başlıcaktı dersim. gittim okula 1bçukta. doluştuk sınıfımıza. hoca bazında gelen giden yok. meğersem salı günü quizden sonra sınıfta kalan 5 kişiye cuma ders yok demiş. e 5 kişiye söyledin, kalan 40 kişiye noldu?! insan bi mail atar bişi yapar. koca bilkent yolunu dandirik bi quizi olmak için geldim sadece. o da 20 dakika sürdü... giden benzine yandım.

yarın canonla ilk çekimlerimi yapıcam umarım. akşama deviantartta yayınlarım.

şimdi ben kaçar. kib öpt bb!!

edit: hayır şişman değilim sadce bi kaç kilo fazlam var, ama her an bi gece buzdolabına dikilebilirim!
edit2: "ay az önce de koca bi pizza bitirdim inanırmısaaağn, steakhouse yedim patlıyooraam" gibi söylemlerde bulunanlar! kara listeye alınıyorsunuz haberiniz yok! ben burda her akşam ton balıklı salata ile iyi geçiniyorum tamammı!

bana kaderimin bir oyunu mu bu??!!

2009-10-05T14:08:00.003+03:00

gene hastayım. hem de gene geberircesine. daha bayram dönüşü hastalıktan kurtulmuştum ben ya :S nerden çıktı hiç anlamadım. ayrıca neden TEK atatil günümde piyango bana vurdu onu da çözemedim. ateşim var, burnum tıkalı, kulağım sağırlaştı. hareket edecek gücüm yok ama yemek yapıyorum falan. üstelik az sonra kırtasiyeye gitmem lazım.

bugünün tek iyi haberi, trafik sınavını vermişim. çarşamba günü stickerı alıcam. bu da böyle işte.

neyse hastalık diyoduk.. sabah 9da eve telefon geldi. ilk seferinde sallamadım, uzun uzun çaldırdı arayan sonra sustu. ardından gene aradı. küfrederek yatağımdan çıktım. aloğğaa? dedim. "iyi günler hedelöhö inşaat şirketi mi?" , "öhhöööö öhhhööö (öksürük efekti, hastalık belirtisi-kısık bir sesle) hayır yanlış numara". ve çat diye kapadım. ardından behlülün söyleyiş tarzında "gerizekağğlııı" dedim ve yatağıma döndüm. 2.5 saat daha uyumuşum sonra ağrılarım izin vermedi. şu an uyusam yarına kadar uyanmam sanırım. ama uyuyacak vaktim yok. kırtasiyeye gidip istatistik kitabı parçalattıralacak, eve gelip pilav yapılacak, ev toplanacak. saat 6 civarı teyzem gelicek ve beni zayıflayabilmem için pasif cimnastik yöntemiyle tanıştıracak. doktorla günler ayarlanacak. eve gelinecek ders çalışılacak falan filan.

en iyisi mi ben kırtasiyeyle başlıyım.

eskiye dönüş

2009-10-04T18:24:00.002+03:00

saçlarımı kahverengi yaptığım gündür bugün. 4 ekim... camentanın saçlarını "doğal haline döndürme çabaları"... aslında öyle bi çabam olmicaktı ama babam yakında her seferinde farklı bi renkle eve gelen bendenizi evlatlıktan reddedecekti artık. açık kahve yapmak istedim, turuncuların kapanmaz didiler. bana yalan söylediler :p

neyse işte diplerim "her zamanki gibi" açık renkte oldu. turuncuların üzeri koyu kahve. amaaan akacak zaten gene. en son 2 sene önce kahverengi yaptığımda(ondan önce kızıl balyaj vardı) iğrenç bi renge dönmüştü. bu sefer de olacak mı merak ediyorum.

ayrıca tüm itirazlarıma rağmen saçıma kat atan selamiye teşekkürler. fena olmadı len. ah bi de zorla fön çekmeselerdi.. resmen saçımı yola yola fön çekti gerzek çırak. aynadan pis bakışlar attım ama oralı bile olmadı. "sen yenisin galiba?" dedim içimden.

sonuç olarak 1 senelik kızıllık maceram sona erdi. kızılın her tonunu denedim resmen ama artık dayanamadım. koyu kumral yapmak istedimdi ama neye niyet neye kısmet koyu kahve geziniyoruz. hadi bakalım...

hoşgeldiiin :)

2009-10-02T21:05:00.000+03:00

an itibariyle elimde canon eos 500D'mi tutuyorum.. vatana millete hayırlı olaa!!! :D

matematik camiası şokta!!! Flaş Flaş!

2009-10-02T18:52:00.003+03:00

Bilkent Üniversitesi Öğretim Üyelerinden X.Y. (adının baş harflerini bile yazmıcam o derece gizli bak - ki kendisi çooooook bilinen birinin eşi) 2 Ekim 2009 tarihinde verdiği hebelehöbölö221 dersinde müthiş bir teori geliştirdi.(ciddi giriş)

1in 1e bölümünde sonucun 0(yazıyla sıfır) olduğunu iddia eden X.Y. sonucun 1 olduğunu söyleyen öğrencilerine, "Hayır çocuklar sıfır olucakki sonucu 100 bulucaz." diyerek öğrencilerin fenalık geçirmesine sebep oldu. Ardından dayanamayan bir öğrencinin "Hocam biz k'ya 1 değerini veremeyiz" sözü üzerine neye uğradığını şaşıran X.Y. k harfine 1.1 değerini vererek öğrencilerini ölümden döndürdü.

:D:D:D büyük ihtimalle bu şekilde çıkardı gazetelerde bugün yaşadığımız bu olay. abi 1in 1e bölümü sıfır dedi :D:D:D dersin sonuna kadar kendimize gelemedik. hatta bence bunun yüzünden akıl sağlığını kaybeden bile var :D:D

edit: söz konusu olayda kullanılan denklem : 100.[1- 1/k] idi. k>1 için kullanılıyor idi.
bu denli şok edici olay ise 100.[1-1/1]=100 sonucundan sonra gelişti...